Savatage - Ghost in the Ruins (1995)

Passend, indrukwekkend eerbetoon aan Christopher Michael Oliva, die in 1993 het leven verloor bij een verkeersongeval. Op dit, in 1995 verschenen album, staan songs die opgenomen zijn gedurende live-shows van de band, in de periode 1987-1990, topjaren voor Savatage. De geluidskwaliteit is uitstekend, de songkeuze eveneens.

Kippenvel als ik het gitaarwerk weer hoor. De uit duizenden herkenbare sound van Savatage was voor een groot deel te danken aan de unieke stijl van Criss.

Eén van de beste live albums aller tijden. Het geluid, de sfeer, de band, alles klopt hierop gewoon perfect. Dit mag voor mij rechtstreeks in dat befaamde Unleashed In The East / Made In Japan straatje, en beter nog, overtreft die platen mischien zelfs nog qua intensiteit. Songkeuze is idd geweldig, alleen vind ik het dan wel weer heel jammer dat er geen materiaal van Streets op te vinden is. Ik had wel heel graag Ghost In The Ruins, Streets or If I Go Away er op gehad.

Ik had ook graag wat nummers van Streets op dit album teruggezien, en dan vooral If I Go Away of Agony and Ecstasy. Toch is dit een album dat me nog niet is gaan vervelen, in tegenstelling tot mijn ervaringen bij veel andere live-platen naarmate ik ze vaker draai. Ik verhoog 'm naar 5 sterren. Dé perfecte live-plaat inderdaad.

Ik sluit me bij jullie aan. Prachtige plaat waarop het fantastische gitaarspel van wijlen Criss Oliva uitstekend naar voren komt. Naar mijn mening de beste live-plaat ooit.

De live versie van When The Crowds Are Gone hier is echt geniaal. Ik vindt hem beter dan op hem album en misschien is het zo wel het beste nummer dat ik ooit heb gehoord. Diep respect voor deze muzikanten die te onbekend en misschien ook wel ondergewaardeerd worden.

Machtig mooi live album en natuurlijk een ode aan Criss Oliva. When The Crowds Are Gone doet voor mij niet onder voor een Imagine.

wel heel erg total eclipse of the heart , dat when the crowds are gone

savatage, sjah, dik ok, muzikaal goed, maar ook wel erg gezapig allemaal, tempo ligt vaak erg laag en het klinkt alsof men dik onder de stroop besmeurd staat te spelen

het wil maar niet opschieten en misschien is dat - ook al heeft men enorm vele (dikke) platen gemaakt - toch wel het grote zwaktebod van savatage

Dat ben ik toch niet met je eens. In mijn metalperiode (toen ik nog vrijwel dagelijks stond te headbangen ) vond ik Savatage juist een band die van alle markten thuis is/was, althans in de periode waarin Criss Oliva in de band actief was.

Of het nu snel ging (o.a Power of the Night, New York City Don't Mean Nothing, She's in Love), mid-tempo (o.a. Of Rage and War, Hall of the Mountain King, Jesus Saves) of langzaam (de bekende ballads, waaronder When the Crowds are Gone), Savatage wist altijd haar mannetje te staan. Op over het algemeen goed gewaardeerde platen als Gutter Ballet en Streets laat de band een m.i. bijna perfecte indruk achter, door typische metalelementen te combineren met een unieke sound.

Het gebrek aan tempo in de langzame nummers zie ik louter als positief, want op die manier krijgt een nummer als Gutter Ballet net de dynamiek en de emotie die zo'n song naar een hoger niveau tilt. Savatage is voor mij onmiskenbaar Savatage, er is geen enkele band die qua sound een beetje in de buurt komt.

Alleen daarom al, door die veelzijdigheid, heb ik de band altijd wel weten te waarderen (althans in de jaren met Jon Oliva, de albums met Zachary vind ik - een uitzondering daargelaten - een stuk minder sterk). Nu is het alleen nog wachten op een nieuwe studioplaat van de band, wie weet komt het er nog eens van. Tot die tijd luister ik nog met veel plezier naar deze prachtige live-registratie: 5*.

Helemaal mee eens DutchViking! Als iemand mij zou vragen waar hij Savatage mee zou vergelijken, ik weet het gewoon niet En ja, onder Zachary is zeker geen slecht materiaal uitgebracht, maar het was niet zo goed als onder jon oliva inderdaad

Bijna perfecte live plaat van een unieke band. Jammer staan er geen nummers van Streets op (wat hoorde ik hier graag Tonight he grins again...kijk eens op youtube...) maar desondanks tijdloze plaat. Ik heb hem al dik 10 jaar in bezit maar draait maar hij verveeld nooit!

Elke toon die Criss op dit live-document aanslaat is één brok emotie en als broer Jon vervolgens het hart op zijn tong leegt gaat Savatage door je aderen. Veel intenser kan een live-album en een ode aan deze onderschatte gitarist niet zijn. Criss had iets wat Malmsteen en Vai missen, emotie. Het zijn allemaal hoogtepunten maar als je echt een klap in je maag wil hebben moet je de uitvoering van 'Sirens' loeihard opzetten.

Inderdaad! Emotie gekoppeld aan techniek. Meesterlijke live-plaat!

TOP, TOP TOP!

Dit is de ultieme live CD van Savatage. De sound is geweldig en zo herkenbaar Savatage. Op de nummers is ook al weinig aan te merken, het is zelfs moeilijk de hoogtepunten aan te wijzen. Mijn favorieten van Gutter Ballet schitteren hier tussen de oude nog zwaardere dreunen van Sirens en City Beneath The Surface. Hall Of The Mountain King vat aan het eind Savatage nog eens goed samen: Heavy, Oliva, Oliva.

Goede liveplaat.

