menu

Paradise Lost - Shades of God (1992)

mijn stem
3,99 (80)
80 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Metal Blade

  1. Mortals Watch the Day (5:12)
  2. Crying for Eternity (7:06)
  3. Embraced (4:29)
  4. Daylight Torn (7:53)
  5. Pity the Sadness (5:01)
  6. No Forgiveness (7:36)
  7. Your Hand in Mine (7:07)
  8. The Word Made Flesh (4:39)
  9. As I Die (3:46)
totale tijdsduur: 52:49
zoeken in:
avatar van Eddie
5,0
Nog geen commentaar bij deze absolute metal klassieker. Hier maakte Paradise Lost nog echte goede muziek, niet van die zoetsapige radiovriendelijke kloot muziek nee gewoon heerlijke groovende Death/Gothic dit is voor mij hun absolute hoogte punt, met nummers als Your Hand In Mine, Mortals Watch The Day en natuurlij Pity The Sadness. Hier had de band nog een uistraling een image, nu is een van de duizende rock bandjes die niets toevoegen aan het overschot. Deze is echter de volle vijf sterren.

avatar van Dr.Pat
5,0
Bombastische supermelodien!!
Een echte plaat om heerlijk mee te brullen of eens lekker op standje hard te zetten. Alles klopt op de plaat. Rauw, bruut en sfeervol. Zeer ondergewaardeerd helaas

DutchViking
Geweldige plaat, vooral Mortals Watch the Day, Pity the Sadness en As I Die vind ik geniaal. Voor mij het beste Paradise Lost-album, nog beter zelfs dan Icon en Draconian Times.

Destijds zeer vernieuwend, verfrissend en origineel, en ook nu nog staat dit album als een huis. Alleen erg ondergewaardeerd, inderdaad.

avatar van orbit
3,5
As I Die heb ik altijd een zware versie gevonden van het nummer smalltown boy van bronski beat, heeft ook wel iets van The Cure weg in uitvoering.. duidelijk was dat Paradise Lost de invloeden uit andere genres (namelijk de new wave, goth) niet schuwde. Goede plaat wel.

LocoHermano
Als ik deze nog eens tegenkom in een uitverkoopbak, dan trek ik hem er meteen uit. Vroeger had ik Shades... op tape en die heb ik letterlijk stukgedraaid in de auto. Heerlijk brullen achter het stuur. 4 sterren.

avatar van Eddie
5,0
Ik luister de plaat nu voor het eerst in pak weg anderhalf jaar weer, en wat me gelijk opvalt is dat de productie beduidend minder is dan eigenlijk alle (death)metal bands die heden ten dage hoort. Echter het stoort op geen enkel moment, het geeft de plaat een soort rauwheid mee, die ik tegenwoordig eigenlijk niet meer hoor, ook is de plaat een stuk minder saai dan de meeste doom/death bands die iktegenwioordig hoor. Dit blijft voor altijd een wereld plaat.

avatar van Sater
3,5
orbit schreef:
As I Die heb ik altijd een zware versie gevonden van het nummer smalltown boy van bronski beat,

Grapppig, want die hebben ze ook ooit gecoverd, staat op de ltd. ed. van Symbol of Life.

Vind die een van de mindere Paradise Lost platen, de nummers lijken nog al op elkaar en alleen As I Die steekt er wat mij betreft boven uit, maar is helaas doodgedraaid.

Joy
beter dan icon?

mm, moet ik um toch eens onder de loep gaan leggen want dat vind ik een superplaat!


avatar van metal.lvrtjj*
5,0
Een zalige cd waarmee je er even helemaal uit bent! ;p

De cd begint ook onmiddellijk goed met mortals watch the day

5 sterren.

LocoHermano
LocoHermano schreef:
Als ik deze nog eens tegenkom in een uitverkoopbak, dan trek ik hem er meteen uit. Vroeger had ik Shades... op tape en die heb ik letterlijk stukgedraaid in de auto. Heerlijk brullen achter het stuur. 4 sterren.

Vandaag opgeduikeld en ik brulde lustig mee met Mortals Watch The Day.

avatar van notsub
5,0
De bruutheid van dit album is door Paradise Lost nooit meer geëvenaard. Mortals Watch The Day is gelijk al een voltreffer. Met weinig finesse en heel veel treurnis en loodzware gitaren worden de nummers vervolgens op je losgelaten. Crying For Eternity en No Forgiveness zitten ook al vol met die zware trage ritmes en gruntzang. Tijdens Pity The Sadness gaat het tempo wat omhoog en ontstaat er gelijk een haknummer van jewelste. As I Die wijkt wat af van de rest omdat het best wel een toegankelijk nummer is en vrouwenzang bevat, maar is ook één van de hoogtepunten. Draconian Times is nog net wat beter, maar deze is toch wel uniek in zijn soort.

avatar van Sir Spamalot
4,0
Sir Spamalot (crew)
Zeer bruut album die ik weliswaar niet veel meer draai. Het schoot me vanavond zomaar te binnen dat hier drie weergaloze Paradise Lost nummers op staan: Mortals Watch The Day, Pity The Sadness en As I Die. Voor mij is deze Shades of God een voorsmaakje op Icon en Draconian Times, voor mij hun topalbums.

