Judas Priest - Killing Machine (1978)

En heeft Iggy zelf ook nog wat te melden?

Stond hier zojuist weer op. Evening Star is zo ongeveer het meest belachelijke wat Priest ooit opnam.

Aardige plaat van Judas priest. Zeker geen klassieker maar af en toe vlamt de band nog behoorlijk. Delivering the Goods, Burnin' up en Running wild zijn de betere nummers. Evening Star is inderdaad nonsense. Net als Take on the world. Priest heeft er wel een handje naar om op veel platen het meezing gehalte in stand te houden. Tja je moet er van houden. De rest is aardig tot redelijk te noemen.

Ik kan me nog een geinige anecdote herinneren van Rob Halford en Freddie Mercury. Rob vertelde dat hij fred niet snel een motor zag bestijgen om er enkele rondjes mee te gaan rond crossen op het lokale crosscircuit. Waarop freddie antwoorde dat is zeker waar. Maar aan de andere kant zie ik robbie niet snel een danspasje maken met het royal ballet my dear........

Nee, maar Rob maakt dan weer kerstplaten

Een heel aardig album van Priest. Zag dat ik het nog niet beoordeeld had dus maar even doen dan
Wat gelijk opvalt is de mooie gitaarsound. Heerlijk rauw en droog! Wat ook opvalt is dat Les Binks toch wel een behoorlijk betere drummer is dan Dave Holland. Delivering the goods, Rock forever, Burning up, Hell bent for leather, Killing machine en Running wild zijn goede tot zeer goede Priest songs die er ingaan als koek. En Before the dawn vind ik een geweldige ballad!

Delivering the goods is meesterlijk. Staat hoog in mijn top 10 priest songs. Kan er geen genoeg van krijgen ( van het liedje dan, the goods magtie houden). Dat ingehouden refrein en die weergaloze soloos, tempowisselingen, alles van Priest in een song. fantastisch

Opmerkelijk is hierbij hoe de wijziging in chorus en gitaarsolo's in het onmiddellijk herkenbare Fight for Your Life dit aanvankelijk standaardnummer promoveert tot de geweldige hymne op het album Defenders of the Faith.

Priam album van Priest al ben ik zeer verwend met Unleashed in the East. Daar spat alles van af dan lijkt veel studiomateriaal al gauw minder..

Een prima album van Judas Priest wat vooral heel erg sterk begint. Heerlijke heavy metal met prima solo's.

Dit album van Judas Priest wist mij wat minder te bekoren. JP kiest een wat andere weg, en waar ze in de vorige albums vaak lange nummers maken hebben ze het hier korter gehouden (we blijven rond de 4 minuten haken). Toch kent ook dit album weer perfecte zangwerken van Rob Halford en ongetwijfeld genoeg goeie gitaarsolo's, waar 'Hell Bent for Leather' toch wel het nummer is wat naar mijn mening er erg goed uit springt. 'Delivering the Goods' is er trouwens ook zo'n ééntje en wederom een openingsnummer wat echt naar binnen tikt.

Ik ben niet echt fan van dit album, het is even wennen dat Judas Priest een wat andere kant op gaat al zal het niet veel mogen uitmaken, en het haalt niet het niveau van de heren naar beneden want ze knallen in veel nummers gewoon nog lekker door. En ook al klink ik wat negatiever, de solo's zijn vaak gewoon wel echt weer om te snoepen.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin After Sin
03. Stained Class
04. Killing Machine
05. Rocka Rolla

Tweede album in een jaar tijd. De focus op kwaliteit in plaats van kwantiteit was beter geweest want Killing Machine is ook weer wat minder sterk dan de voorganger. Het is wel nog steeds een prima album. Zeker met de aanvulling van The Green Manalishi, dat oorspronkelijk enkel op de VS uitgave te vinden was.

87/100

Dit gaat dan weer de kant op die me niet veel doet. De leather-look is vanaf dit punt canon geworden, maar al het mysterieuze van de vorige platen is ook meteen weg. Resultaat is een simpelere sound met simpelere teksten die me gewoon niet helemaal kan bekoren. Bij een band als Saxon ergerde me dit ook vrij snel en bij Priest (die toch eerder waren) is het allemaal net iets beter omdat er wel degelijk een hoop aandacht in de nummers is gestoken (lekker drum- en gitaarwerk), maar ik houd hier gewoon niet van. Take On The World is in mijn ogen een obligate meezinger, Rock Forever is me echt te simpel en Evening Star heeft buiten een paar van de mooiere passages ook een verschrikkelijk refrein en Running Wild is in tegenstelling tot de band haar naam hiervan heeft overgenomen behoorlijk duf.

