Neil Young & Crazy Horse - Life (1987)

Heel erg ondergewaardeerd album. Het eerste Neil Young & Crazy Horse album sinds "Re-Ac-Tor". Ondertussen had Neil een aantal solo albums achter de rug, plus een optreden tijdens Live Aid. Hoewel niet zo goed als de eerstgenoemde, is "Life" een heel sterk album geworden. De grootste kritiek op dit album (ook van mij) is dat er teveel 80's-keyboards aanwezig zijn, maar daarbuiten zijn de songs echt grandioos. Met name 'Mideast Vacation' en het verslavende 'Around The World'. En er is ook een mooie ballad te vinden, genaamd 'We Never Danced'. Al met al zeker een aanrader! 4/5

Ow, ik vind dit album juist een van de mindere die ik heb gehoord. Het album kabbelt traag voort zonder dat je een moment het gevoel hebt dat er iets speciaals aan het gebeuren is. Deze zou ik nooit kopen.

Behalve dat de productie het album niet helpt, staan er ook gewoon een aantal nummers op die net niet goed genoeg zijn. Toch is deze (in tegenstelling tot voorganger Landing on Water) best goed te verteren.

Met een betere productie had deze makkelijk 3,5 ster gehaald. Nu blijft hij hangen op 3 sterren. Geen slecht album, maar er zijn gewoon zoveel betere.

Tot scha en schande moet ik bekennen, als groot Neil Young fan, die voor de rest, HEEL het oeuvre in huis heeft, dat ik dit album nog niet heb gevonden, en het dus dit jaar wel wil bemachtigen, om mijn houthakkershemdcollectie te completeren.

Neil Young Forever!

Dit is ECHT het enige plaatje van Neil Young dat ik niet heb, en als een zware fan, kan dit eigenlijk niet!

O ja, en natuurlijk dat ene plaatje dat officieel nooit op ceedee is uitgegeven, want dat staat helemaal bovenaan op mijn verlanglijstje:
Time Fades Away, misschien dat nonkel Neil dat eindelijk eens laat uitgeven op cd, it's about time!

Een vreemd geval deze plaat.Toppers (Mideast Vacation)worden afgewisseld met draken(Prisoners of Rock 'N' Roll).Het lijkt een kliekjesplaat geworden te zijn.Maar toch nog wel genietbaar dankzij enkele goede nummers.Er had meer in gezeten als Neil de obligate rockers achterwege had gelaten of iets meer balans in het album had gezocht.

Een beetje moeilijk album dit. Aan de ene kant staan er op zich best aardige tracks op maar inderdaad, zoals Down_By_Law, al opmerkte verzuipt het een beetje jaren 80 productie. Zonde eigenlijk. Het zou aardig zijn om dit album een soort make-over te geven en opnieuw op te nemen naar de huidige stand van zaken. Enfin, wensen te over dus. jammer.

Ik sluit mij aan bij de bovenstaande posters die stellen dat dit een nogal vreemd album is en verzuipt in de 80 productie en keyboards.
Mideast Vacation vind ook ik een aardig nummer, maar of ik hem vaak ga terugluisteren weet ik eigenlijk niet. Long Walk Home is ook een best mooi nummer. Around the World natuurlijk ook.

Verder valt het mij op dat Neil hier erg goed bij stem is:)

Inca Queen is een van de betere Neil Youngsongs. Vooral door het instrumentale deel op het eind. Mideast vacation is ook erg goed, de tekst kon vandaag geschreven zijn.
Long walk home en When your lonely heart breaks vallen in de categorie Neil Young-ballads: Ook altijd een welkome afwisseling van het steviger werk.
Too lonely en prisoners of Rock zijn weer uptemponummers.
Around the world, crying eyes en we never danced zijn dvoor mij de minste van deze plaat

Alleen Mideast Vacation en Inca Queen zijn goed. De rest (een paar simpele rockers en aalgladde ballads) vind ik helemaal niks. Bijna net zo slecht als Landing on Water.

Ik ben me aan het verdiepen in het oeuvre van deze meneer en vind dit best een goed album. Niet zo goed dat ik het aanschaf, maar niet verkeerd. Zoals de meeste albums die ik tot nu toe beluisterd heb van NY een ruime voldoende, maar geen topper.

We never danced is meer een Sky radio nummer en When Your Lonely Heart Breaks had veel beter gekund, maar voor de rest is dit een goed album. Lekker raggen op nummers 5, 6 en 7, hadden ook zo op re-ac-tor gekund, en maatschappelijk geëngageerd op de eerste 3 songs.

we never danced is een vergeten young klassieker , mideast vacation is fantastisch, en when your lonely heart breaks ook , neil is hier op de weg terug en zal uiteindelijk nog 2 klassiekers maken nl freedom en ragged glory. best te pruimen jaren 80 plaat met old ways en hawks and doves als goede 2 en 3 uit die periode

Eigenlijk moet ik nu bekennen dat het een vrij sterk album is.

