Black Sabbath - 13 (2013)

Fascinerend om te lezen dat dit album met zijn gemiddelde hoger scoort dan albums als Cross Purposes, Headless Cross en The Eternal Idol. Dit trio vind ik duidelijk beter. Het zal wellicht met de keuze destijds voor Tony Martin (waar niet iedereen op zat te wachten) te maken hebben gehad. Of nostalgische gevoelens ook een rol hebben gespeeld bij veel Sabbath liefhebbers zal wellicht ook nog uitmaken. Zelfs het zware The Devil You Know met good old Dio scoort 0,1 lager dan dit vehikel. Het gemiddelde blijft mij verbazen, wat niet wegneemt dat iedereen deze plaat mag beoordelen met elke score die hem of haar goeddunkt. Met 5 nummers die boven de 7 minuten klokken wordt er een verwachtingspatroon door de heren gecreëerd. Met het debuut (en enkele platen hierna) werden die verwachtingen ingelost. Met heerlijke lange blues georiënteerde 'jam achtige' songs pakte de band mij met de eerste worp helemaal in. Met deze 'laatste' plaat van de heren lukt dat niet. De sound is zwaar, log maar mist de 'blues' van Iommi, de funky drums van Ward maar ook de sinistere en tegelijk speelse voordracht van Ozzy. De nummers ploegen voort zonder echt op te vallen, er is weinig ruimte voor details en transities, zaken die wel vaak in de beginperiode voorkwamen. Al is het maar een luchtig akoestisch intermezzo, gevolgd door een heerlijke bluessolo van Iommi. Het is typerend dat dit plaatje stof blijft happen in de hoes terwijl de krassen op de platen uit de beginperiode in toenemende mate vermeerderen....Desalniettemin, een voldoende voor de zware sound, de donkere sfeerschetsen en Iommi, die altijd nog wel enkele riffs te bedenken waar de concurrentie net niet aan kan tippen.

Ik vind Tony Martin een prima zanger en Ozzy te versleten klinken om nostalgie op te wekken. Toch is 13 net iets beter dan The Eternal Idol wat mij betreft. Maar beide horen samen met Forbidden en Seventh Star tot de zwakste Sabbath albums. Dat 13 zo goed scoort blijkt inderdaad veel met Ozzy te maken te hebben. Dat is ook af te leiden uit het aantal stemmen.

Denk het ook, hoewel ik benieuwd ben (maar dat blijft ten dele subjectief) in hoeverre 'men' een hoog cijfer geeft aan deze plaat vanwege de aanwezigheid van Ozzy of omdat een aantal mensen het echt een prima schijf vinden. Maar wellicht schiet ik teveel door, het zou wellicht een onderzoekje waard zijn. Ik zou trouwens Technical Ecstasy, Never Say Die en Born Again nog aan je lijstje willen toevoegen.
Van de platen waarop Ozzy zingt vind ik 13 echter de zwakste. De laatste 2 worpen met Ozzy eind jaren 70 lieten wat mij betreft geen steengoede, maar wel een interessante muzikale ontwikkeling horen, maar dat is een andere discussie.

Ozzy was inmiddels groter dan black sabbath dus erg vreemd is dat niet. Ik geloof niet dat Ozzy ooit in Heerhugowaard geboekt was bijvoorbeeld.
Bij Van Halen zie je het ook terug, originele zanger terug en een massa aan stemmers. Plus het enorme tijdsgat tussen de laatste albums doet het verlangen blijkbaar groeien.

Met 13 was er ook meer msm aandacht voor Sabbath. Dat komt zeer zeker door Osbourne. In de Ziggo stonden we tussen apathische babyboomers die pas opveerden met Paranoid. Dat was het laatste nummer. Wat moet je dan een kutavond gehad hebben.
Zelf vond ik 13 ook wel een opleving van vooral Ozzy. 13 vind ik veel fijner dan Technical Ecstasy. Geen fratsen, gewoon geconcentreerd en bevlogen performen. Heel anders dan in 2005 of met zijn recente solotours. Dat was niet serieus te nemen.
Van de Martinalbums vind ik overigens Headless Cross mijlenver boven de rest uitsteken met Forbidden als dieptepunt.

