Judas Priest - Sin After Sin (1977)

Eigenlijk een geweldig album van ze, al klinken de versies op "Unleashed in the East" beter, neemt niet weg dat "Sinner" en "Diamonds & Rust" geweldige songs blijven.
De toegevoegde waarde van deze plaat zit hem vooral in die onbekendere nummers die vrijwel nooit live gespeeld werden.

Zo is "Last Rose of Summer" een mooi voorbeeld van hun gevoelige melodieuze kant, een stijl die na deze LP vrijwel nooit meer te horen was.
Hier bewijst Rob Halford ook niet hardrocksongs te kunnen zingen (op de vorige 2 albums waren daar ook al voorbeelden van te horen).
Eigenlijk onbegrijpelijk dat hij nooit solo zoiets gedaan heeft, ja qua image had hij later natuurlijk een megastoer imago hoog te houden.

B.Robertson zei het al, inderdaad het intro van "Let Us Pray" had zo van Brian May kunnen zijn.
Daarna hoor je eigenlijk de oerversie van wat later speed-metal zou zijn, wat vooral door het snelle beheerste gitaarspel komt want dat snelle drummen deed Queen al op hun debuut in 1973 (in Modern Times Rock 'N' Roll).
Sterke zanglijnen ook, eigenlijk geweldig gewoon.
Geldt ook voor "Here Come the Tears", begint heel dromerig en rustig om na 2 minuten groots en bombastisch uit te barsten.
Ja, "Dissident Aggressor" hakt er ook lekker op in en wat had deze en "Let Us Pray" op "Unleashed" geweldig geklonken stel ik me zo voor.

"Starbreaker" is nogal catchy en "Call for the Priest / Raw Deal" is goed maar niet zo sterk als de rest.
De bonustrack "Race with the Devil" is ook toendertijd opgenomen maar daarvoor in de plaats kwam die cover op voordracht van producer Roger Glover.
Hij zag goed in dat het anders veruit de zwakste track zou worden.
Ja, "Jawbreaker" misstaat hierop volledig.
Totaal niet de sfeer uitademend van die tijd en ook maar een middelmatig had van mij eraf gemogen.

Toch maar eens beginnen aan die engelstalige biografie van ze die ik al een paar jaar heb liggen, altijd leuk om bands en albums te herontdekken.
Kocht nml die 5 CD-box van ze voor een tientje waar dit album in zat (samen met "British Steel, Turbo, Painkiller en Angel of Retribution).

Van het handjevol Judas Priestalbums dat ik ken, is deze samen met Painkiller de beste hoewel beide albums een heel ander geluid hebben. Is Painkiller een op en top heavy metalalbum, komt dit meer hardrockachtige over. Dat betekent overigens niet dat de band hier niet hard tekeer gaat, zoals Dissident Aggressor laat horen.
Sin After Sin begint er sterk met Sinner, en Diamonds and Rust zet die goede lijn voort. Ik wist aanvankelijk niet dat het een cover van Joan Baez was. Na het origineel beluisterd te hebben ben ik, behalve nieuwsgierig naar meer werk van Joan Baez, toch van mening dat de versie van Judas Priest de mindere van de twee is.
Starbreaker vind ik een wat minder nummer. Het is net wat te lang opgerekt. De rest van de nummers is misschien niet zo goed als de eerste twee nummers, maar het is allemaal wel op niveau. Last Rose of Summer en Here Come the Tears laten een hele andere kant van Judas Priest horen dan ik met mijn voorkeur voor Painkiller gewend ben. Beide nummers gaan niet de boeken in als mijn favorieten op Sin After Sin trouwens.

Al met al is dit wel een lekker plaatje, dat ik vaker zou moeten draaien dan ik nu doe.

4.0*

Dit derde album heeft mij toch weer weten te vermaken, hoewel ik toch 'Sad Wings of Destiny' wat beter vind klinkt 'Sin after Sin' echt niet verkeerd, sterker nog dit is een album waarin we weer hele sterke aspecten van Judas Priest zien en dan vooral het geweldige zangwerk van Rob Halford is hier toch wel op zijn hoogtepunt. Het album trapt geweldig af met een bijna zeven minuut durende nummer 'Sinner' waarin we weer een geweldig werkje van Judas Priest horen.

