Savatage - Ghost in the Ruins (1995)

Nee joh, de beste metalband aller tijden heeft ook gewoon de beste live-registratie op zijn naam staan.
Uiteraard subjectief en ook niet helemaal waar, echter dit is om van te watertanden.
De hoes van Ghost in the Ruins geeft precies weer hoe de muziek klinkt; ruig, opzwepend, dampend, energiek en met een gillende Jon achter de microfoon, kan een live plaat niet beter klinken dan deze uitgave.
Een setlist - hoewel de registratie meerdere live optredens bevat op verschillende locaties - om van te watertanden, hier kan niks tegenop.

Naast dit geweldige live album van Savatage uit 1995 komt er nog een live album uit dit jaar, opgenomen in 1990:

SAVATAGE To Release 'Madness Reigns From The Gutter (1990)' In June - BLABBERMOUTH.NET

Ik heb hoog gespannen verwachtingen van deze live registratie!

Beetje de verwachtingen temperen. Deze liveplaat uit 1995 bestaat uit livemateriaal tot aan 1990. Er zit dus een enorme overlap in de setlist, al is een volledig optreden natuurlijk iets om naar uit te kijken. Benieuwd hoeveel er nog meer in de kluis ligt. Met name de Streets tour lijkt me interessant.

Nee, voor mij blijft het hoog gespannen met een stuk of 8 nieuwe live registraties. Streets tour lijkt mij ook fantastisch om uit te brengen.

Een integraal concert uit de Streets-tour zou inderdaad een geweldige aanvulling zijn op dit album. Of een mengelmoes aan opnames uit de Streets-tour (met Jon Oliva) en de Edge of Thorns-tour voor Criss' dood (met Zach Stevens), als die bestaan in goede kwaliteit.

Dit is best de hooggespannen verwachtingen waard. Savatage piekte in die dagen. Natuurlijk nam Savatage een compositorische vlucht naar voren, maar de rauwe energie van dingen als Hounds en 24 Horus hier is echt goud. Vooral het hysterische geluid van Jon Oliva is bij vlagen spookachtig. De wat meer melodieuze stukken zoals Strange Wings gingen wat moeilijker. Maar goed. Kleinigheidje houd je toch.

De bij vlagen onorthodoxe grillen van Oliva maakte onderdeel uit van het weergaloze karakter van de band destijds.
Bij wie lopen de rillingen niet over de rug als Jon ging zuchten, kreunen, sardonisch lachen, brullen of de boel bij elkaar ging gillen.
Jon was one of a kind met zijn zang en vormde een fenomenaal duo met zijn al net zo begaafde broer.
Op Strange Wings houdt hij in en hoewel niet slecht, - ik ben nog steeds gek op dat nummer - maakte hij minder indruk met dergelijke songs.
Juist in de songs waarin hij totale gekte tentoon spreidde ging ik volledig voor de bijl.

Die stem van Jon Oliva is in mijn oren maniakaal te noemen. Vooral bij de steviger nummers. Geweldig! Daarom heb ik ook iets meer met Savatage 1983-1991 dan de periode erna. Maar die periode erna was ook niet slecht laat dat duidelijk zijn.