Ik niet hoor. Alleen nog maar Dirty Women, het beste nummer van Technical Ecstasy, is al beter dan 13 in zijn geheel.

Sterker nog, het titelnummer van Headless Cross doet wij mij betreft niet onder voor het gelijknamige titelnummer van Heaven and Hell. Forbidden had met een betere productie en mastering wellicht een wat hogere waardering gekregen.

Weinig geluisterd dit album. Het voelt allemaal een beetje bedacht, soms kun je raden welk klassiek nummer als voorbeeld heeft gediend. Het grootste gemis zijn de drums van Ward, maar het heeft natuurlijk zo moeten zijn. Voor mij was de cirkel dan echt rond geweest. Het is ook moeilijk om het jonge honden gevoel terug te krijgen als je een oude knar bent.

Ik geniet momenteel nog geregeld op tjoep tjoep van de optredens die Dio tegen het eind van zijn leven gaf met de heren, wat klonk hij nog goed op die nummers. Wat is Follow the Tears een knalharde song gestuwd door een dikrif van onaards formaat. Met name in het licht van al die vocale acrobaten die Sabbath sindsdien sierden valt dit plaatje me nog steeds niet gemakkelijk. Prima genoten van den Osman zijn zang op het concert dat ik bijwoonde maar hier op deze plaat is en blijft het slappe hap in mijn beleving.

De laatste van de heren met Ozzy, na 35 jaren weer terug op het oude nest en het valt mij niet mee. End of the Beginning hint wel erg nadrukkelijk naar het overbekende titelnummer van het debuutalbum. Slecht is het niet maar een dikke 8 minuten is duidelijk veel te lang. God is Dead? van hetzelfde laken het pak, stroperig en langdradig. De heren proberen duidelijk het gevoel van de beginjaren over te brengen maar dat lukt maar ten dele. Het speelse karakter van het debuut of de krachtige pakkende doomnummers van de eerst paar platen worden niet geëvenaard. Zeitgeist probeert Planet Caravan in herinnering te brengen, de trommeltjes, de licht vervormde vocalen van Ozzy, het is geen slechte track maar elke keer wil ik het 'origineel' horen. Hierna gaat de plaat als de bekende nachtkaars uit. Is dan alles zo slecht, zeker niet, in zijn geheel teren de heren (en dat mag) op hun omvangrijke oeuvre, komen er zeker enkele heerlijke riffs voorbij en is de productie top. Het bekende vuur wil echter maar niet ontbranden bij mij, de mannen hebben het al veel eerder gedaan en ook nog veel beter. Alle ingrediënten uit de jaren 70 zijn in een blender gegooid en dit is het resultaat. Leuk om de verzameling compleet te hebben maar de schijf blijft voornamelijk in zijn hoes en dat is jammer.

Eindstand:

1. Black Sabbath
2. Headless Cross
3. Dehumanizer
4. Master of Reality
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Paranoid
7. Heaven and Hell
8. Cross Purposes
9. The Eternal Idol
10. Volume. 4
11. The Mob Rules
12. Sabotage
13. Tyr
14. Born Again
15. Never Say Die
16. Seventh Star
17. Forbidden
18. 13
19. Technical Ecstasy

Zo ervaar ik dat ook. Het is echt voortploegen.

De lichtvoetige drums van Bill Ward worden hier node gemist.

De capaciteiten van Bill Ward zijn naar mijn mening weleens onderbelicht gebleven. Uiteraard waren de spotlights gericht op de riffs van Iommi begin jaren 70.
Ward gaf zeker op de eerste 2 platen van Sabbath de nodige schwung, een song als War Pigs wordt met name gedragen door het spel van Bill.
Echter na het vertrek van Ward werd deze vacature toch knap ingevuld, met Appice, Powell en Rondinelli had Iommi toch geen reden tot klagen.
Op 13 neemt Brad Wilk de honneurs waar en an sich is het een prima drummer. Het materiaal is alleen dermate log en sleept zich soms op lethargische wijze voort dat zijn spel min of meer opgaat in het geheel.
Met 13 wilden de heren min of meer terug naar de begindagen, men is alleen vergeten dat er destijds ruimte was voor details, een luchtige solo of een fraaie transitie. Op de laatste van Sabbath is daar eigenlijk nauwelijks sprake van en dat vind ik persoonlijk jammer.
13 moet je te lijf gaan met hamer en beitel.