Mijn eerste luisterbeurten vielen samen met het luisteren naar albums als Zuma, en dan valt het wel een beetje tegen.

Het grote probleem blijft de productie, die hoe je het ook wendt of keert toch de muziek ontsiert.

De eerste vier nummers zijn zeer sterk. 'Long Walk Home' had zo op Harvest Moon gekund (al wijkt 'ie tekstueel natuurlijk af). 'Inca Queen' is zelfs een vergeten pareltje.

Na een veelbelovende start daalt het niveau echter aanzienlijk. Het is jammer dat Neil met 'Too Lonely' voor de derde keer een Rolling Stones rip off maakt (en dan ook nog voor de tweede keer het riff van 'Satisfaction' jat). 'Cryin' Eyes' is een middelmatige rocker, en 'When Your Lonely Heart Breaks' en 'We Never Danced' vind ik de minste nummers op het album, het zijn zelfs skippers.

'Prisoners of Rock and Roll' slaat op de situatie Neil vs. Geffen, evenals de hoes. Verder maar een conventionele rocker.

De eerste helft zit tegen de 4* aan (met een betere productie had dat er ingezeten), maar de tweede helft is behoorlijk zwak. 3*, waarmee Life de potentie niet waarmaakt.

Ik ben over het algemeen niet erg enthousiast als het over Neil Young gaat. Toen ik tussen de CD's van m'n vader - op zoek naar Harvest - dit album, Life, tegenkwam, besloot ik hem toch maar eens te proberen. Van de band Crazy Horse had ik overigens nog nooit eerder gehoord.

De eerste vier tracks van Life, vooral 'Mideast Vacation', 'Long Walk Home' en 'Inca Queen', zijn van een hoog niveau. De tracks 5 t/m 7 zijn wat steviger en hiermee gaat het niveau beduidend omlaag. De twee ballads die volgen en het album afsluiten, met name 'When Your Lonely Heart Breaks', komen als een welkome afwisseling en zo wordt het album toch nog op een aardige manier afgesloten.

Het album is me al met al verrassend goed bevallen en luistert - vooral door de slimme, afwisselende track volgorde - makkelijk weg. Tot m'n eigen verbazing had ik dan ook weinig moeite om het album in één keer af te luisteren.

@wizard: Het voortkabbelen van Life zie ik niet persé als iets slechts, tenslotte is het nagenoeg niet te doen om elke keer met een speciaal of vernieuwend album op de proppen te komen. Kortom, met degelijkheid en middle-of-the-road is op z'n tijd niets mis.

erg wisselend album. Tot Inca queen en het een na laatste nummer zijn wel goed maar de rest....door zappen wat mij betreft. die echo op Neils stem irriteert mateloos. De afsluiter We never danced is een gruwel door kneuterige, aan de muzak grenzende keyboard melodietjes. Gauw mijn oren spoelen met On the beach of to night is the night

When your lonely heart Breaks met die jaren '80 galm is ook geen echt pareltje.
We never danced staat bij mij model voor de enorme zeperds die regelmatig op platen van Neil Young voorkomen. Mede een reden voor mij om nooit albums van hem te kopen zonder eerst even goed te luisteren.Ik koop ze trouwens al jaren niet meer. De laatste was Silver and Gold.
Ik vraag me af waar dat toch aan ligt bij Neil. Het is net alsof hij af en toe te gemakkelijk besluit iets uit te brengen. Ook hier geldt: minder zou meer zijn.
Of is het angst dat de liefhebbers hem vergeten als hij meer tijd zou nemen voor een werkelijke topplaat?

Neil Young is een artiest die graag zijn mening over van alles en nog wat kwijt wilt. Als iemand ergens mee zit moet hij dat kunnen ventileren.

De laatste jaren heeft hij toch een aantal erg sterke platen gemaakt, waaronder zijn laatste en Chrome Dreams II. Prairie Wind zou ik zelfs op gelijke hoogte zetten met zijn werk uit de periode 1969-1979.

Soms allemaal wat rauw en basic, en gehaast uitgebracht, maar dat was in de jaren '70 echt niet anders.

Chrome Dreams, Le Noise en in mindere mate Prairie en Living with War zijn inderdaad erg goede platen Bertus. En natuurlijk Greendale, in mijn ogen zelfs 1 van de beste ooit uitgebracht door Neil.

Probeer ze es uit Bertus!

