Pavlov's Dog - Pampered Menial (1975)

PM van Ruby met een tip: dit album. Let wel op: bijzondere stem, maar dat ben jij wel gewend.
Nou ok dan, met dank aan Ruby een stukje bij dit album:
Julia begint prachtig op piano. Heerlijk dromerig en melancholiek. En dan opeens de zang: heeft deze meneer heliumballonnen geblazen? Het is dat Ruby me al gewaarschuwd had want anders had mijn glas water waarschijnlijk in mijn schoot gelegen. Wat wel opmerkelijk is is het feit dat het zeer snel went naarmate het nummer vordert en daarbij moet ik zeggen dat het een schitterend nummer is met dito begeleiding.
Late November is van het soort rock wat ik wel waardeer. Hier lijkt de zang soms wat op een mekkerende geit. Klinkt niet best. Is het misschien ook niet. Toch stoort het me niet echt; gewoon omdat het een degelijk nummer is.
Song Dance heeft wat theartraals. Alsof het koor ieder moment gaat uitbarsten in "Jesus Christ Superstar". En laat ik dat nu een geweldige musical vinden. Ik hou wel van dit soort sentimenten: geweldige ietwat kitscherige rock misschien. Maar dit is smullen voor mij. En dan die viool: heerlijk hoor!
Fast Gun heeft haast iets sprookjesachtig. Lekker zweverige arrangementen met een lekker vet orgel-geluid. O ja die stem. Was ik al helemaal vergeten. Het went wonderbaarlijk snel. Wat een geweldig nummer alweer. Jeetje Ruby: wederom heb je het goed aangevoeld.
Natchez Trace heeft uitstekend drumwerk dat me als eerste opvalt. Al snel is het dan een prima rocknummer met funky piano en rockende gitaren. En dan gaat de stem de hoogte in: alsof hij rechtstreeks de hemel tegemoet stijgt.
Theme From Subway Sue doet me onwillekeurig toch weer een beetje denken aan Jesus Christ Superstar. Het zal het theatrale zijn en de tijd waarin het gemaakt is. Ook hier heb ik niks op aan te merken. Fantastisch nummer. Punt.
Episode blinkt uit door de viool. Het geeft het nummer iets melancholieks. De stem zorgt weer voor het scherpe randje en behoedt ons voor terugvallen in te veel melancholie.
Preludin is sierlijk en zwiert ons anderhalve minuut de ruimte rond.
Of Once And Future Kings is het einde van dit rock-sprookje. Het nummer gaat alle kanten op en swingt als een trein. Spannend en uitermate boeiend door al die wendingen. En die stem? Het zal voor velen het grote struikelblok zijn en dat kan ik me goed voorstellen. Ik kan er blijkbaar doorheen luisteren en het zorgt net voor een wat apart tintje.
Dit is een geweldig album dat ik gelijk al hoog weet te waarderen. Onze Ruby heeft wederom gelijk gekregen!
En voor de geinteresseerden onder u: ik kreeg hier thuis de vraag of dit soms Tina Turner was (misschien een referentie ).
Een beetje Pinball Wizard is het wel moet ik toegeven

Ben erg verslaafd geworden aan deze cd, ver weg de beste pavlov's dog cd. Het lijkt net dat elke cd een beetje minder werd,
vanaf 2000 weer meer activiteit naar jaren weinig te laten horen.
Nadat ze in 2006 op arrow waren, komen ze eindelijk naar nederland voor een clubtour (12 november Hedon-zwolle)
Ben heel erg benieuwd, vond ze zelf op arrow live indrukwekkend.

.

Over het algemeen ben ik erg gevoelig voor stemmen, waardoor ik helaas vaker me lief is bands met een zanger die me tegenstaat een lagere waardering geef dan ze op puur muzikaal gebied verdienen. Gek genoeg heb ik daar bij de toch redelijk extreme stemmen van Jon Anderson en Geddy Lee nooit last van gehad, en datzelfde geldt nu ook weer voor de zang van David Surkamp die ik prima kan hebben. Sterker nog, zijn timbre en zijn energie vind ik een duidelijk pluspunt van dit album, net als de zeer gevarieerde arrangementen; ik ging er eigenlijk van uit dat dit typisch Amerikaanse gitaarrock van de mid-seventies zou zijn, maar naast de karakteristieke (en verrassende) mellotron hoor ik ook veel andere keyboards (piano, orgel, en is dat een klavecimbel op Preludin?), een mooie viool en zelfs een enkele xylofoon. Alle lof voor de muzikale ambitie dus, maar des te jammerder dat het niveau van de composities daar nogal bij achterblijft – teveel nummers hebben melodieën die niet beklijven, met te weinig afwisseling, te weinig hooks en te weinig sterke refreinen. Degelijke rock met een apart instrumentarium en meer genoeg ideeën voor sterke arrangementen (en een fraaie hoes), maar het songmateriaal is wat mij betreft te doorsnee om hier een echt hoge score aan te verbinden.