Na acht maanden en rond de achtduizend luisterminuten (volgens Spotify) komen we aan bij het einde van mijn ontdekkingsreis door het volledige oeuvre van Black Sabbath. 13 is het enige album waarvan ik de release zelf bewust heb meegemaakt. Twaalf jaar geleden was de opwinding voelbaar: Ozzy voor het eerst sinds de jaren '70 terug op een nieuwe Sabbath-plaat! Echter, na een paar luisterbeurten verdween 13 al gauw weer in de virtuele lade, om daar meer dan een decennium lang stof te vergaren. Bij de herbeluistering snap ik wel waarom.

Laat ik beginnen met de positieve aspecten van dit album. De moderne productie is moddervet en doet de band klinken als een mammoet die door de woonkamer komt gestampt, zelfs op de mindere momenten. De tandem Iommi/Butler, aangevuld met het capabele drumwerk van RATM-drummer Brad Wilk, toont bovendien bij vlagen absoluut flitsen van haar oude klasse en op die momenten zit ik goedkeurend knikkend te genieten.

Daar staan echter ook een paar negatieve punten tegenover. Het grootste euvel van dit album: Butlers teksten zijn hier al te vaak wel heel simpel en nietszeggend. Er wordt veel te veel geleund op cliché rijmpjes met head/dead, lie/sky/die, tears/fears, night/light en gemakkelijke tegenstellingen als begin/einde, duisternis/licht, leven/dood. Ozzy's vaak vlakke voordracht helpt daarbij niet. Het is een wonder dat de beste man nog op deze aardbol rondloopt en het voelt als thuiskomen om hem weer achter de microfoon te horen, maar meer dan vier decennia rock 'n' roll-excessen hebben zijn stem duidelijk geen deugd gedaan.

Daarnaast zijn er zoals gezegd een aantal heel leuke instrumentale passages, maar je moet al te vaak echt wel wat saaie, trage, ongeïnspireerde stukken door om eraan toe te komen. End of the Beginning is daar een goed voorbeeld van. De eerste drie minuten zijn een slap aftreksel van Black Sabbath (het nummer), met niet meer dan dezelfde vier noten die constant worden herhaald. Daarna komen er gelukkig een paar wendingen die het nummer wat tot leven brengen. Mijn tenen krommen elke keer als ik Ozzy onironisch 'You don't want to be a robot ghost' hoor zingen, maar het solowerk van Iommi op het einde is weer betrouwbaar plezierig.

God Is Dead? is over het algemeen een sterkere verzameling muzikale en tekstuele ideeën, maar ook hier stelt zich de vraag of dit nummer per se bijna negen minuten moest aantikken. Met een strofe en refrein minder in het begin had je bijvoorbeeld weinig gemist, en ook het middenstuk sleept wat te lang aan. Pas na zes minuten wordt het gaspedaal eindelijk wat ingedrukt met een heerlijk riffje en korte, maar memorabele solo.

Loner is niet heel bijzonder, maar voelt als een verademing na deze twee kolossen. Puntige riffs, geen poespas, een leuke melodische wending in het refrein en andermaal prima sologitaarwerk. Vijf minuten zijn zo om. Zeitgeist is dan weer emblematisch voor de creatieve bloedarmoede van deze oude knarren, ook al luistert het niet onprettig weg. Het was eerlijker geweest om dit Planet Caravan II te noemen, want werkelijk alle elementen (de vervormde zang, tekstuele inhoud, bongo's, vloeiend samenspel tussen bas en cleane gitaar) zijn een inferieur doorslagje van dat nummer.

Age of Reason zit terug in het schuitje van de eerste twee nummers. De intro doet me direct opveren; jammer dat het vervolgens onmiddellijk weer verzandt in slome riffs en een repetitieve strofe/refrein-structuur. Ongeveer halfweg komt de vaart er weer in en gaan we naar een sterke climax in de laatste 2 minuten, met een zinderende solo ondersteund door epische koorzang die voelt alsof ze op Heaven & Hell had kunnen staan, de beloning voor de geduldige luisteraar.

