David Sylvian - Brilliant Trees (1984)

De naam zegt het al. Briljant.
Songs met een ongelooflijke ontspannende sfeer.

Ken eigenlijk alleen de eerste 2 nummers enorm goed omdat ik daarna in slaap viel.

Niets aan toe te voegen. Sylvian op zijn best.

Dat is tamelijk spijtig omdat nrs. 3 en 4 toch wel de binnen mijn familie onbetwiste hoogtepunten zijn

haha. 3 en 4 vind ik ook briljantjes hoor. En 7 natuurlijk.

Bovendien is dit een album dat ik sinds 1984 al continue draai en nog steeds supergoed vind, elke keer als ik het weer hoor.

Je blijft er tegenwoordig wel wakker bij begrijp ik.

Ik draai het vaker in de auto, dat helpt enorm

Beetje onbekend album eigenlijk, hier op Musicmeter.

Generatiekloofje?? Ik zie dat jij dat briljante album van Thomas Dolby in je top 10 hebt. Daar hoor je helemaal niemand over.
Ik heb hier overigens wel een hoop voor mij onbekende bands ontdekt. Maar dat geheel terzijde.

Sylvian vind ik altijd wat onderschat. Dit solodebuut is wat dat betreft op alle vlakken een geslaagd geheel, met nadruk op geheel.
Hoopgevend te zien dat Brilliant Trees tóch zo'n 32 stemmen heeft gekregen. Echte muziekzoekers én kenners dus. Al speelt de waardering dan wel een rol...

David Sylvian is inderdaad onderschat, Brilliant Trees en Secrets of the Beehive zijn geniaal. Maar what the hack, ik ken het en eigenlijk wil ik dit helemaal niet delen, met niemand niet.

Sylvian doet dingen his way, dat heeft tot goede resultaat op deze plaat.

Vanochtend deze plaat weer he-le-maal stuk gedraaid...

Sylvian is mijn lente, mijn zomer, mijn herfst.

In de winter draai ik metal.

Sylvian is samen met David Bowie mijn vier seizoenen al draai ik in de winter dan meer jazz !

Puike plaat en van een tijdloze schoonheid, vooral Nostalgia!

4 sterren ****

Prachtige serene plaat, Sylvian was zijn tijd toen al iets vooruit.. dit is gewoon prachtige ambient-pop met vlagen jazz en bijzondere instrumentatie.. later nog wat uitgediept door generatiegenoten zoals Talk Talk.

Te zeggen dat het ook die gast was van Adolescent Sex van Japan, trouwens ook een goed funky nummer, niet ?

Orbit, luister eens na zijn huidige project: Nine Horses

@ EVANSHEWSON: Daar ken ik hem dan ook aanvankelijk van Maar deze plaat heb ik later ontdekt en vaak gedraaid, de laatste tijd herontdek ik het weer stukje bij beetje.

@ Flipper: Zal ik achteraan gaan, thanx!

Mooie muziek. Heerlijk ontspannend, maar nergens saai. Gewoon erg fijn om naar te luisteren. 4*

David Sylvian solo, daar moest ik ook maar eens aan gaan geloven. Japan smaakt vooralsnog naar meer en als ik de comments hier zo lees mag dat ook zeker geen straf genoemd worden... Hier kom ik zeker nog op terug!

Was ik al blij verrast door Japan, Sylvian solo gooit daar nog een schepje bovenop! Wat een prachtige muziek! Nu baal ik achteraf wel dat ik niet naar zijn concert in de RAI ben geweest. Zijn er mensen die wel gelukkig genoeg waren om hier bij te kunnen zijn?
Overigens, het album is zeer sterk en toont inderdaad een uniek artiest, zeer interessant materiaal! Voorlopig krijgt deze meneer 4 stuks van mij! Dit kan nog wel gaan groeien...

****

Ik heb dit album in bezit met daarop ook nog een extraatje, nl. de EP Words with the Shaman. Nu is dat laatste niet zo geweldig maar Brilliant Trees zelf is toch een avant-garde hoogstandje. Vooral het titelnummer is - inderdaad - briljant. Ik was bijna vergeten dat dit ook in mijn kast stond. Stof er af gehaald en van 3,5 naar 4*.

Ik vind dit nét iets te 'wave'. Geef mij maar Secrets of the Beehive of zijn avantgardische werk.

