Judas Priest - Jugulator (1997)

Niet zo een geweldig album als dat ik verwacht had. De cover is voor mijn gevoel aantrekkelijker dan de muziek. Er staan wel goede nummers op zoals Dead Meat en Cathedral Spires. Het album is wel beter Demolition. Ik geef 3*

Het is een wat gladdere plaat dan we ban priest gewend waren maar hij beukt wel erg lekker weg. Nummers als Jugulator en Bloodstained zijn toch lekkere headbangers.
Het is echter bij lange na niet zo goed als Painkiller, maar dat was ook wel de laatste uistchieter. Hoewel ik Angel een sterke is priest al 20 jaar over hun hoogte punt heen, en mogen we painkiller beschouwen als een extreme uistchieter. Angel... is niet verkeerd maar bestaad voor een kwart uit bocht en voor nog een kwart uit aardige nummers, en voor hooguit de helfd uit echte goede songs. Als je het zo bekijkt is Defenders of the Faith uit 1984 hun laatste echte goede plaat.

Zwakke plaat. Was dan wel leuk als teken van leven toen hij uitkwam maar is me met de jaren meer en meer gaan tegenzitten. Niet zozeer dankzij Ripper Owens (die in de periode na 1995 makkelijk Halford overtreft), maar vooral dankzij het aantal stompzinnige songs en saaie songs. De teksten zijn van een tenenkrommend niveau (...en dat als Manowar fan!) en er word wat te veel ingespeeld op wat hip en modern is maar hier word wel wat van de eigen identiteit voor ingeboet.

Desondanks vind ik Jugulator, Bullet Train en zeker het geweldige Cathedral Spires toch goede nummers. Zeker niet mijn favoriete plaat.

Mijn pa is al vanaf de begin jaren fan van Priest en toen deze plaat uit kwam heb ik hem snel gekocht en thuis in de cd speler gegooit, ik was meteen helemaal verkocht. Vond het toen vooral opvallen dat deze sound veel ruiger en harder was als de priest platen die ik tot dan toe van mijn vader had gehoord. Na dit album ben ik de oudere platen pas echt zelf gaan luisteren en fan geworden.
Heb dit album eindeloos afgespeeld, in de discman op weg naar school in de bus.
Jugulator, Dead Meat en Brain Dead zijn mijn favorite tracks.

Jugulator killing time now, reaches in and rips your spine out!

“Never turn you back at the ripper!” was een zeer belangrijke levensles die men ons indertijd met Sad wings of destiny leerde. Met deze doe ik het lekker toch, nah! Fuck you!

De tracks, de riff’s doen mij zelf aan Death Metal denken op een of andere manier.
Enkel “Burn in hell” en “cathedrale spires” zijn goed genoeg.

1,5*

weet niet hoe deze ooit in mn cd kast terecht is gekomen. Laten we het houden op een aardige vlaag van verstandsverbijstering. Om dat recht te trekken denk ik dat ik em zo eens ga zoeken en de prullebak in mik.

Jugulator is zonder meer het hardste Priest album. Het geeft een idee hoe bijvoorbeeld Machine Head zou klinken met een echte zanger.
Moderne metal met klassieke vocalen

Serieus, ik vind Tim Owens een prima zanger. Hij kiest niet de gemakkelijkste vocalisten uit om op te volgen maar dit doet hij toch erg goed.
Songs als Deathrow en Bullet Train zullen wel niet meer live gespeeld worden, maar bij mij knallen ze zo nu en dan nog wel uit de speakers.

De krachtige stijl van Painkiller wordt hier in een iets lompere uitvoering doorgetrokken met een nieuwe zanger. Het klinkt zeker niet slecht, maar er wordt wel enige diepgang gemist. Jugulator laat gelijk de power van Tim Owens horen, maar de hoogtepunten zijn toch Blood Stained (met een monsterriff), Death Row en Bullet Train. Van de twee studio CD's met Tim Owens is dit de beste.

