Paradise Lost - Shades of God (1992)

Nog geen commentaar bij deze absolute metal klassieker. Hier maakte Paradise Lost nog echte goede muziek, niet van die zoetsapige radiovriendelijke kloot muziek nee gewoon heerlijke groovende Death/Gothic dit is voor mij hun absolute hoogte punt, met nummers als Your Hand In Mine, Mortals Watch The Day en natuurlij Pity The Sadness. Hier had de band nog een uistraling een image, nu is een van de duizende rock bandjes die niets toevoegen aan het overschot. Deze is echter de volle vijf sterren.

Bombastische supermelodien!!
Een echte plaat om heerlijk mee te brullen of eens lekker op standje hard te zetten. Alles klopt op de plaat. Rauw, bruut en sfeervol. Zeer ondergewaardeerd helaas

Geweldige plaat, vooral Mortals Watch the Day, Pity the Sadness en As I Die vind ik geniaal. Voor mij het beste Paradise Lost-album, nog beter zelfs dan Icon en Draconian Times.

Destijds zeer vernieuwend, verfrissend en origineel, en ook nu nog staat dit album als een huis. Alleen erg ondergewaardeerd, inderdaad.

As I Die heb ik altijd een zware versie gevonden van het nummer smalltown boy van bronski beat, heeft ook wel iets van The Cure weg in uitvoering.. duidelijk was dat Paradise Lost de invloeden uit andere genres (namelijk de new wave, goth) niet schuwde. Goede plaat wel.

Als ik deze nog eens tegenkom in een uitverkoopbak, dan trek ik hem er meteen uit. Vroeger had ik Shades... op tape en die heb ik letterlijk stukgedraaid in de auto. Heerlijk brullen achter het stuur. 4 sterren.

Ik luister de plaat nu voor het eerst in pak weg anderhalf jaar weer, en wat me gelijk opvalt is dat de productie beduidend minder is dan eigenlijk alle (death)metal bands die heden ten dage hoort. Echter het stoort op geen enkel moment, het geeft de plaat een soort rauwheid mee, die ik tegenwoordig eigenlijk niet meer hoor, ook is de plaat een stuk minder saai dan de meeste doom/death bands die iktegenwioordig hoor. Dit blijft voor altijd een wereld plaat.

Grapppig, want die hebben ze ook ooit gecoverd, staat op de ltd. ed. van Symbol of Life.

Vind die een van de mindere Paradise Lost platen, de nummers lijken nog al op elkaar en alleen As I Die steekt er wat mij betreft boven uit, maar is helaas doodgedraaid.

beter dan icon?

mm, moet ik um toch eens onder de loep gaan leggen want dat vind ik een superplaat!

Een zalige cd waarmee je er even helemaal uit bent! ;p

De cd begint ook onmiddellijk goed met mortals watch the day

5 sterren.

Vandaag opgeduikeld en ik brulde lustig mee met Mortals Watch The Day.

De bruutheid van dit album is door Paradise Lost nooit meer geëvenaard. Mortals Watch The Day is gelijk al een voltreffer. Met weinig finesse en heel veel treurnis en loodzware gitaren worden de nummers vervolgens op je losgelaten. Crying For Eternity en No Forgiveness zitten ook al vol met die zware trage ritmes en gruntzang. Tijdens Pity The Sadness gaat het tempo wat omhoog en ontstaat er gelijk een haknummer van jewelste. As I Die wijkt wat af van de rest omdat het best wel een toegankelijk nummer is en vrouwenzang bevat, maar is ook één van de hoogtepunten. Draconian Times is nog net wat beter, maar deze is toch wel uniek in zijn soort.

Zeer bruut album die ik weliswaar niet veel meer draai. Het schoot me vanavond zomaar te binnen dat hier drie weergaloze Paradise Lost nummers op staan: Mortals Watch The Day, Pity The Sadness en As I Die. Voor mij is deze Shades of God een voorsmaakje op Icon en Draconian Times, voor mij hun topalbums.

Weer zo'n brute klassieker, waar Paradise Lost mee voor de dag kwam, in de tijd dat ze verdomd goed wisten hoe ze een uitstekend en tegelijkertijd rauw metal-album moesten maken.
Die rauwheid gecombineerd met dramatiek, somberheid en wanhoop: het druipt van elk nummer af, waarbij de ruwe strot van Nick Holmes ook nog eens een extra steentje bijdraagt. Hij brult hier ook meer, dan dat hij grunt, maar het klinkt wel zeer goed.
Dit was wel meer een groeiplaat voor mij, dan Gothic, wellicht doordat de nummers wat epischer en langer zijn dan op de voorganger, m.u.v. As I Die, misschien wel het meest toonaangevende PL-nummer.
Dit album is subliem.

Ha! Wat een fijne plaat is dit toch. Mijn boxen blazen hem nu op vol vermogen mijn oren in. Ondanks de bruutheid van deze plaat vind ik hem niet monotoon worden, en er zit voldoende melodie en subtiliteit in (hoorde ik nou heel even een stukje akoestische gitaar in Daylight Torn?) om de volle 52 minuten te kunnen boeien.