Duidelijk de voorloper van Hollis en zijn twee postrock TalkTalk platen. Een zweverige jazzy sfeer wordt afgewisseld met ambient atmosferen en experimentele geluidsuitstapjes. Waar Hollis met Laughing Stock de bocht uitvliegt, blijft Sylvian hier echter bij zijn leest, namelijk mooie sfeervolle nummers met meer kop en staart maken. Hoewel het laatste nummer wel bewijst dat hij ook al andere structuren zou aanboren. Al met al een boeiende plaat met hoogvliegers The Ink in the Well, Nostalgia, Red Guitar en het titelnummer. De rest is wat vlakker af en toe. Ook de enige reden dat dit geen hoger cijfer krijgt. Maar lekker om weer eens te horen. Ik ga de Beehive ook nog wel eens op de kop tikken.

En met 'wave' heeft dit geen bal te maken vind ik

Heeel lang geleden, toen deze plaat niet zo lang uit was ooit met een paar vrienden een concert van Frank Boeijen Groep georganiseerd in Oosterhout, na afloop wilde de band nog even stappen en daarna zijn we nog thuis bij een vriend van me beland. Gingen we plaatjes draaien en Frank Boeijen was helemaal weg van deze plaat, we bleven hem maar draaien die avond (we hadden ook behoorlijk wat op met dat stappen)
Leuke anecdote toch over deze plaat?

Dit was voor mij zo'n album dat jaren op het verlanglijstje stond, maar op een of andere manier maar nooit werd aangeschaft. Ik heb hem pas een maand of twee terug in portefeuille genomen......Mijn god!.....Wat een mooi album is dit zeg. Hoe heb ik dit al die jaren kunnen missen.
Sylvian weet een prachtige 'lazy', beetje 'jazzy' en hier en daar zelfs oosterse sfeer neer te zetten, met een mooie spanningsboog ook. Vooral de serene tracks 'nostalgia', 'weathered wall' en 'brilliant trees' maken mij stil. 'Pulling punches' doet mij wat zijn sound betreft heel in de verte denken aan 'Elephant Talk' van King Crimson op 'Discipline'.


Ik zie hier toch niet zoveel invloeden van uitgaan op het werk van Hollis. Of bedoel je dat ook niet? Het late werk van Talk Talk en het solo-werk van Hollis is weliswaar ook atmosferisch en jazzy, maar staat hier toch wel los van vind ik. Heeft Hollis zelf ooit gerefereerd aan dit album?


DE BOCHT UITVLIEGT Orbitje toch, ken je krenten man!

Maar ik zeg je wel na:

Grappig zelf ook een keer met Boeijen aan de bar gezeten in de Oosterpoort in Groningen. Dat was wel jaren later, toen de man al solo was gegaan. Hij was nog steeds onder de indruk van Sylvian's werk en vertelde ook dat met name de muziek in de beginjaren was beïnvloed door Japan/Sylvian. Als je die muziek weer beluisterd hoor je inderdaad de fretloze bas en de zweverige klanktapijten terug op het album Foto van een mooie dag. Secrets of the Beehives/Nine Horses heeft vooral grote invloed gehad op zijn solowerk.

Even terug naar dit album: blijft prachtige muziek. Itt Orbit vind ik dat dit album nog wel degelijk wave-invloeden heeft. Opvolger is meer progrock en vanaf Secrets gaat het van klassiek tot postrock.

In welke nummers hoor je die dan? Nmm kun je hoogstens zeggen dat het album eenzelfde sfeer heeft als veel wave-platen in die tijd: dromerig en atmosferisch. Dat was een beetje de tijdsgeest.

Precies, voldoende argumentatie toch?

Kom nou, dat maakt 'Brilliant Trees' toch nog niet doortrokken van wave-invloeden? Dan zou alle dromerige muziek in die tijd door de newe wave beïnvloed zijn. Lijkt mij te veel eer voor het genre.

Weet ik niet, maar ik vind hier toch wel veel inzitten waar Hollis 4 jaar later ook gebruik van maakt.. schuifelende ritmes, zacht opkomende vocalen. Atmosferisch en jazzy, zoals je zelf al zegt. Het is geen één op één kopie nee, duidelijk niet. Maar om te zeggen dat Hollis dit soort rock heeft uitgevonden is rijkelijk simplistisch (en dat gebeurt nog wel eens op dit forum).


Laughing Stock kent überhaupt geen kaders meer, dat is maar wat doorfladderen. Ik vond die plaat echt verschrikkelijk slaapverwekkend. Ook weinig balans tussen de jazzinvloeden en de rock. Op Spirit Of Eden is dat tenminste nog goed gedoseerd. Mooie zweverige nummers die tenminste 'af' zijn. Meer zoals dit en andere werken van Sylvian dus.

Ben ik niet met je eens, orbit. Maar laat ik daar niet verder op ingaan. Dat zou 'off-topic' zijn.