Cream - Live Cream (1970)

Het moet dan toch maar een keer, omdat ik wat afwijkende dingen wil schrijven. Adoreer Cream vanaf het begin. Favoriet voor mij zijn de live uitvoeringen van Spoonful en Sweet Wine. Pure jazz met een weergaloze opbouw naar de climaxen ! In andere berichten (behalve vaktijdschriften uit het verleden) lees ik daar nooit iets expliciets over. Jammer, en ook triest. Die jazz inslag is denk ik toch de oorzaak dat Cream minder waardering in de publiekslijsten heeft dan het recht op heeft. Verder neem ik het de heren erg kwalijk dat ze de strijdbijl nooit echt hebben weten te begraven. Wat een verspilling van talent , wat hadden we kunnen blijven genieten.

Het lijkt wel alsof ik naar een andere plaat zit te luisteren dan iedereen hier, en op z'n minst heb ik een andere tolerantiedrempel voor wat ik hoor. N.S.U. begint bijvoorbeeld heerlijk, met Bakers drums die perfect doorkomen, en dan gaat Clapton soleren terwijl Bruce z'n eigen gang gaat en Baker min of meer op de winkel past, maar ik vind dat eigenlijk geen gitaarsolo, het is meer een eindeloze verzameling losse loopjes waar ik niet alleen geen lijn in kan ontdekken maar waar ik ook geen mooie stukjes of riffs of harmonieën in hoor. Het lijkt ook of ze niet eens meer samenspelen, alle instrumenten lijken los van elkaar te staan. Ginger Baker in het boekwerk bij de Those were the days-box: "There was, in fact, one gig where Eric and I stopped playing for two choruses. Jack didn't even know. Standing in front of his triple stack of Marshalls, he was making so much noise that he couldn't tell if we were playing or not."
        Dit klinkt misschien ouderwets, maar mijn idee van een instrumentale passage is een begeleiding met een verschuivende akkoordenreeks waar de gitaar (keyboard, blaasinstrument) dan z'n loopjes overheen speelt zodat het contrast tussen akkoorden en solo zorgt voor een mooi geheel. De meeste solo's hier hangen echter gewoon in het luchtledige zodat er niets is om naar te luisteren: op de twee langste nummers hebben de solo's voor mijn gevoel niets meer te maken met de structuur van de compositie waarbinnen ze plaatsvinden. Ik kan er gewoon niet bij, en ik zeg het volgende niet vaak, maar ik kan zelfs ook niet horen wat andere mensen hier mooi of boeiend aan zouden kunnen vinden. Onbegrijpelijk dat ik de studioplaten van deze band zo geweldig ben gaan vinden, terwijl ik het grootste gedeelte van het livemateriaal als bijna onbeluisterbaar ervaar. Het ligt natuurlijk helemaal aan mij (zeg ik zonder enige ironie, dus niet in de zin van "het zal wel weer aan mij liggen NOT"), maar ik moet het toch even kwijt.