Frank Boeijen Groep - Kontakt (1984)

Over de invloeden van Japan en David Sylvian is al het nodige geschreven op pagina 1 van Brilliant Trees

Zijn eerste plaat (met de Groep) is met name geïnspireerd door Elvis Costello en Joe Jackson heb ik ergens gelezen. Verder kunnen we in het in blad van de fanclub lezen dat Boeijen inderdaad veel naar Bowie luisterde ten tijde van Let's Dance. Hij had het laatst nog even over Pink Floyd, prog rog, of toch prog rock? Daarnaast is hij geïnspireerd door Brel, Cohen, Young en natuurlijk Bob Dylan.

Ik hoorde laatst 'Doe iets' weer eens op de radio, en het lijkt mij evident dat Frank Boeijen de grote voorloper is van de mumble rap.

Echt.. verzin eens iets nieuws....

en iets beters...

Voor mij het beste album van Frank Boeijen Groep.
Kontakt is een terugkomend thema, eigenlijk draait het hele album over het gevoel van een wereld waarin tolerantie en eenheid centraal staan.
De teksten zijn minder cryptisch dan bij eerdere en ook latere nummers, en ook meer maatschappelijk gericht.
Natuurlijk is niet alles even sterk, maar Kontakt, Zwart Wit, Vallen en Opstaan, 1.000.000 Sterren en Doe Iets steken er boven uit.
Japan werd al eerder genoemd, en Vallen en Opstaan doet mij muzikaal absoluut aan David Sylvian denken.
Opvolger Foto van een Mooie Dag klinkt weer totaal anders, intiemer, ik denk dat de rol van Maarten Peters daar ook in mee speelde.
Door de sfeer op die plaat is Frank Boeijen wel minder goed te verstaan.
Nog steeds een groter liefhebber van het groepsverband, dan het solowerk van Frank Boeijen.

Ik heb de lp versie waar Mamma is verwisseld met Het Laatste Woord, terwijl het op de hoes anders vermeld staat (zoals ook hier: Mamma als afsluiter). Iemand een idee of dit een foutje is of een bewuste keuze? Op de cd versie is Het Laatste Woord ook het laatste nummer en staat ook als zodanig op de hoes.

Ik heb dezelfde lp-versie. Vreemd inderdaad. Op de cassette (jawel ik heb 3 uitvoeringen) is de volgorde wel hetzelfde als op de cd.

Op Spotify is ook Het Laatste Woord de afsluiter.

Ik heb de Ariola versie waar het dus verkeerd op de hoes staat. Er zit nog een Sky versie voor. Heeft iemand die, en is Mamma daar wel het laatste nummer?

Schijnbaar hebben ze de volgorde aangepast, maar zijn ze het vergeten ook op de hoes aan te passen op de Ariola lp-versie.

Overigens staat het wel correct op het label op de plaat zelf, alleen de achterhoes klopt niet. Kijk ik naar de Sky versie dan zie je op het label op de plaat ook Mamma als afsluiter.

Misschien alleen bij die eerste persing het geval en hebben ze besloten dat die volgorde minder mooi was? Alleen een foutje door het niet helemaal correct aan te passen wellicht (wat later wel goed gebeurde).


Vind ik ook een passender afsluiting.

Sky-versie hier! Mamma is het laatste nummer zoals op de hoes staat. Ik heb het nog even nagekeken door de plaat te draaien.

Ik heb alleen In Natura en de verzamelaar Onderweg op cd, zou deze en 1001 Hotel ook graag willen hebben.
Terecht dat hij van dit album nog regelmatig werk live speelt.

Dan hebben ze blijkbaar besloten de volgorde te veranderen en hebben ze dat deels goed aangegeven

Ik heb de LP nooit gehad, maar was er met de CD wel vrij vroeg bij. Op Ariola (special price, met zo'n bliksemschicht om het eigenlijke boekje heen). Ook mijn versie heeft 'Het laatste woord' als laatste woord. Ik heb het nooit anders gekend, maar kennelijk sloot Mamma de plaat af in de oorspronkelijke versie.
Natuurlijk heeft elke artiest het recht aan uitgebrachte albums te sleutelen, al heb ik het zelf doorgaans liever niet. Al kan ik me voorstellen dat het hier beter uit de verf komt. Zowel qua titel als muzikaal is het een logischer afsluiter dan Mamma.

Op deze plaat is de FBG, en met name Frank zelf als zanger en tekstschrijver, toegegroeid tot een volwassen niveau, waarvan ik destijds al dacht dat zij/hij wel eens een blijvertje zou kunnen zijn.

Hierboven wordt de vergelijking getrokken met David Sylvian. Zou ik zelf nooit zo snel op gekomen zijn, maar de muziek heeft inderdaad wel raakvlakken, met name in het sferische toetsenwerk. Maar ook in de wat neuzelende zang, die Frank Boeijen wat minder verstaanbaar maakt, zeker als-ie omgeven wordt door zo'n dik toetsentapijt.
Toch vind ik het wel mooi klinken, met name in de rustiger nummers als De Kooi, Het laatste woord, Hemelbed en vooral Vallen en opstaan, dat Frank live nog steeds regelmatig speelt. Dat is naast de singles dan ook mijn favoriete nummer op dit album.

Ik dacht altijd dat dit album redelijk tijdloos klonk qua productie. Maar bij herbeluistering valt me op dat met name het titelnummer toch wel een stevige jaren tachtig-touch heeft. Maar storend is het allerminst.

Mij stoort het ook niet, hier overheerst de spontaniteit, dat mis ik bij later werk steeds meer, het werd wat serieuzer en zwaarder.
Geef mij maar het typerende jaren 80 spul.

Berichten die meer over de globale carrière van Frank gingen dan over deze plaat, zijn verplaatst naar Frank Boeijen

Kontakt is overigens naar mijn idee op de LP (en dus ook cd) versie iets kaler in de productie dan de single versie.
Klopt het dat er voor de single iets meer is toegevoegd? (vind die versie ook net iets sterker)
For what it's worth, hier ook Sky versie met Mama aan 't einde.

Ik lees hier dat sommigen dit het beste album van de FBG vinden. Ik vind het eerder hun zwakste album. De singles steken er bovenuit, maar de overige nummers boeien me minder. Toch nog maar wat extra luisterbeurten geven.

Gevoelsmatig wordt met deze plaat een periode afgesloten die op de hitparade gericht is. Met deze plaat is de groep uitgegroeid tot de populairste in Nederland. Hierna wordt het iets gestileerder en schrijft de band met Kronenburg Park een all time classic op haar naam. Opvallend is de productie van de band in de jaren tachtig. Elk jaar komt er een nieuwe plaat uit weet men lange tijd de vorige te overtreffen. Zowaar een prestatie van formaat.

1.000.000 Sterren is een prachtig nummer.

Als er een soundtrack van 2020 komt dan moet het nummer Kontakt er zeker op.

Zwart wit en ( in veel mindere mate) 1 miljoen sterren zijn terecht Nederlandse popklassiekers. Maar wat te denken van de titeltrack! Ik vind dit bij nadere beluistering van alle singles van de FBG the one that got away. Echt een briljante single met die weergaloze versnelling in het refrein. Een verslavend goed nummer dat destijds al het contact had moeten leggen met de top van de hitparade naar mijn oordeel. Waarvan akte!

Die top bereikten ze toch met het eerder op single verschenen Zwart Wit? Deze piekte op de 4e plek.

Zeker. En terecht. Ik bedoelde dat de single Kontakt ook een tophit had moeten zijn.