Miles Kane - Don't Forget Who You Are (2013)

Singles Give Up en First of My Kind klinken weer heerlijk. Zéér benieuwd naar dit album.

Titletrack nu ook te beluisteren; Don't Forget Who You Are.

Deze word nog beter dan zijn voorganger denk ik, en gelukkig ook harder. En het is te hopen dat er een nummer van het niveau Come closer tussenzit.

Gelieve er op te letten om geen releases toe te voegen waarvan het definitieve artwork nog niet beschikbaar is (geef toe: volledig zwart met witte letters, veel meer promo gaat het niet worden). Bij deze dus de echte hoes geplaatst.

Enkele nieuwe nummers live gespeeld; Taking Over, Out of Control, Better Than That, You're Gonna Get It en Darkness In Our Hearts.

Ben hier ook wel benieuwd naar. Colour of the trap was zeer leuk en vind don't forget who you are ook wel leuk, al vind ik de la la laaa wel wat overdreven.

Geweldige boel, staat bol van de anthems. Had een beetje schrik dat het allemaal misschien wat minder divers zou zijn dan zijn debuut, maar ze blijven toch lang plakken. Blijft wel een artiest die je vooral live moet zien, daar is ie pas echt in z'n element.

is deze al geleaked dan?

Geen idee, ik heb 'm mogen interviewen en heb de CD zo kunnen horen. You're in for a treat

lekker nummer!!

Darkness In Our Hearts vind ik een stuk beter dan eerste single Don't Forget Who You Are

Album valt hier te streamen:
Miles Kane - Worldwide Exclusive Album Stream Of 'Don't Forget Who You Are' | The latest music blogs, free MP3s, best new bands, music videos, movie trailers and news analysis - nme.com

zeer degelijk album zonder échte uitschieters. Alles is lekker uptempo en rockt hier en daar toch lekker. Wel jammer dat er geen nummers tussenzitten van het niveau Rearrange en Come Closer. Maar over het geheel gezien is dit album veel constanter dan zijn vorige album, ook is het allemaal wat steviger dan op zijn debuuut, en dat is toch wel fijn natuurlijk!
4.0*

Zoals Miles zelf al zegt, "it's surprisingly contagious" . Ik mis idd ook een Rearrange of Come Closer, hoewel Give Up wel een erg fijn nummer is hoor.

Heb het nog niet beluistert maar ik hoop wel dat er wat meer variatie inkomt, dat hij zichzelf niet (opnieuw) herhaalt. Want dat steekt me soms wel wat tegen bij hem...

nope, zéér weinig variatie op deze plaat, hij valt mij toch wat tegen.

Ten opzichte van zijn vorige plaat is zijn sound niet echt veranderd, hoogstens zijn er een paar tracks iets meer 'heavy' zoals Give Up.

Ik sluit me tot nu toe aan bij andere comments dat er weinig variatie op de plaat te horen is. Niet dat persé iets slechts is, maar het is wel jammer dat Miles niet wat meer experimenteert. De plaat bevalt me tot nu toe goed, inderdaad weinig echte uitschieters al vind ik Give Up en Darkness In Our Hearts er boven uit steken. Sowieso zijn de laatste drie nummer tevens de beste van de plaat. Ook de eerste twee nummers zijn lekker, daarna word het een beetje middelmaat, maar misschien denk ik daar na nog meer luisterbeurten anders over.

Ik vind het weer een heerlijk album. Zijn sound is weinig veranderd, maar ik vind dat niet eens nodig. Het verveelt me nu niet, dus van mij zou hij dit best door mogen zetten. Zolang het maar op dit hoge niveau is. Taking Over, Don't Forget Who You Are en Darkness in our Hearts (kwijl) vooralsnog mijn favoriete tracks van het album. 4,5* is hij zeker waard.

Energieke nieuwe Kane, met meer gitaren dan ooit en sterke nieuwe songs.
Het ontbreken van een uitschieter, maakt dit album ook erg beluisterbaar, en een fraaie eenheid.
Ook nog 2 x gas terug voor het evenwicht, precies goed (Out of Control & Fire in My Heart).
First of My Kind had gewoon op het reguliere album moeten staan en niet alleen op de luxe versie.

Don’t Forget Who You Are = Black Cat John Brown

Miles Kane is back, retro rock ('n roll) nu met meer gitaargeweld, en dat klinkt prima. Je hoort het gelijk op de sterke opener Taking Over. Ook single en titelsong Don't Forget Who You Are is een goede song, alleen net wat rustiger en commerciëler.