Ik ken ze Deren Bliksem, anders zou ik dat niet durven zeggen.
Maar Chrome Dreams vind ik te onsamenhangend, een paar hele goeie ( Boxcar en Ordinary People) maar ook aantal heel matige songs, meest van de plank gehaald waar ze al lang lagen.
Living with War zie ik als een tussendoortje om de campagne tegen de Irak-oorlog te ondersteunen. Heel goed dat Neil daar zo'n duidelijk standpunt over heeft, maar dat maakt LWW niet tot een goede plaat. Ik vind alleen het eerste nummer, in the Garden erg goed, de rest mmm
En Greendale vond ik een regelrechte flop, helemaal niks.
Prairie Wind moet ik nog eens goed beluisteren. Misschien stel ik dan mijn mening nog enigszins bij. Maar die drie die ik net noemde stelden me steeds teleur.

Oh jee, ik zie nu dat ik Greendale verwissel met Are you Passionate. Die vond ik slecht en getuige de score van die plaat ben ik daarin niet de enige.
Greendale ken ik dus ook niet. Ik moet die en Prairie Wind dus nog leren kennen voor ik een volledig beeld heb van Neil Young in het eerste decennium van de 21e eeuw.
Le Noise ken ik trouwens ook niet. Is zeker de nieuwste. Met Crazy Horse blijkbaar. Veel herrie dus?

Nee hoor Bertus, niet met Crazy Horse. Het is een opvallend experimenteel plaatje geworden, waarop hij alleen zichzelf begeleidt met elektrisch gitaar. Ook staan er 2 akoestische nummers op waarvan ik één (Love and War) als één van zijn mooiere nummers beschouw.

Genoeg daarover. Greendale. Er zijn veel die dat een grote flop vinden (o.a. Stijn ) maar dat is natuurlijk persoonlijk. Zelf vind ik dat één van zijn topplaten. Ben benieuwd wat jij ervan vindt!

Ik vind Greendale een uitstekend album (4*). Het is zelfs één van de albums die ik het meeste van de man draai. Alleen de film is een flop.

Oh excuses, dan had ik het verkeerd begrepen. Ik herinner me nog dat je dat een keer zei, maar dan zou je de film inderdaad hebben bedoeld.

My bad!

Deren Bliksem, Je maakt me wel nieuwsgierig naar Le Noise,

Is echt een love or hate album, dat Le Noise. Matthijs van Nieuwkerk vond het helemaal niks (liet ie nog even weten tijdens een item op Neil's 65e verjaardag). Sowieso kraakte hij alle jaren 80 platen van de man af, maar ach...

Deze plaat is veel minder love/hate, een drieluik: politiek geëngageerd, harde rockers en ballads. En alhoewel de eerste twee luiken niet zo goed zijn als eerder jaren 70 werk en het derde luik ronduit teleurstellend is, is het al met al een zeer degelijk album, na Freedom en Trans zijn beste van de jaren 80. En dat volgde dan weer op zijn slechtste. Er had wat meer ingezeten, want Crazy Horse werd in 1986 min of meer gedwongen live nummers te spelen van Landing on Water, waar ze zelf niet bij betrokken zijn geweest, en dan nog op instrumenten die hun verstand te boven gingen. Neil Young had een beetje een tweede Rust Never Sleeps voor ogen en dus werden alle concerten opgenomen (één is er ook uitgezonden en inmiddels semi-officieel op DVD uitgebracht), maar het wrong behoorlijk tussen Neil en Crazy Horse. Vandaar ook de breuk na 1987.

Een stuk beter te verteren dan Landing on Water maar een topalbum kan ik het ook niet noemen. Daarvoor is het songmateriaal niet sterk genoeg en kon de productie ook beter, soms zijn de synths te nadrukkelijk aanwezig.
Long Walk Home en Inca Queen zijn de hoogtepunten, de rest varieert van zwak (Prisoners of Rock 'N' Roll) tot aanvaardbaar.

er staan wel een paar stinkers op , maar het begint best behoorlijk uitstekend met mideast vacation en long walk home. zeker een hele stap voorwaarts sind landing on water en eigenlijk niet zo veel minder dan freedom ( wel iets natuurlijk) die ik op zich te veel credits vind krijgen

eigenlijk is de hele kant A wel tof , vooral hard draaien!

Zoals ze bij Thrasher's Wheat terecht opmerken wordt 'Mideast Vacation' in deze tijden weer helemaal actueel. Dat is trouwens opvallend vaak het geval bij Neil's songteksten.

Ik moet mijn oordeel toch even bijstellen. Kant A (de eerste vier tracks) is toch wel van behoorlijke kwaliteit. Helaas zakt het peil op kant B behoorlijk in. Too Lonely en Cryin' Eyes zijn nog goed te pruimen. Prisoners of Rock 'n' Roll is een niemendalletje en de twee ballads vind ik nog steeds te glad geproduceerd.