Het is meer een verzamelaar van livetracks dan een echte liveplaat.
Het bestrijkt de periode 1988-1991.
Dit is de band als quintet (met toen nog) toergitarist Chris Caffery als 5e lid.

Alle top-songs staan hier op en een akoestisch niemendalletje van Criss als afsluiter.

De plaat brult, tiert en dondert door de speakers. Echt heel fijn!

Wat een emotie er in When the crowds are gone zit is niet te bescrijven.
Dit legt even zijn hart op de spreekwoordelijke tong, en wat je krijgt is top.

Ongelofelijk zo mooi!

Geweldige live plaat natuurlijk! Ben het met bijna alle hierboven genoemde lofuitingen eens. Enige smetje vind ik dat er geen Streets nummers opstaan
Dat is voor mij toch hét Sava album en op een, niet al te beste, bootleg na, zijn er weinig tot geen nummers op een live album terug te vinden.

Streets is een meesterlijke plaat, maar de Streets tour schijnt niet de meest prettige te zijn geweest. Jon was redelijk aan de drank/drugs en zijn stem scheen ook redelijk naar de knoppen te zijn. Niet voor niets is hij na de Streets tour een stapje terug gaan doen. Maar ben het eens: ik heb Jon Oliva's pain een aantal keer gezien en de Streets nummers maakten het meeste indruk. Ben heel benieuwd wat we morgen in 013 te horen krijgen ....

Ik vind Streets ook geweldig, maar ik mis de nummers geen seconde op deze release.
Geweldige uitvoeringen van Hounds, 24 Hours, The Dingeons Are Caliing, City Beneath The Surface en ga zo maar door.
De oude Savatage, zeg maar. In optima forma.

Draag je Savatage een warm hart toe? Halen dit ding!
Ook wel uitgebracht als Final Bell.

Is de paus katholiek?????? Uiteraard. Sinds deze uitkwam als Ghost in the ruins (1995, naar ik meen) is dit een van mijn favoriete plaatjes. Final Bell is de japanse variant, maar daar staat niets extra's op.
Deze live cd had wat mij betreft wel een dubeelaar mogen zijn!

Klopt Final Bell heeft een andere titel en een andere hoes. Verder hetzelfde materiaal.
Van mij mocht het ook een dubbelaar zijn, maar ik denk dat er niet zo verrekte veel materiaal voorhanden was.

Vraag ik me af. Op youtube zijn filmpjes te vinden met veel Gutter Ballet materiaal dat hier niet op staat: Thorazine shuffle, Summer's Rain (machtig mooi!!!). Ik hoop dat de kluis nog eens open gaat...

Ik mis ze opzich ook niet maar ik had zo graag eens fatsoenlijke live opnames gehoord van de Streets nummers. Tot op heden is er weinig tot niks van die tour te krijgen. Ja, alleen een redelijke bootleg van een concert in Parijs.

Vanavond maar eens kijken of Jon ons wat Streets materiaal voorschotelt! Er worden dvd opnames gemaakt dus ik verwacht wel wat verrassingen eerlijk gezegd.

Ben erbij!
Heb ze eerder tijdens de Maniacal Renderings tour gezien in Hardenberg. Eén van de beste optredens die ik ooit heb mogen zien.

Savatage's Ghost in the Ruins is voor mij wellicht het beste live album ooit: kan zo in het rijtje klassiekers zoals Judas Priest's Unleashed in the East, Blackfoot's Highway Song Live of Deep Purple's Made in Japan.
Ik ben het ermee eens dat Criss Oliva een van de meest onder gewaardeerde gitaristen ooit is.
Alles klopt op deze cd: de nummers worden moddervet gespeeld, de solo's zijn dik in orde en ook de productie is uitstekend. Jon klinkt ook erg goed. En songkeuze is ook erg goed.
Helaas is Savatage het verlies van Criss Oliva nooit te boven gekomen. Hoewel de cd's na die periode ook erg goed zijn, halen ze stuk voor stuk niet het niveau van voor 1993.

Gelukkig komen de albums van Jon Oliva's Pain wel weer heel dicht in de buurt. Het consert in 013 was trouwens erg gaaf, hopenlijk komt er ooit een live dvd/cd uit, al is het alleen al als ode aan de helaas te vroeg overleden gitarist Matt LaPorte.

Helemaal met je eens AstroRocker, wat een geweldig live document en een fantastisch eerbetoon aan Criss Oliva een geweldige gitarist! Wil aan het rijtje live albums ook nog Strangers in the Night van UFO en Exit Left Stage van Rush toevoegen.

@DreamTheater: jep, Exit Stage Left is ook grote klasse. Strangers in the Night vind ik wat minder, maar vraag me niet waarom. Ik heb de lp ooit gehad en ik heb nu de cd. Maar ik draai ze amper.... Ik weet dat dat album als een klassieker beschouwd wordt..

Legendarisch livealbum. Kan bij zo naast Thin Lizzy's Live & Dangerous, Iced Earth's Alive In Athens en Deep Purple's Made In Japan. En wat is die Criss Oliva toch een gitaargeweldenaar... meteen al kippenvel bij City beneath the surface, wat een gruwelijk goede beuker is dat toch!

@Astrorocker. Die show in 013 is toch opgenomen voor een DVD-release? Jon was alleen snipverkouden toen (schijnt het) dus daar zal nog wel wat aan gesleuteld worden. Of misschien laten ze het toch maar schieten. Ik was er twee jaar eerder in 013 wel bij. Wat een geweldige show was dat.

@ bastiaan Misschien uit medeleven voor de nabestaanden van Matt La Porte dat ze wachten met de release. Geen idee, het was wel een goed consert.
En ja, wat mij betreft de ultime live plaat!