avatar van CorvisChristi
4,5
CorvisChristi (crew)
Weer zo'n brute klassieker, waar Paradise Lost mee voor de dag kwam, in de tijd dat ze verdomd goed wisten hoe ze een uitstekend en tegelijkertijd rauw metal-album moesten maken.
Die rauwheid gecombineerd met dramatiek, somberheid en wanhoop: het druipt van elk nummer af, waarbij de ruwe strot van Nick Holmes ook nog eens een extra steentje bijdraagt. Hij brult hier ook meer, dan dat hij grunt, maar het klinkt wel zeer goed.
Dit was wel meer een groeiplaat voor mij, dan Gothic, wellicht doordat de nummers wat epischer en langer zijn dan op de voorganger, m.u.v. As I Die, misschien wel het meest toonaangevende PL-nummer.
Dit album is subliem.

avatar van wizard
4,0
Ha! Wat een fijne plaat is dit toch. Mijn boxen blazen hem nu op vol vermogen mijn oren in. Ondanks de bruutheid van deze plaat vind ik hem niet monotoon worden, en er zit voldoende melodie en subtiliteit in (hoorde ik nou heel even een stukje akoestische gitaar in Daylight Torn?) om de volle 52 minuten te kunnen boeien.

Ik verhoog naar 4*

avatar van Edwynn
4,5
Ergens binnen de schaduwen van god bewoog Paradise Lost zich anno 1992 langzaam vanuit een diep drassig moeras wat dichter naar het licht. Althans zo lijkt het. Muzikaal is er op Shades Of God een verdere verschuiving naar een toegankelijker geluid te bespeuren. Een tendens die reeds ingezet was op Gothic.

Het eerste wat opvalt is de grote sprong voorwaarts op het gebied van de productie. Als stervelingen nog eens een dag mochten aanschouwen dat, ik noem maar wat, de drums weer zo op band gezet gingen worden, zal de schreeuw om dat tot in de eeuwigheid te gaan doen nog eens veel luider moeten worden. Wanneer heeft u voor het laatst ongetriggerde dubbele bass drums gehoord? Deze productieoogmerken zouden door iedereen omhelsd moeten worden.

De toon is nog altijd even duister. Daglicht wordt verscheurd door de wanhopig, treurig klinkende melodieën en de, iets verstaanbaar gemaaktere, oerkreten van Holmes. Wie mededogen voor al deze treurnis toont, begrijpt niet waar Paradise Lost voor staat. Hoe zeer de band ook haar koers omgooit, ik zal geen vergiffenis schenken als het melancholische karakter wordt losgelaten.

Paradise Lost biedt op hun derde langspeler nog meer afwisseling dan op de voorgaande albums. Dus wie een drassig, monotone doomplaat verwacht, komt bedrogen uit. Er zit ontzettend veel vaart in de plaat. Er zijn veel akoestische passages, tempowisselingen, prachtige, niet altijd even zuivere, leadpartijen. Deze elementen omvatten je hand en nemen je opnieuw mee doorheen een tranendal die zijn weerga niet kent.

Het trieste woord zoals verkondigd op Shades Of God is na een vijftigtal minuten vlees geworden en woont sinds het eerste luistermoment al bij mij en zal daar uiteindelijk ook nog zijn als ik sterf.

avatar van DargorDT
5,0
Dit album is 21 jaar oud, maar heeft nog steeds dezelfde zeggingskracht. Een duistere, krachtige en zeer sfeervolle doomplaat. Melancholie zoals je die zelden nog tegenkomt. Paradise Lost zat hier voor mij op zijn hoogtepunt. Hierna kwam het commerciëlere Icon, waarna de treurnis ten grave werd gedragen. Voor mij althans.

Ik luister momenteel weer, en van begin tot eind is het gewoon genieten.

avatar van HezzardNL
4,5
Edwynn schreef:
Ergens binnen de schaduwen van god....
Als stervelingen nog eens een dag mochten aanschouwen dat....


Ik lees je recensie voor Shades of God het eerst Edwynn en ik kan me er helemaal in vinden. Top stukje met een mooie knipoog naar de tracklist

avatar van Edwynn
4,5
Thanks!

avatar van the crook
4,0
Dit blijft, na Gothic, voor mij de beste Paradise Lost plaat. Het tempo is iets omhoog geschroefd t.o.v. Gothic en de grunt van Nick Holmes heeft plaats gemaakt voor een iets toegankelijkere brul, die je op sommige momenten bijna doet meebrullen, zoals in Crying for Eternity bijvoorbeeld. Gebleven zijn het doomy karakter en de herkenbare gitaarpartijen van Gregor Mackintosh.

Hoogtepunten zijn voor mij opener Mortals Watch the Day, Pity the Sadness en het inmiddels klassieke As I Die.

Verplichte kost voor iedere rechtgeaarde metal liefhebber die zich afvraagt wat wij ouwe zakken zoals luisterden in de nineties!

avatar van james_cameron
4,0
Qua produktie doet het album inmiddels wat blikkerig en kaal aan, maar de songs staan gelukkig nog steeds als een huis. Opener Mortals Watch The Day hakt er direct heerlijk deprimerend in en de band weet het hele album een fijn somber melancholisch sfeertje vast te houden. Andere hoogtepunten zijn Pity The Sadness en de afsluitende klassieker As I Die. De hierop volgende albums Icon en Draconian Times vind ik nog wat beter, maar dit maakte in 1992 toch wel behoorlijk indruk. En nu nog.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:36 uur

geplaatst: vandaag om 14:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.