Ik verhoog naar 4*

Ergens binnen de schaduwen van god bewoog Paradise Lost zich anno 1992 langzaam vanuit een diep drassig moeras wat dichter naar het licht. Althans zo lijkt het. Muzikaal is er op Shades Of God een verdere verschuiving naar een toegankelijker geluid te bespeuren. Een tendens die reeds ingezet was op Gothic.

Het eerste wat opvalt is de grote sprong voorwaarts op het gebied van de productie. Als stervelingen nog eens een dag mochten aanschouwen dat, ik noem maar wat, de drums weer zo op band gezet gingen worden, zal de schreeuw om dat tot in de eeuwigheid te gaan doen nog eens veel luider moeten worden. Wanneer heeft u voor het laatst ongetriggerde dubbele bass drums gehoord? Deze productieoogmerken zouden door iedereen omhelsd moeten worden.

De toon is nog altijd even duister. Daglicht wordt verscheurd door de wanhopig, treurig klinkende melodieën en de, iets verstaanbaar gemaaktere, oerkreten van Holmes. Wie mededogen voor al deze treurnis toont, begrijpt niet waar Paradise Lost voor staat. Hoe zeer de band ook haar koers omgooit, ik zal geen vergiffenis schenken als het melancholische karakter wordt losgelaten.

Paradise Lost biedt op hun derde langspeler nog meer afwisseling dan op de voorgaande albums. Dus wie een drassig, monotone doomplaat verwacht, komt bedrogen uit. Er zit ontzettend veel vaart in de plaat. Er zijn veel akoestische passages, tempowisselingen, prachtige, niet altijd even zuivere, leadpartijen. Deze elementen omvatten je hand en nemen je opnieuw mee doorheen een tranendal die zijn weerga niet kent.

Het trieste woord zoals verkondigd op Shades Of God is na een vijftigtal minuten vlees geworden en woont sinds het eerste luistermoment al bij mij en zal daar uiteindelijk ook nog zijn als ik sterf.

Dit album is 21 jaar oud, maar heeft nog steeds dezelfde zeggingskracht. Een duistere, krachtige en zeer sfeervolle doomplaat. Melancholie zoals je die zelden nog tegenkomt. Paradise Lost zat hier voor mij op zijn hoogtepunt. Hierna kwam het commerciëlere Icon, waarna de treurnis ten grave werd gedragen. Voor mij althans.

Ik luister momenteel weer, en van begin tot eind is het gewoon genieten.

Ik lees je recensie voor Shades of God het eerst Edwynn en ik kan me er helemaal in vinden. Top stukje met een mooie knipoog naar de tracklist

Thanks!

Dit blijft, na Gothic, voor mij de beste Paradise Lost plaat. Het tempo is iets omhoog geschroefd t.o.v. Gothic en de grunt van Nick Holmes heeft plaats gemaakt voor een iets toegankelijkere brul, die je op sommige momenten bijna doet meebrullen, zoals in Crying for Eternity bijvoorbeeld. Gebleven zijn het doomy karakter en de herkenbare gitaarpartijen van Gregor Mackintosh.

Hoogtepunten zijn voor mij opener Mortals Watch the Day, Pity the Sadness en het inmiddels klassieke As I Die.

Verplichte kost voor iedere rechtgeaarde metal liefhebber die zich afvraagt wat wij ouwe zakken zoals luisterden in de nineties!

Qua produktie doet het album inmiddels wat blikkerig en kaal aan, maar de songs staan gelukkig nog steeds als een huis. Opener Mortals Watch The Day hakt er direct heerlijk deprimerend in en de band weet het hele album een fijn somber melancholisch sfeertje vast te houden. Andere hoogtepunten zijn Pity The Sadness en de afsluitende klassieker As I Die. De hierop volgende albums Icon en Draconian Times vind ik nog wat beter, maar dit maakte in 1992 toch wel behoorlijk indruk. En nu nog.

Vanuit de troosteloze mistige heuvels rondom Halifax, Noord Engeland produceerden de heren wederom een knap album. Op voorganger Gothic was het tempo al wat teruggeschroefd, op deze schijf zijn de songs ook weer prima uitgewerkt. Je hoort de band een ontwikkeling doormaken die op (naar mijn mening) Icon werd vervolmaakt. Holmes treed ook langzaam uit zijn comfort zone en is niet alleen maar aan het grunten. Dat maakt dat Paradise Lost rond deze tijd uit het toch wat conservatieve genre stapt en bruutheid wil combineren met een wat meer mainstream geluid, dat lukt wonderwel op dit album, met As I Die als hoogtepunt. Geen enkele band heeft wat mij betreft droevenis en melancholie zo tot kunst verheven in de metal wereld als deze knapen, met Shades of God als ambassadeur en Icon als mijlpaal.

