Cream - Live Cream Volume II (1972)

Ik denk dat dat ook de reden is waarom Pappalardi daar plotseling dat publiek zo enthousiast in de mix op laat komen: zo hoopte hij misschien die krakkemikkige overgang te bedekken met de mantel der liefde (of beter gezegd: der adoratie).
        Verder een degelijke live-registratie die helaas wel wat te lijden heeft onder de vlakke geluidskwaliteit: eigenlijk komen alleen de drums echt goed door, en pas als ik met mijn koptelefoon luister hoor ik wat Bruce allemaal uitvreet en hoe hij bijna een rol als solist in het geluidsbeeld opeist. Gelukkig wordt dat in de remaster van de Those were the days-box redelijk gecorrigeerd. Ook de zang van Bruce is over het algemeen gedreven, maar de afwezigheid van zijn spookachtige cello op de eerste twee (prachtige) nummers is wel een gemis. Over die eindeloze solo's van Clapton heb ik bij het eerste deel van Live Cream al mijn beklag gedaan, maar gelukkig werkt het hier bij Steppin' out een stuk beter omdat Clapton zich veel meer houdt aan de bluesstructuur van de compositie (in ieder geval tijdens het eerste deel), en bovendien is de begeleiding van Baker van zichzelf al een spektakelstuk. In z'n totaliteit dus toch wel een redelijk sterke liveplaat, mede omdat de tracklist wat mij betreft vier van de absolute hoogtepunten uit het Cream-oeuvre telt.