Frank Boeijen Groep - Welkom In Utopia (1987)

Tja, “A Man’s Gotta Do What a Man’s Gotta Do”. Het was “uit” daarna?

Het zal ergens begin 90’er jaren geweest zijn dat ik mij - luisterend naar een album in Kroese (weet niet meer welke) - omdraaide en in het gezicht van Frank keek. Hij vroeg nog wat ik aan het beluisteren was. Ik kon niet veel uitbrengen. Het ging in ieder geval niet over David Sylvian…

Ik heb Frank ooit, in 1987, eens mogen interviewen voor een lokaal huis-aan-huisblad, waar ik in mijn toenmalige woonplaats Dordrecht voor werkte. Dat was nog een heel gedoe, want we wilden 'm spreken in de aanloop naar het concert dat hij in het plaatselijke theater zou geven. Zijn manager wilde er niets van weten, maar via de theaterdirecteur mochten we toch een poging wagen door het pand binnen te sluipen tijdens een repetitie. Als Frank het niet zou willen, ging het over, zo was de afspraak.

Maar Frank toonde zich ter plekke van harte bereid om ons (broekie-journalist en fotograaf) uitgebreid te woord te staan. Hij was zelfs een beetje boos op zijn manager, omdat die was gaan dwarsliggen terwijl het concert nog niet uitverkocht was. Het werd een interessant gesprek, waar Frank Boeijen uit tevoorschijn kwam als een aimabel mens met een grote betrokkenheid naar de wereld om hem heen, en vooral de misstanden daarin.
Eigenlijk was ik destijds helemaal niet zo vertrouwd met zijn repertoire, ik kende alleen de paar hits die hij tot die tijd gehad had. Ik had me wel zodanig ingelezen dat ik Leonard Cohen (die kende ik toevallig enigszins door platen van mijn oudere broer) opvoerde als een mogelijke inspiratiebron, wat hij beaamde. David Sylvian en Japan waren destijds bij mij nog maar nauwelijks om de hoek komen kijken, dus die kwamen in het gesprek niet voor.

Ik keek destijds niet op tegen Frank Boeijen, misschien hielp dat, zeg ik met de kennis van nu. Dat maakte het tot een aangenaam gesprek. Zijn muziek deed me rond die tijd eigenlijk niet zoveel, en het was vooral mijn aanstaande schoonzus die bijkans in katzwijm viel bij de gedachte dat ik Frank Boeijen zou gaan interviewen. Ik moest er vooral voor zorgen dat ik met hem op de foto zou gaan. Maar dat was wel het laatste waar ik aan dacht, omdat het vooraf helemaal niet zeker was of dat interview überhaupt zou gaan plaatsvinden.
Zij kreeg naderhand dan ook de originele foto's van Frank en mij. Later heb ik zelf wat foto's bijbesteld voor aan de muur in mijn muziekkamer. En hoe gaat dat: als je de man zelf enigszins hebt leren kennen geef je als vanzelf meer aandacht aan zijn muziek. Ik ben 'm sindsdien dan ook blijven volgen op zijn muzikale wegen en heb 'm uiteraard flink wat keren live gezien.

Terug naar dit album: ik heb het vrij kort daarna gekocht, en wat me in eerste instantie aansprak was vooral het bijna symfonische karakter van het bandgeluid. Daar kon ik wel wat mee. De teksten kwamen pas later binnen, en ook de hoge kwaliteit van de songs kon ik pas later echt op waarde schatten, zeker sinds Frank Boeijen geleidelijk is uitgegroeid tot de nestor van de Nederlandstalige popmuziek. Ik miste dat volle bandgeluid aanvankelijk wel toen hij solo ging, maar ook in de meer spaarzame arrangementen van zijn latere werk toonde hij zich een meester. Niettemin vind ik Welkom in Utopia nog altijd een hoogtepunt in zijn oeuvre.

Geweldig album, wat zeg ik, mss wel het beste in de Nederlandse taal ooit. Gewaagd ik weet maar met nummers als Hier komt de storm, Winter in Hamburg, Welkom in Utopia, De wind nam hem mee, ja eigenlijk elk nummer wel. Waan plaat, fraaie productie, klasse geluid, de teksten, gewoon prachtig hoor.

Ben dan ook maar eens begonnen aan het werk van de FBG. Dit was de eerste.
Uiteraard kende ik de "grote" nummers Hier Komt de Storm, Winter in Hamburg en Welkom in Utopia II al wel. Blijven na al die tijd nog steeds prachtig.
Verder sprong Niemand Heeft Gelijk er voor mij het meest positief uit, geweldig nummer. Hoogtepunt van dit album. Had wel het idee deze al eens eerder gehoord te hebben.
De enige twee nummers die me minder deden zijn De Tijden en Kleine Blonde Prinses. De overige tracks zijn minimaal goed.

Edit: In Natura (1986) vind ik net iets sterker.

Sinds kort trek ik blind een LP uit de kast en probeer hem op te zetten zonder hoes en label te zien. Met deze plaat lukte dat. Tot mijn verbazing hoorde ik Frank Boeijen zingen. Ik had echt geen idee een plaat van hem te bezitten. Op de hoes zit een sticker van V&D, 5 gulden. Misschien dat ik hem daarom heb meegenomen? Ik zal de plaat misschien nog geen halve keer gespeeld hebben.

En toen gebeurde het. Ik vond het echt goed wat ik hoorde. Natuurlijk, het is gedateerd. Echt jaren 80. Dat viel mij het eerst op bij het intro van 'Winter In Hamburg', waarmee kant 2 begint. Dit is jaren 80, maar wat? en dan zet Boeijen in. De manier van gitaar spelen, de synths, het is allemaal zwaar jaren 80, maar de songs bevielen mij gewoon. Het kwam binnen, bijna op een manier waarop 'Wild God' van Nick Cave & the Bad Seeds bij mijn binnenkwam in 2024. Zou het aan het merk bier liggen, donker Kasteelbier?

Ik ben meteen gaan kijken hoe groot de hits waren, maar tot mijn verbazing hebben twee van de drie singles de Top 40 helemaal niet gehaald en die ene herkende ik nou juist niet, 'Welkom In Utopia'. Dat verbaasde me, want 'Winter In Hamburg' en met name 'Hier Komt De Storm' kon ik toch wel een beetje meezingen. Kennelijk wel regelmatig gedraaid op de radio of elders.

'Hier Komt De Storm' knalt er toch wel echt heel ver bovenuit. Wat een geweldig nummer. Ik heb de plaat niet terug in de kast gezet, omdat ik hem nog wel een keer wil luisteren. Verrassingen zijn de wereld gelukkig nog niet uit.

Dit is het enige album dat ik heb gehouden van ze. Hierboven lees ik dat gaucho de muziek als bijna symfonisch aanduid en dat ervaar ik ook zo. Het is minder pop voor mijn gevoel in vergelijking met de andere albums. Die overigens zeker niet slecht zijn wil ik er bij zeggen! Alleen draaide ik ze echt nooit. Als ik een keer zin heb in Frank Boeijen dan pak ik toch elke keer deze. De wind nam hem mee, Hier komt de storm, Winter in Hamburg, Welkom in Utopia...dat zijn toch wel pareltjes hoor wat mij betreft.