Diamonds and Rust is ook erg goed, en toch wist ik honderd procent zeker dat ik het nummer ergens van kende totdat ik las en zag dat het een nummer van Rocka Rolla is, tuurlijk, had ik moeten weten! Echter klinkt deze versie wel wat beter (heb snel de Rocka Rolla versie er nog even naast gezet), maar voor de rest word het album (na Starbreaker) wat rustiger waarna we weer geweldig eindigen met het prachtige nummer 'Dissident Agressor'. Jammer genoeg dat het nummer later gecoverd is door 'Slayer', al vond ik uiteraard de Judas Priest versie beter.

Ook ik ben het er over eens dat 'Dissident Agressor', met een langere afspeeltijd ook één van de beste platen van Judas Priest had kunnen worden maar, door de korte tijd lengte valt het nummer erg snel weg al sluit hij uiteraard weer prachtig aan op zijn voorganger 'Here Come the Tears'. Daarbij heeft dit album een zeer fijne productie maar vond ik hem net het niveau wat 'Sad Wings of Destiny' had niet halen en blijft hij voor mij daar net iets onder steken, al zit 'Sin after Sin' het voorgaande album wel erg op de hielen en laat Judas Priest maar weer eens horen, en ze bewijzen hierbij dat het een band is waar we nog veel van gaan horen (destijds) en die zeker niet stil gaan zitten, al kijkende dat dit album amper een jaar na 'Sad Wings of Destiny' is uitgebracht. Toch moet ik aanhalen dat mensen met Spotify het nummer 'Race With the Devil' ook eens moeten opzetten, want dit is gewoon een goed werkje wat een beetje weggestopt word.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin after Sin
03. Rocka Rolla

Sin After Sin klinkt na het soms wat zwalkende Sad Wings Of Destiny in ieder opzicht wel als een wat meer solide album. Het album heeft geen Victim Of Changes, maar heeft ook geen moment de knulligheid die ik op dat album af en toe nog wel hoorde. Wat ook belangrijk is, is het feit dat de productie veel voller is en de songs daardoor veel meer punch hebben. Sinner, Call for the Priest/Raw Deal en Dissident Agressor zijn ware topsongs die me wel helemaal in vervoering brengen. Ik ben nog wat twijfelachtig over Last Rose Of Summer en de manier hoe het refrein daar tot in de treuren herhaald wordt, maar ben allang blij dat ik Here Come The Tears (vroeger haatte ik dat nummer) nu wel goed kan behappen. De Joan Baez-cover Diamonds & Rust is eveneens een erg fijne track te noemen.

Toen ik het album twee jaar geleden aanschafte was ik vrij teleurgesteld over het feit dat alleen Sinner en Dissident Agressor me iets deden, nu merk ik dat het album toch flink is gegroeid. Vet gitaargeluid, een veel beter in zijn vel zittende Halford en wonderbaarlijk spetterend drumwerk van sessiedrummer Simon Phillips. De eerste Priest waar ik de term 'klassieker' wel aan zou verbinden.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Sad Wings Of Destiny
3. Rocka Rolla

Weer een goed album zeg! Het venijn zit 'm in de kop en de staart. Diamons & Rust is een overbodige cover en voor mij het minst interessante nummer van het album. De rest scoort prima. Of het nou de ballad The Last Rose Of Summer is of een spannendere track als Let Us Prey / Call For The Priest. De mooie seventiesklank is nog steeds aanwezig, maar het verschuift onmiskenbaar steeds meer richting metal. Belangrijk ook is dat de band steeds beter gaat spelen. Het totaalplaatje klopt steeds beter, maar Sad WIngs Of Destiny heeft in mijn oren meer charme.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Rocka Rolla

Degelijk derde album, met naast enkele krakers ook wel een paar zeiknummers, zoals Last Rose Of Summer en Here Come The Tears. Dergelijke draken van tracks laten horen dat de band nog een beetje zoekende is naar een passende stijl, maar de geweldige opener Sinner en het felle afsluitende Dissident Aggressor zijn het bewijs dat men hier reeds op de goede weg is.