Live Forever had een bonusnummer mogen zijn voor mij, middelmatig en onopmerkelijk in elk opzicht. Verrassend genoeg hoor ik dan weer weinig mensen positief over Damaged Soul, mijn favoriet van het album. Dat nummer injecteert een stevige dosis rauwe, smeüige stoner-blues in de Sabbath-sound die me terug katapulteert naar het debuutalbum, precies waar ik van hou. Het groovet als een malle, zeker wanneer de mondharmonica invalt (knipoog naar The Wizard?). Tony gaat lekker los vanaf minuut vier en in een intense slotakte schakelen we met een fenomenale riff ineens drie versnellingen hoger om je uit je roes te rukken.

Dear Father mag er een punt achter zetten. Instrumentaal niet het meest boeiende, maar tekstueel wel het krachtigste nummer van het album met bijtende kritiek op kindermisbruik in de katholieke kerk. Ook vocaal komt Ozzy hier het best uit de verf. Hij klinkt venijnig en gefrustreerd, alsof hij een persoonlijke rekening te vereffenen heeft. Het album eindigt abrupt, maar heel gepast met de donder, regen en kerkbellen die drieënveertig jaar eerder de komst van deze legendes inluidden.

13 is niet de beste verzameling songs om je carrière mee af te sluiten, en eeuwig zonde dat Ward niet nog één keer opgetrommeld kon worden, maar het is toch mooi dat Ozzy zijn zwanenzang bij Sabbath alsnog gekregen heeft.

De eindrangschikking ziet er bij mij op dit moment uit als hieronder volgt. Er zijn nog een paar kleine wijzigingen gebeurd: Master of Reality is nog verder gerijpt in mijn waardering en springt over Mob Rules en SBS heen naar de vierde plek. Daarnaast ben ik Tyr nog meer gaan appreciëren, waardoor deze ten koste van zijn broertje Headless Cross nu de zevende plek mag bekleden én op de hielen zit van de drie albums die er onmiddellijk boven staan.

Eigenlijk kun je pal in het midden een scheidingslijn trekken: de bovenste 10 albums zie ik mezelf nog vaker naar terugkomen, van de onderste 10 ben ik blij dat ik ze (beter) heb leren kennen, maar zal het vermoedelijk blijven bij een paar favoriete nummers per plaat die nog weleens de rondjes maken in de toekomst. Ik ben uiteindelijk vooral blij dat Sabbath zo veel interessante muziek heeft kunnen maken in haar verschillende samenstellingen waar wij met zijn allen van mogen genieten!

1. Heaven and Hell
2. Black Sabbath
3. Paranoid
4. Master of Reality
5. Mob Rules
6. Sabbath Bloody Sabbath
7. Tyr
8. Headless Cross
9. Vol. 4
10. Seventh Star
11. The Devil You Know
12. Cross Purposes
13. Dehumanizer
14. Technical Ecstasy
15. The Eternal Idol
16. Never Say Die!
17. Sabotage
18. 13
19. Forbidden
20. Born Again

Zo zie je maar weer hoe bepaalde albums na verloop van tijd zich aan je kunnen opdringen. Het is alweer 4,5 geleden dat ik uitgebreid stil heb gestaan bij een marathon van Sabbath.
Inmiddels staat 13 bij mij onderaan in de lijst. Ik kom er niet doorheen, het is een brok graniet.
De band wist begin jaren 70, het vrij unieke zware geluid te combineren met speelse passages, creatieve transities en bluesy solo's.
Met '13' wilde de band terug naar dat kenmerkende handelsmerk, maar het gebrek aan spielerei en spitsvondigheden maakt het in mijn ogen een zwakke plaat.

Vreemd genoeg zijn buitenbeentjes als Sabotage (als dat al het geval is) en Born Again stevig verankerd in mijn top 10 van de heren. Deze albums hebben hun geheimen na veel lange jaren pas prijs gegeven en nog steeds weten deze schijven mij te intrigeren.
Kortom, een marathon doe ik niet meer omdat ik heb gemerkt dat mijn smaak na verloop van tijd aan verandering onderhevig is.