Hoogtepunt is eigenlijk nog The Green Manalishi (With The Two-Pronged Crown), maar als een cover je hoogtepunt van het album is, dan schort er wat mij betreft toch iets aan het eigen materiaal. Before The Dawn is ook beter, maar de impact daarvan wordt weer de nek omgedraaid door het jolige Evil Fantasies. Killing Machine/Hell Bent For Leather is gewoon niet hoe ik de band graag hoor. Rocka Rolla deed me ook niet veel, maar dat ergerde me ook niet.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. Rocka Rolla
5. Killing Machine

Oef, dit is toch wel met recht een teleurstellend album. Waar het met Hell Bent For Leather en The Green Manalishi (With the Two-Pronged Crown) (nota bene een cover) nog redelijk scoort, is de rest slecht tot redelijk. Evening Star, Take On The World en Running Wild zijn echt rampzalig. Priest maakt het zich hier echt veel te makkelijk of probeert heel overdreven van die popiejopie rock te spelen. qua genre hetzelfde kritiek als ik op Stained Class had. Het grote verschil is dat daar wel klasse op staan. Zoals Halford zingt op Evil Fantasies, hoop ik dat hij dat nooit meer doet.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Rocka Rolla
5. Killing Machine

Hell Bent for Leather is toch wel een klassieker van formaat, cultclassic desgewenst, en Delivering the Goods een prima opener. Voor de rest vind ik Before the Dawn een geslaagde ballad met fraaie solo en Running Wild (juist) een kraker; beetje heavy metal wat standaard doorslag werd, luister bv. eens naar het begin van The Wickerman van Iron Maiden - enig vergelijk hoor ik daar wel in - en ene Rock 'n' Rolf moet zijn band naar dit liedje van Priest vernoemd hebben. Wat resteert varieert van redelijk tot beschamend niveau, wellicht snel-in-elkaar geflanst na meesterworp Stained Class eerder dat jaar, waar de heren Tipton en Downing in o.m. het titelnummer progressieve riffs lieten horen, dat hoor ik niet zo snel in wat resteert op Killing Machine.

Ik vind 'Evening Star' en 'Take On the World' dus wel erg fijn... gewoon een paar leuke pogingen tot rock / metal hymns. Eigenlijk alleen de afsluiter 'Evil 'Fantasies', waar Rob weer es zo'n overdreven strot opzet, bevalt iets minder.
En dan wordt er hier veel geklaagd over de teksten... boeiuh.

Makkelijk 4 sterren (voor de versie mét 'The Green Manalishi').

Ik word altijd heen en weer geslingerd tussen deze en de voorganger, voor het eerst hoor je hier de Priest-stijl die zo bepalend werd voor de jaren '80. En ook het bijpassende geluid komt hier meer naar voren.
Misschien is de voorganger beter, maar deze is meer favoriet bij mij. Klinkt tegenstrijdig, maar zo voelt het. Onvervalste klassiekers als "Delivering The Goods", "Hell Bent For Leather" en "Killing Machine", het is allemaal wat brutaler dan voorheen. Zelf vind ik "Evening Star" een echte parel, ook een absolute favoriet van mij is "Burnin' Up", werelds!
Kennelijk is "Before The Dawn" een heel persoonlijk nummer voor Halford (ooit eens gelezen), ben er nog steeds niet achter hoe dan, hoeft ook niet per se. Dat nummer is voor mij wederom één van hun allerbeste nummers.
Veel kritiek op "Evil Fantasies" lees ik hier, over zijn stem. Júist zijn stem straalt in dat nummer vind ik, zijn adoratie voor Plant komt hier ook sterk naar voren. Hij klinkt ontzettend bevlogen, divers en expressief tijdens zijn zangprestatie, zonder meer subliem en indrukwekkend.
Al met al een fantastische plaat, de grondlegger voor de latere platen.

*Edit: en "Take On The World" is een absolute gruwel...

Bepaalde tracks zijn om te janken zo slecht, met name de tenenkrommende meezingers Evening Star en Take On The World, maar toch is dit met terugwerkende kracht best een lekker album. Het songmateriaal is over de hele linie wat korter en toegankelijker, minder metal, maar tracks als Delivering The Goods en Hell Bent For Leather zijn klassiekers voor de eeuwigheid, wat mij betreft. Niet één van de betere albums van Priest, maar degelijk genoeg.

Take On The World vind ik door het We Will rock You gehalte juist erg leuk. Evening Star trouwens ook met zijn fraaie zanglijnen. Beetje melig maar dat past juist bij Priest.
Overigens hoorde ik ooit een live versie door Phil Oakley van The Human League. Surrealistisch haast.

De gitaarsolo van Evening Star is ook geweldig.

Nou inderdaad zeg! Nooit geweten laat staan gehoord. Maar verrassend dan wel haast ongelofelijk is het zeker

Een zeer middelmatige plaat van de metaalgoden! Let There be Rock is in vergelijking met deze poppy commerciele plaat veel meer 'METAL' dan wat we hier horen. En wat zingt Halford af en toe lelijk, wanneer hij bromt. Een paar nummers - geen verrassing welke- trekken het niveau wat omhoog, maar als geheel is het niet heel best.

Ik begrijp de vergelijking niet helemaal, bedoelende dat die plaat ook maar mwêh is maar er net even meer mee door kan ofzo!?

Nee! Dat is een van mijn all time favorieten!, maar omdat er altijd zo op gehamerd wordt dat acdc geen metal is, maar hard rock leek het me aardig ze eens te vergelijken. De plaat van priest klinkt welntam en zoetig, waar Let There Be Rock lekker stampt en rockt.