Veel te weinig melodieus, dit album. Painkiller was natuurlijk ook flink beuken maar dan wel afgewisseld met mooie melodieuze stukken. Ook had Painkiller betere riffs, solo's en een betere zanger, hoewel ik Owens ook niet echt slecht vind. Ik hoor hier, zoals AGE ook al aangaf, gewoon deathmetal riffs op sommige momenten. Ik vind de meeste nummers rommelig/slordig klinken en het geheel geeft een wat afgeraffelde indruk. De teksten vind ik ook van een bedroevend niveau. Nou heeft Priest het nooit moeten hebben van zijn hoogstaande lyrics, maar op dit album valt het me nog wat meer op dan bij de platen met Halford. Gelukkig zou Priest later, na nog één album met Owens, keihard terugslaan met Angel of Retribution. Het titelnummer en Burn in Hell zijn nog wel redelijk/goed, Cathedral Spires heeft aardige momenten, maar meer dan 2,5* kan ik er echt niet van maken. Zakt later misschien zelfs nog wel naar 2*.

Burn in Hell is in mijn oren een prima song maar ik heb nog nooit het hele album uit kunnen luisteren

De singleversie van Burn in Hell is inderdaad erg sterk. De albumversie aanzienlijk minder.

Ik vind dit best wel een fijn album, heb het ook heel dikwijls beluisterd destijds, de opbouw bij het nummer Jugulator vind ik prima.
Het hele album heeft een stevig ritme, ijzersterke stem al vind ik Owens zn screams niet zo aangenaam en het bevat enkele vernuftige niet voor de handliggende solo's.
Het voornaamste feit waarom dit album geen groot succes geweest is, is omdat het niet als Judas Priest klinkt.
De stem van Ripper past niet zo bij de originele sound van JP, hoewel Painkiller ook al wel wat naar dit type muziek toeloopt, kan Halford een fragiele emotie in zijn stem leggen en daartegenover staat de brute kracht van Ripper die trouwens wat Amerikaans 'cool' klinkt.
Het opzet van Judas Priest met dit album om te laten horen dat ze nog helemaal niet afgeschreven moeten worden door een album dat luider is als alles wat ervoor kwam is goed geslaagd, alleen zijn ze hun originele sound hier kwijt.
Lekker album om op te headbangen(al kan ik dat al een tijd niet meer en zal dat wijselijk ook niet meer doen in de toekomst als het ooit terug moest kunnen).
Bullet train vind ik het beste, je voelt de wind in je gezicht blazen.

Als ik ervoor in de stemming ben is het een prima te beluisteren cd. Lekker weinig melodie, harde slaggitaren en een gemeen klinkende Tim'ripper'Owens.Deathrow heeft zo te horen een toegankelijk refrein. De rustige stukjes van Deathrow doen wat aan Queensrÿche denken. Burn in hell klinkt niet echt als een authentieke Priest song en het is nog wachten op een song die er echt uitspringt. Die Tim Owens kan trouwens best wel goed zingen. Uiteindelijk staat er één grote uitschieter voor me op: Cathedral spires. Vier sterren voor Downing/Tipton/Hill/Travis/Owens.

Cathedral Spires is wel heerlijk. Moet deze plaat nog eens goed luisteren om een oordeel te geven.

Vind dit eigenlijk een beetje een sneue plaat. Het klinkt alsof Tipton en Downing gewoon niet meer wisten wat goede songs nodig hadden. Toch staan er wel wat leuke nummertjes op, zoals Abductors, Bullet Train (favoriet) en Cathedral Spires. Ook Blood Stained mag er wezen. De rest hoef ik nooit meer te horen.

Goed album met the Ripper op vocals. Het zal wel niet één van mijn favoriete Priest platen worden, maar luisterd toch goed weg. Snap de 'haat' op the Ripper niet zo, ook al is Halford beter.