Dit herken ik heel goed. Zelfs tijdens deze marathon ging mijn opinie over een heel aantal albums al veranderen. Ik denk ook niet dat ik hier een gewoonte van ga maken. Sommige albums hebben gewoon hun tijd nodig. Ik hoop nog steeds dat ik Sabotage en Born Again in de toekomst leuker ga vinden, want veel mensen lijken toch ook van die platen te genieten.

Op 5 juli gaat Black Sabbath live spelend afscheid nemen in Birmingham, ondersteund door een batterij "grote namen". Ozzy zal - voor zover hij nog kan - zingen, voor mij is belangrijker dat Bill Ward dan toch terugkeert op de drumkruk.
En eens zien of er muziek van 13 op de setlist komt (denk het niet, immers zonder Ward opgenomen).

Kwam dit artikel tegen, Tony Iommi met een fragiel ogende Sharon Osbourne op de foto over 'Black Sabbath - The Ballet' dat aansluitend een Britse tour zal doen.

Opmerkelijk slot van een bijzondere carrière. Hebben dat slotconcert en die ballettournee kwaliteit? Vanuit een Nederlandse polder kijkt deze fan de kat uit de boom...

Het zou mij verbazen als er materiaal op de setlist komt te staan van na de jaren 70.
Dit wordt natuurlijk een trip naar het eerste decennium van de band en dat zou ook terecht zijn. Niet dat de platen met de andere zangers slecht zijn, integendeel, maar het materiaal met Dio en Martin ligt Ozzy niet.
En om eerlijk te zijn, je komt als liefhebber toch voor krakers als Symptom of the Universe, War Pigs, Children of the Grave en N.I.B.
Ik vermoed dat de meeste liefhebbers die het concert zullen bezoeken er geen moment rouwig om zouden zijn, als de heren 13 links laten liggen. Ik heb niet het gevoel dat die plaat veel fans dicht aan het hart ligt.

Dat verwacht ik ook niet.
De laatste keer dat ik Sabbath zag was in 2013 en toen kwamen er 2 of 3 nummers van 13 voorbij. Er was niet veel reactie op. Dat lag wat mij betreft niet direct aan 13. Sterker nog, De hoek waar ik mij bevond was erg apathish en veerde pas op toen Paranoid werd ingezet. Het was het laatste nummer. Wat een kutavond moeten die gehad hebben. Enfin, dat had ik allemaal al eens een keer verteld.
Ik vind 13 nog altijd een heel aardige plaat die de Sabbathcirkel goed rond maakt. Minder zeurderig en meer gefocust dan Ozzy's laatste soloalbums die soms ook al heel sterk de Sabbathkaart trokken. Je merkte het destijds ook op het podium: met Iommi er naast komen er toch minder "let me see your fucking hands" uit en laat hij ook minder vaak zijn blote reet zien.

Met de laatste albums van Ozzy kan ik ook niet uit de voeten.
Ooit heb ik eens alle albums persoonlijk gerangschikt maar inmiddels zou 13 bij mij op de laatste plaats staan. Mooi om te lezen hoe smaken kunnen verschillen. Er is voor mij nog steeds niet doorheen te komen. De eerste twee tracks duren gezamenlijk al meer dan een kwartier waarbij een grote mate van lethargie zich van mij meester maakt.
Ik snap wel enigszins dat de ingekakte meute destijds wat opveerde bij Paranoid. Niet dat het de meest weergaloze afsluiter ooit is, het tempo en de alom bekende riff zorgden waarschijnlijk weer wat voor de broodnodige energie.

Nu trek je iets uit zijn verband. De hele avond bestond grotendeels uit het in de zaal slingeren van weergaloze krakers zoals War Pigs, Children Of The Grave, Under The Sun enzovoorts.

Uiteraard met een nuance. Misschien dat het verschil tussen die klassiekers en het songmateriaal van 13 wel erg groot is en de reactie van een deel van het publiek daarom wat flauw was.
Wel mooi dat je het laatste concert dat de heren in Nederland hebben gegeven hebt kunnen aanschouwen.