Ah okay, zou ik zelf eerder Point Of Entry aanmerken in die richting. Maar ik vat wat je bedoelt, is allemaal wat simpeler over de gehele linie genomen.

En ook één van mijn all time favorieten, meeste mensen hebben de voorkeur voor Powerage bijvoorbeeld, maar Let There Be Rock... daaamn... het geluid alleen al!

Yep, dat semi (of echt?) Live opgenomen, overstuurde, piepende en knarsende geluid. De sound is zo vol en krachtig. 1 akkoord is al prachtig om naar te luisteren.

Geen idee, maar het klinkt inderdaad zo rauw en puur, plus alle instrumenten zijn duidelijk te horen... zwaar genieten gewoon!

Volledig met je eens Iggy Metal carnaval krakers moeten ze over laten aan Twisted Sister die zijn daar veel beter in. Buiten die metal carnaval krakers om is het een goed album ,maar zeker geen klassieker. Als er in de seventies een Judas Priest album klassiekers zijn dan is het wel het 2e en 3e album. En mijn ervaring is hoe ouder je wordt, hoe vaker je naar die albums luistert. En over die geinige anecdote : Engelsen en humor dat is een extreem ijzer sterk huwelijk. Daar komt geen 1 land tussen, immers wat hebben wij in te brengen met bijvoorbeeld Vrienden voor het leven als Keeping up appearances daar tegenover staat ??? HELEMAAL NIKS!!!!! Killing machine krijgt van mij 3 sterren.

Les Binks staat dan wel achterop de albumhoes, maar wie beweerd dat Les Binks de drumpartijen ook daadwerkelijk heeft ingespeeld op de Killing machine album??? bij Judas Priest weet je dat nooit. Het zou best eens wezen dat zijn voorganger Simon Philips de drum partijen heeft ingespeeld, de latere drummer van Toto overigens. En Les Binks een betere drummer dan wijlen Dave Holland??, daar dacht Judas Priest destijds wel heel anders over. Simon Philips heeft WEL!!! het drumwerk ingespeeld van de voorganger : het veel betere Sin after Sin album. Dit album is goed maar absoluut ook niet meer dan dat, de voorganger is overduidelijk beter.

Het zou ook kunnen dat Dreetje Hazes junior hierop drumde. Want wie beweert nu dat hij toen nog niet geboren was?

Nee, gekheid. Les Binks vertrok ergens tijdens de Killing Machine tour uit de band. Volgens Halford's autobiografie was het min of meer gedwongen omdat hij zich niet wilde conformeren aan het veranderende image van de band. De leathers deden in deze periode hun intrede. En Binks bleef gewoon opdraven in zijn houthakkersbloesjes. Binks zelf zei dat hij slechts freelancte bij Priest.

Dit album betekende een keerpunt in de ontwikkeling van Judas Priest. De wat meer progressieve elementen van de onmiddellijke voorgangers worden hier achterwege gelaten. In ruil krijgen we een wat toegankelijker geluid met kortere, simpelere nummers. Uiteindelijk zou deze aanpak op de volgende platen tot de grootste commerciële successen gaan leiden. Ook zette de groep ten tijde van dit album haar befaamde 'leather & chains'-imago neer, dat door collega-muzikanten en fans gretig werd overgenomen en heden ten dage nog steeds de mode is op menig metalfestival.

De stijlbreuk leidt tot overwegend positieve resultaten, met een paar stevige krakers (Delivering the Goods en Hell Bent for Leather) als duidelijke uitschieters. Na Diamonds and Rust krijgen we hier met The Green Manalishi opnieuw een originele, geslaagde cover waarvan je, als je het niet wist, nooit zou vermoeden dat het geen origineel Priest-nummer is. Before the Dawn is de 'ballade' van het album, een sfeervol akoestisch nummer met smaakvolle zang en ditto gitaarsolo dat goed binnenkomt tussen het gitaargeweld. Aan de andere kant staan er met Evening Star en Take on the World helaas ook een paar vreselijk kitscherige meezingers op. De rest zit er zo'n beetje tussenin, geen hoogvliegers maar allemaal toch best plezierige, zij het wat gedateerde, rocknummers die gemakkelijk wegluisteren.

Hoezeer meningen kunnen verschillen. Dit album vind ik beter dan beide voorgangers omdat er meer nummers degelijk tot goed zijn, maar absoluut minder dan beide oudste albums omdat het speciale helemaal weg is. De cover steekt er bovenuit.

3 sterren

Top 5 tot nu toe:
1 Rocka Rolla (3,5)
2 Sad Wings of Destiny (3,25)
3 Killing Machine (3)
4 Sin After Sin (2,75)
5 Stained Class (2,5)

De sterren die ik geef, lijken pover, maar voor mij is dit een band die ik zelf moet verzamelen om het kaf van het koren te scheiden. Wat uiteindelijk op de zelfgemaakte afspeellijsten komt, verdient minimum 3,5 sterren.