Ripper verdient zeker geen haat, maar hij heeft nou eenmaal het ongelukkige lot telkens als vervangende zanger te komen in grote bands. Dan wordt je nooit helemaal op je eigen stem gewaardeerd, want je moet ergens naar opleven. En dan worden er ook nog eens trieste nummers geschreven als je de Metal God vervangt. Wedden dat velen hem de schuld gegeven hebben?

Ja inderdaad. Ik vond hem in Iced Earth ook goed maar ook daar moest hij een erg goede zanger opvolgen en is geen simpele opdracht.

Goede zanger, ik vraag het me af. Er wordt hier wel vaak een stemvervormer gebruikt valt mij op.

Op elke studioplaat tegenwoordig zal er wel wat aangepast worden of aan de knopjes gedraaid worden vermoed ik Live is hij wel goed.

Dat zal best maar het is hier zo overduidelijk te horen. Live zou ik niet weten.

Het valt natuurlijk ook niet mee om een zanger als Halford te moeten vervangen. Misschien was het beter geweest als ze een totaal ander soort zanger hadden genomen.

Misschien is het je niet opgevallen, maar Jugulator is volgens mij een totaal ander album dan wat we van Priest tot dan toe gewend waren. Priest klimt een beetje op de Machine Head/Pantera trein en doet dat wat mij betreft verrekte goed. Destijds was het een erg moderne plaat. De zang van Owens was verfrissend omdat dergelijke muziek meestal door scream en brulvocalen vergezeld wordt.
Mij is verder niets bekend dat er hard gesleuteld moest worden aan Owen's vocalen. Volgens mij klinkt hij vrij naturel. Live bracht hij de nummers vrijwel net zoals op plaat.

Was mij wel degelijk opgevallen maar dat deden ze al met Painkiller en die is met Halford.
Klinkt wel even beter vind ik

Painkiller vind ik ook wel beter ja. (understatement ). Maar Painkiller is ook een totaal ander album. Traditionele heavy metal, maar dan wel bikkelhard. Jugulator vind ik niet bepaald een traditioneel heavy metalalbum.

Traditioneel niet nee maar ik kan hier toch niet echt warm voor lopen. En dat ligt mi. toch aan de zanger.

Dat lijkt mij een duidelijke mening.

Nog maar eens proberen. Waar ik de verguisde Maiden albums later toch ben gaan waarderen zou het met de twee Halford-loze Priest misschien ook nog wel goed komen . Nou.......niet dus. Ik denk dat dit samen met Demolition de slechtse metalplaat uit mijn collectie is. Gauw uit die hap

De eerste met Ripper op zang en ik vind deze best te pruimen. Het is inderdaad een stuk moderner maar deze komt nog regelmatig uit vooral als ik nood heb aan wat agressieve muziek.

Alleen jammer dat de solo's zo mechanisch klinken. Dat kost hun punten. Dat was op Painkiller toch stukken beter.

Maar weer eens uit de kast getrokken, als opmaat voor het nieuwe album. Zanger Tim 'Ripper' Owens is niet slecht en hij doet zijn best, maar Rob Halford wordt node gemist. Daarnaast is het songmateriaal niet bepaald geweldig, om over de nietszeggende teksten nog maar te zwijgen. Feitelijk is alleen Bullet Train een echt vet nummer; voor de rest is het behelpen geblazen. De produktie is ook beneden peil. Tja, wat zorgt er dan toch voor dat het album boven het gemiddelde scoort? De band is op dreef en klinkt bevlogen en energiek, waardoor alles net overtuigend en spannend genoeg overkomt. Tevens is dit één van de stevigste albums binnen het oeuvre van Judas Priest, iets dat mij goed bevalt.

Lekker thrashy album van the Priest.

Productie is fijn en Ripper klinkt goed alsmede de band zelf. Misschien mist het de kenmerkende Priest sound, maar als je het los daarvan ziet is het toch een goed metal album.