Dan volgt echter verrassend snel het enige dipje. Better Than That is ineens een behoorlijk kinderachtig liedje wat niet past op deze plaat. Out of Control klinkt als een Robin Williams nummer, maar kan er nog mee door, zeker door de mooie strijkers. Het korte en krachtige Bombshell is de overgang naar een verder sterk album, inclusief de drie bonustracks.

Tonight knalt er weer in en zet de toon voor het vervolg. Alle songs zijn goed tot steengoed: prima composities, sterk gezongen door Miles en veelal guitar-driven. Rustpunt Fire In My Heart mag er ook zijn, met een fraaie piano. Op de ijzersterke slottrack First of My Kind staan mooie blazers. Ga vooral voor de deluxe edition, want alle drie de bonustracks zijn de moeite waard. Ook de originele uitvouwbare 'harmonica' verpakking is fraai gedaan.

Ik heb toch wel wat lichte favorieten: Taking Over, Tonight, Give Up, Darkness In Our Hearts & First of My Kind. Alles bij elkaar is het erg lekker om naar dit vlotte album te luisteren. Wel één of twee keer skippen.

Taking Over is word voor mij beter en beter na meerdere luisterbeurten, heerlijk nummer. Het album bevalt me ook beter na meerdere luisterbeurten.

Ik snap wel waarom First Of My Kind op de deluxe versie is gezet, het is toch al een nummer dat al een jaar geleden is uitgebracht. Het blijft wel een geweldig nummer, daar niet van.

Gehele album groeit & bloeit per luisterbeurt. De rijke muziekdetails dringen pas door bij herbeluistering. Tot nu wordt elke draaibeurt beloond. Geweldig. Ik heb nog geen enkel skipmoment.

Dat heb ik ook: het is een groeialbum, waarbij je ook steeds meer mooie details hoort.

Tja. Sympathieke gast die Miles Kane. En dat album klink ook sympathiek.
Dat sympathieke heef hij wel nodig, want hij is eigenlijk niet zo goed in wat hij doet.
Hij is en blijft de minder getalenteerde schaduwpop.
Zijn liedjes zijn nooit meer dan aardig en daardoor eigenlijk wat overbodig.
Dat mensen hier anthems in horen verbaast me echt. Dat zijn zeker ook Carl Barat-fans.Of Beady eye-fans.
Out Of Control klinkt zelfs als Beady eye die weer eens een Lennon-song proberen te kopiëren.
Dat refrein in die single/ titeltrack is best goed. Die brug is er echter aan de haren bijgesleept en dat is funest in zo een..eh..anthem.
De man wil heel graag, heeft de juiste kennis maar net niet de juiste vaardigheden.
Liedjes beginnen aardig en verzanden voorspelbaarheid. En van de bekende wegen wordt dan vaak niet eens de doeltreffendste genomen. Eerder de kortste.

Ik beoordeel em verder niet want daar vind ik em te aardig voor, die Miles.
En om de fucking hoera stemming hier niet te verzieken natuurlijk.
Hoewel dat gelul over details genoeg zegt.
Bij een plaat als deze hoor je het vooral over de geweldige songs te hebben.
Dat weet west ook wel.

Nee, ik ben geen groot fan van Beady eye of Carl Barat. Beide zijn voorbeelden van "sympathieke" gitaarpop met te weinig diepgang en compositiekracht om blijvend leuk te zijn. Miles Kane heeft nu juist wel dat gewicht om groeiende songs te schrijven. zijn vorige CD beluister ik nu ook nog graag in tegenstelling tot Beady Eye waarvan alles al is verwijderd.
Ook de zangstem van Miles spreekt mij meer aan dan van Liam Gallagher
Wordt wel een leuke discussie lijkt me MilesKane versus BeadyEye.... Wie heeft een betere CD afgeleverd?.

Ik ga duidelijk voor het album van Miles, heeft meer betere nummers erop staan en het album van Miles groeit per luisterbeurt, wat bij het nieuwe album van Beady Eye niet echt gebeurt bij mij. Ik snap eerlijk gezegd de vergelijking tussen Miles en Beady Eye (Liam) niet echt. Zelfde geldt voor Barat, wie overigens voor mij een held is door zijn werk met The Libertines.

Klopt. Miles Kane komt uit de hoek van the Arctic Monkeys. Denk ook aan the Last Shadow Puppets met Alex Turner.

Klopt, al ligt zijn solo materiaal meer in het verlengde van het werk van The Rascals waar Miles eerst in zat. Daar hoorde je al de eigen sound van Miles goed terug, en die je nog altijd hoort in zijn muziek, vooral met zijn gitaarspel hoor je dat goed.