Savatage - Ghost in the Ruins (1995)
Alternatieve titels: A Tribute to Criss Oliva | Final Bell
mijn stem
63 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Zero
-
City Beneath the Surface (5:40)
-
24 Hours Ago (4:48)
-
Legions (5:06)
-
Strange Wings (4:02)
-
Gutter Ballet (6:14)
-
When the Crowds Are Gone (7:10)
-
Of Rage and War (4:30)
-
The Dungeons Are Calling (4:49)
-
Sirens (3:38)
-
Hounds (7:20)
-
Criss Intro (1:14)
-
Hall of the Mountain King (6:38)
-
Post Script (1:42)
-
Devastation [Live at the Cleveland Agora, October 15, 1987] * (3:37)
-
Stare Into the Sun [Acoustic Version Recorded by Jon Oliva in 2011] * (4:55)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
1:02:51
(1:11:23)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 20 november 2011, 15:47 uur
Savatage's Ghost in the Ruins is voor mij wellicht het beste live album ooit: kan zo in het rijtje klassiekers zoals Judas Priest's Unleashed in the East, Blackfoot's Highway Song Live of Deep Purple's Made in Japan.
Ik ben het ermee eens dat Criss Oliva een van de meest onder gewaardeerde gitaristen ooit is.
Alles klopt op deze cd: de nummers worden moddervet gespeeld, de solo's zijn dik in orde en ook de productie is uitstekend. Jon klinkt ook erg goed. En songkeuze is ook erg goed.
Helaas is Savatage het verlies van Criss Oliva nooit te boven gekomen. Hoewel de cd's na die periode ook erg goed zijn, halen ze stuk voor stuk niet het niveau van voor 1993.
Gelukkig komen de albums van Jon Oliva's Pain wel weer heel dicht in de buurt. Het consert in 013 was trouwens erg gaaf, hopenlijk komt er ooit een live dvd/cd uit, al is het alleen al als ode aan de helaas te vroeg overleden gitarist Matt LaPorte.
Ik ben het ermee eens dat Criss Oliva een van de meest onder gewaardeerde gitaristen ooit is.
Alles klopt op deze cd: de nummers worden moddervet gespeeld, de solo's zijn dik in orde en ook de productie is uitstekend. Jon klinkt ook erg goed. En songkeuze is ook erg goed.
Helaas is Savatage het verlies van Criss Oliva nooit te boven gekomen. Hoewel de cd's na die periode ook erg goed zijn, halen ze stuk voor stuk niet het niveau van voor 1993.
Gelukkig komen de albums van Jon Oliva's Pain wel weer heel dicht in de buurt. Het consert in 013 was trouwens erg gaaf, hopenlijk komt er ooit een live dvd/cd uit, al is het alleen al als ode aan de helaas te vroeg overleden gitarist Matt LaPorte.
* denotes required fields.