Ik lig op de bank, luister naar Shades Of God en besluit dat dit album klinkt als iets dat ik het beste in een volle Baroeg kan aanschouwen. Het is een muur van geluid, maar de details en structuren ontgaan me vaak. Ik loop wat heen en weer tussen de bar en het podium, worstel me door de mensen heen en gooi er nog wat gulden vocht in en concludeer dat ik het tof vind. Maar wat? Pity The Sadness is het eerste lied dat ik echt onthoud, maar daarvoor hoor ik veel gave riffs en solopassages en zelfs enkele melodieuze gitaarpartijen die de herrie onderbreken die ervoor zorgen dat ik het heel erg naar mijn zin heb.

Goed, Shades Of God is een overgangsalbum tussen de death/doom periode en de meer melodieuze doom periode. Het is nog steeds erg hard en ongestructureerd, maar voelt alsnog iets gepolijster aan. Iets, want de liederen zijn nog steeds ongemakkelijk in veel opzichten. En toch gaat het vanaf Pity The Sadness iets meer naar de herkenbare kant. Vooral The Word Made Flesh heeft een fantastische ontlading en 'de hit' As I Die is een gothic/doom pareltje eersteklas. Gothic had het net iets meer, ondanks het feit dat Shades Of God gewoon lekkerder loopt. Desalniettemin een fijne ervaring.

Voorlopige tussenstand:
1. Gothic
2. Shades Of God
3. Lost Paradise

Ik snap de aantrekkingskracht van de band inmiddels wel. Dit album heeft een dijk van een geluid. Het is zwaar, log, episch. De nadruk ligt alleen nog wel heel veel op de sfeer. Nick Holmes brult allerlei helse taferelen in je gezicht. Het is verstaanbaarder en daarmee in elk geval beter dan ooit. Verder blijven alle positieve dingen wel staan, maar ook de negatieve. ideeën hangen als los zand aan elkaar. Als je gewoon een tof geluid wilt horen, zit je bij Paradise lost verder prima. Bij mij knaagt het. Ik vind het wel een tof album, maar tegelijkertijd boeit het me niet zo.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Gothic
3. Lost Paradise

En plaat nummer 3 binnen 2 jaar. Af en toe denk ik weleens met weemoed aan de arbeidsproductiviteit van veel bands 'back in the days'. Hoewel ook destijds zeker niet alles goed was als je de kwantiteit afzet tegen de kwaliteit. Shades of God is consistent, Holmes maakt een ontwikkeling door waarin hij zich meer toelegt op een schreeuwerige manier van zingen, en enkele songs nog wat meer uitgewerkt worden. Of de plaat ook beter is dan voorganger is een lastige, Gothic heeft iets speciaals en vormt daarnaast een krachtige boodschap in ruim een half uur. Shades duurt langer, en lijkt wel wat gelaagder in elkaar te steken. Deze plaat wint het echter, maar dan met miniem verschil, en puur vanwege Pity the Sadness en het fenomenale As I Die. Het ligt echter dicht bij elkaar.

1. Shades of God
2. Gothic
3. Lost Paradise

Ik vind dit een fijn album. Het is eigenlijk een uitstekende overgang tussen de death/doom periode naar een meer melodieuzere periode. De zang ontwikkeld zich en past zo ook uitstekend bij de muziek. Leuk album.

Pity the Sadness

Op 1 juli 1992 ontving ik als student mijn OV-jaarkaart en 4 dagen later stapte ik in de trein naar Leidschendam voor een bezoek aan Vlietpop. Enige doel: Paradise Lost 'live' aanschouwen. En zij stelden niet teleur! Met geweldige setlist, inclusief nog één nummer van de debuut CD.

Ter aanvulling:
Wat mij zo aanspreekt in de eerste CD's van Paradise Lost is de combinatie van muziek én stem. Met name op 'Shades of God' vind ik Nick Holmes geweldig klinken, zo ook tijdens het concert waar ik hierboven naar verwijs. Nick Holmes vond ik één van beste zangers in dit genre, misschien wel de beste!

Fast forward naar het recente optreden van Paradise Lost op (bijvoorbeeld) Beyond The Gates 2025 in Bergen (NO). Daar speelde Paradise Lost o.a. 2 nummers van 'Shades of God': 'Pity the sadness' en (uiteraard) 'As I die'. Het was voor mij opnieuw een teleurstellende ervaring, net als op Graspop een paar jaar geleden. Aan de muziek ligt het niet, die is top als altijd. Het ligt aan mijn oude held Nick Holmes. Hij probeert ook de oude nummers te 'zingen', waardoor de zeggingskracht die mij altijd zo aansprak (én spreekt) volledig weg is. Sowieso heb ik het idee dat Nick Holmes geen lol beleeft aan optreden. Het is een baan geworden die brood op de plank brengt. Dat maakt de concertervaring van bezoekers helaas niet leuker. Bij mij niet in ieder geval. Of ben ik de enige die het zo ervaart?