Saxon - Solid Ball of Rock (1991)

Ik houd echt van dit album. Het was de eerste Saxon die ik kocht en dat soort albums zijn sowieso wel een beetje speciaal. Een tijd lang was ik deze sound gewend dat zelfs Wheels Of Steel wat vreemd aanvoelde. Solid Ball Of Rock is namelijk geen terugkeer naar die geweldige albums van tien jaar eerder. Een hergeboorte is het wel. Misschien is heruitgevonden een beter woord. Saxon maakt het geluid van de late jaren tachtig zich eindelijk eigen en komt sinds jaren weer met goede songs. Slechts I Just Can't Get Enough blikt nog enigszins terug naar de vorige drie albums, maar door de rest van de songs straalt Saxon weer van zelfvertrouwen. Het grappige is dat Nibbs Carter, de nieuwe bassist destijds, de band de juiste richting in duwt. Ik kan moeilijk favorieten aanwijzen, want het zijn er veel. De ballads zijn prachtig (Requiem), maar de rockers zijn ook fantastisch. I'm On Fire, Baptism Of Fire en de titeltrack: stuk voor stuk geweldig. Sterker nog: ik vind deze beter dan de meeste klassiekers.



Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Crusader
8. Rock The Nations
9. Innocence Is No Excuse
10. Destiny

Een gedateerd album done right! Eindelijk klinkt de band nu alsof ze iets doen dat een beetje modern is en niet oubollig. Kijk, alsnog is dit album nu een slachtoffer van zijn tijd (klinkt nog steeds als zo'n overgangsalbum van jaren 80/90), maar het is geen vervloekte hairmetal/cockrock/suikerzoete AOR zoals Destiny dat wel was. Het rockt en heeft nog steeds een klein beetje dat klinische in de productie, maar het is vooral weer echt stevig. De ballads als Requiem (We Will Remember) en Overture In B-Minor Refugee klinken fantastisch, maar vooral de rockende songs doen het op zijn best. Altar Of The Gods en Crash Drive als geschikte voorbeelden. Grappig hoe dit dan toch meer doet dan een Wheels Of Steel. Ook benieuwd of dit dan toentertijd wel in smaak viel bij de fans.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. Wheels Of Steel
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Rock The Nations
8. Innocense Is No Excuse
9. Crusader
10. Destiny

Ooit kende ik - behalve een aantal losse nummers als Wheels Of Steel en Motorcycle Man - alleen het album Forever Free van deze band, tot het geweldige laatste album Hell Fire & Damnation op mijn spoor kwam. Sindsdien ben ik toch een beetje verder in het verleden van deze band aan het duiken. En laat ik nu vorige week de mooie boxset Eagles & Dragons zomaar tegenkomen bij mijn frequent bezochte platenzaak! Deze boxset bevat al hun platen uit de jaren '90 en '00. Een mooie aanleiding om eens serieus werk te maken van die duik in het verleden.

Solid Ball Of Rock is de eerste plaat uit deze box en klinkt alvast uitstekend! De productie laat nog wat sporen uit de jaren '80 horen dankzij de typische gated reverb op de snare, maar klinkt als een klok. Ook de nummers zijn uiterst genietbaar.

Het titelnummer - een redelijk clichématig midtemporocker - opent de plaat en doet me nog niet gelijk opveren, maar op Altar Of The Gods doet de band waar ik ze het sterkst vind: stevige uptempo metal spelen. Dit doet de band nog eens dunnetjes over op andere geweldige nummers als Lights In The Sky en Baptism Of Fire.

Maar ook als het tempo naar beneden gaat, komt Saxon hier sterk voor de dag. Het beste voorbeeld hiervan is wat mij betreft Ain't Gonna Take It, waar het motief uit Led Zappelin's Kashmir op smaakvolle wijze wordt eigengemaakt. Ook Overture in B-Minor en Refugee in Requiem worden overtuigend neergezet.

Solid Ball Of Rock is zijn titel meer dan waardig en een plaat die me erg benieuwd maakt naar wat de band nog verder te bieden heeft in deze boxset.

Gisteren las ik het bericht dat zanger Biff Byford aan de chemo is, na een operatie vanwege prostaatkanker. Reden voor mij om na twee jaar de draad van hun discografie weer op te pakken, waarbij ik bij Solid Ball of Rock was gebleven.

Ik ben het eens met de berichten hierboven dat dit hun comeback was, al was de wisselvalligheid nog niet voorbij. Maar in 1991 was het weer hoorbaar dat de groep afkomstig was uit de New wave of British heavy metal. Dit met een Duitse producer (Kalle Trapp) in een Duitse studio met een stevige productie. De komst van bassist Nibbs Carter zorgde voor nieuwe energie waardoor dit album meteen landt, in tegenstelling tot de vier voorgangers.

Opvallend is dat het midtempo titellied, tevens opener, mede door Bram Tchaikovsky werd geschreven. Die ken ik uit de pubrock en new wave. Met de dubbelebasstamper Altar of the Gods en het wat weemoedige Requiem is het wederom raak. Tot en met instant klassieker Baptism of Fire bevalt het album me goed tot zeer goed.
De tweede helft is iets minder, afgezien van powerballade Overture in B/Minor Refugee en slotlied Crash Dive. Bassolo Bavarian Beaver is aardig voor een keertje en benadrukt het belang van Carter voor deze heropleving. Een krappe vier sterren, op naar Forever Free.