Het was echt een goede show. Beter dan de keer daarvoor. Ik had de indruk dat er veel seniorenvolk was dat op die gekken van dat ene hitje afkwam en niet veel interesse leken te hebben in de rest.
Zelf vond ik Age Of Reason en God Is Dead er goed tussen passen.

Veel aandacht voor 13 bij de verschijning. Zelfs het degelijke Nieuwsweekend (toen nog bij AVROTROS) op NPO Radio 1 nodigde Robert Haagsma uit voor een gesprek hierover. Hij vertelde nog eens wat de bladen meldden: de terugkeer van Black Sabbath met Ozzy Osbourne bij de microfoon.
Teleurgesteld was ik met het nieuws dat dit helaas helaas helaas zonder drummer Bill Ward was, die zich had teruggetrokken. Gekrenkt door een uitspraak van Osbourne over zijn conditie en ook financieel zou hij zijn benadeeld. Nog in 2015 etterde de ruzie voort.

Producer Rick Rubin pakte het op dezelfde wijze aan als met Johnny Cash (de reeks American Recordings, 1994-2010) en Neil Diamond (12 Songs, 2005): terug naar de wortels. Dat had fraaie albums opgeleverd, bij Rubins Metallica (Death Magnetic, 2008) vond ik de opbrengst magerder. In het geval van Black Sabbath hield hij hen voor: "Vergeet alle lofzangen dat jullie de grondleggers van heavy metal zijn en probeer zo spontaan mogelijk de muziek uit je beginjaren te maken".
Ik kocht de 2cd-versie en mij verging het zoals velen: aanvankelijk vond ik het lekker, na vaker draaien ging de smaak er echter snel vanaf. De voorbije dagen heb ik 'm uit de mottenballen gevist; wat is hier aan de hand?

Wel, de nummers lijken teveel op elkaar. Opener End of the Beginning is sterk: eerst log, dan versnellen met bovendien het typische razendsnelle gepriegel van Iommi in de solo's, ook nu weer meeslepend. Maar met wederom logheid in God is Dead? en een versnelling in het tweede deel is 't minder spannend, ondanks de tekst met de herkenbare hand van bassist Geezer Butler.
Hetzelfde geldt voor The Loner. Als nét iets mindere versies van het startlied, wordt het wat eentonig. Ik had op iets snellers gehoopt als Paranoid, Lord of This World of Symptom of the Universe of Never Say Die... Variatie biedt zich aan middels Zeitgeist, maar dat blijkt een al te opzichtige poging om Planet Caravan uit 1970 nog eens over te doen. De kalme, jazzachtige gitaarsolo redt het nummer echter.

Tweede helft. Age of Reason lijkt aanvankelijk de logge koers te vervolgen, maar op 2'20" tovert Iommi een fraaie melodie tevoorschijn die lucht brengt. Die wordt gevolgd door een volgende riff plus zang. Dankzij meer tempowisselingen, een fraaie gitaarsolo en een subtiel toetsentapijtje (door wie ingespeeld? De hoes zwijgt erover) mijn tweede favoriet.
Een swingende riff in het eerste deel van Live Forever wordt afgewisseld met trage delen. Het heeft opnieuw iets van een herhalingsoefening. Blues in Damaged Soul; de bijna acht minuten hadden bij zes mogen blijven. Desondanks lekkere details op hi-hat van gastdrummer Brad Wilk en pakkend is de jankende mondharmonica van Osbourne, net als de (verwachte) versnelling in het laatste deel. Het wint de bronzen plak.
Met Dear Father meer muziek als menig track hiervoor: eerst traag, dan sneller. Zo flippert het heen en weer tot het slot. Hierin keert de oerriff van Black Sabbath terug mét de regen en kerkklok uit de eerste tonen van het debuut. De cirkel is rond: slim!

Op cd 2 staan drie nummers. Methademic begint akoestisch en blijkt vervolgens uptempo en fel. Had ik wel op de eerste schijf gewenst ten koste van track 2, 3, of 6. In de categorie van die drie nummers zit helaas ook Peace of Mind, waarna het vlottere Pariah eveneens van mij op de eerste cd had gemogen.
Bij dit alles mis ik de swingende drumstijl van Bill Ward en had er bij ten minste één nummer wel iets experimentelers gemogen, zoals Iommi probeerde ten tijde van de elpee Sabbath Bloody Sabbath. Had bijvoorbeeld Rick of Adam Wakeman uitgenodigd...

In 2013 was er een grote mediacampagne met onder meer een verschijning bij tv-serie CSI, die ik inmiddels hier aantref. Opvallend veel vrouwelijk schoon in het publiek, van een leeftijd waarop ze de kleindochters van de Sabs konden zijn. Dit alles maakte 13 tot hun eerste Amerikaanse #1-album.
En toch. Te geforceerd wordt geprobeerd te doen alsof het 1970 is, waarbij Ward node wordt gemist. Spontaan de muziek uit je beginjaren maken, lukte zelfs niet met baardman Rubin. Een krappe 7.

Ik zie het toch anders. Een hitje staat er niet op. Naar alle waarschijnlijkheid zit een groot gedeelte van het publiek daar op te wachten. Hier is al vaker positief over de bonusnummers gesproken waarbij ik mij niet aan de indruk kan onttrekken dat de hitjesachtergrond fijn gevonden wordt.

Ja, we horen log spul en ja we horen knipoogjes naar de jaren 70. Echt doen alsof het 1970 is, is niet aan de orde. Alhoewel, eerst traag en dan snel was juist datgene wat de band deed in 1970. Maar goed. Ik hoor een gefocuste band die zich niet door allerlei invloeden laat ringeloren en het houdt bij de doom van weleer met een enkele jazzy uitspatting die mij net wat teveel aan Planet Caravan doet denken. Ik zou niet weten wat Bill Ward daaraan kan veranderen. Brad Wilk heeft ook genoeg funky toestanden in zijn mars, maar is hier vooral om de maat aan te geven. Daarmee heeft 13 een apocalyptische uitstraling. Het klinkt neerslachtig en omvangrijk. En ik dig dat wel. Age Of Reason vind ik dan nog het allerbeste gelukt al is het maar vanwege de leuke herinnering aan Children Of The Sea die het nummer echt kleur geeft.

Goed dat je dit aspect aanhaalt; inderdaad is een (hit)single hetgeen hier mist. En toch #1 in de States.
Als ik daar verder over nadenk: hits kwamen er in de jaren met Ozzy, zelfs in het land van de buldog, slechts vanaf twee albums: Paranoid van het gelijknamige album werd een hit in 1970 én '80 en Never Say Die en Hard Road waren hits in '78. En laat de elpee Never Say Die! nou één van hun meest verguisde platen zijn! Ten onrechte overigens, laat ik dat weer eens benadrukken.
Zie dit overzicht op de site van Official Charts.

De groep wilde destijds vooral een albumgroep zijn, een tegenstelling die toen vaker voorkwam bij "serieuze rockmuziek". Heb ik gelezen in de bio van Iommi, denk ik. Zeppelin had daar bijvoorbeeld ook een handje van.
Toch verschenen er meer singles: Evil Woman (non-albumsingle bij het debuut), Children of the Grave en op het Europese vasteland nog eens met Tomorrow's Dream. Werden allemaal flops. Overzicht van singles bij Discogs vond ik hier.

Ik hoor op 13 in de composities veel van de opbouw van hun eerste drie albums, maar dan dus minder spannend, te vaak een herhaling van zetten. Zoals je schrijft "Echt doen alsof het 1970 is, is niet aan de orde". Al was het de insteek van meneer Rubin, de tijd liet zich echter niet foppen.
Ik hoor overigens wel degelijk verschil tussen de BW's Ward en Wilk, het zit 'm in de jazzy details van de eerste. Dat is uiteraard slechts mijn aanname op basis van het werk van Ward, we zullen nooit weten hoe hij 13 had ingedrumd.

En Edwynn, mij ontgaat de connectie die je maakt tussen Age of Reason en Children of the Sea. Is het de muziek, is het de tekst, zijn het je persoonlijke herinneringen of een combinatie van dit alles?

Er zitten enkele harmonieën die rechtstreeks teruggrijpen op die van Children Of The Sea.