Pavlov's Dog - Pampered Menial (1975)

Een essentiële plaat voor liefhebbers van het stemgeluid van Geddy Lee (Rush). De zanger van Pavlov's Dog overtreft zelfs Lee's sopraanstem op helium!
Verder kent de muziek ook enige overeenkomsten met het Rush-tijperk van de jaren '80. Vlot klinkende progrock dus. Opener Julia is een ijzersterke ballad die jullie zeker wel kennen.
Ik zal em eerst nog 's beluisteren alvorens te quoteren...

Vraag me bij deze plaat toch altijd af wie die zanger in godsnaam heeft gecastreerd zeg...

Ik heb deze groep voor het eerst zo'n 14 jaar geleden gehoord.
Een vriend van mij had ze gehoord in Libanon en een bandje van ze meegenomen.
Sinds die tijd ben ik ze altijd goed blijven vinden en ben blij nu ook te weten hoe het album heet zodat ik de CD kan gaan zoeken.

Gisteren op Arrow Rock gezien en dat smaakte naar meer. De band zette een prima set neer. Ik ben zelf een liefhebber van Rush en daar heeft de muziek van Pavlov's Dog wel wat van weg.

Ik ben erg benieuwd naar deze plaat. Moet ik toch maar eens gaan tjekken dan

PM van Ruby met een tip: dit album. Let wel op: bijzondere stem, maar dat ben jij wel gewend.
Nou ok dan, met dank aan Ruby een stukje bij dit album:
Julia begint prachtig op piano. Heerlijk dromerig en melancholiek. En dan opeens de zang: heeft deze meneer heliumballonnen geblazen? Het is dat Ruby me al gewaarschuwd had want anders had mijn glas water waarschijnlijk in mijn schoot gelegen. Wat wel opmerkelijk is is het feit dat het zeer snel went naarmate het nummer vordert en daarbij moet ik zeggen dat het een schitterend nummer is met dito begeleiding.
Late November is van het soort rock wat ik wel waardeer. Hier lijkt de zang soms wat op een mekkerende geit. Klinkt niet best. Is het misschien ook niet. Toch stoort het me niet echt; gewoon omdat het een degelijk nummer is.
Song Dance heeft wat theartraals. Alsof het koor ieder moment gaat uitbarsten in "Jesus Christ Superstar". En laat ik dat nu een geweldige musical vinden. Ik hou wel van dit soort sentimenten: geweldige ietwat kitscherige rock misschien. Maar dit is smullen voor mij. En dan die viool: heerlijk hoor!
Fast Gun heeft haast iets sprookjesachtig. Lekker zweverige arrangementen met een lekker vet orgel-geluid. O ja die stem. Was ik al helemaal vergeten. Het went wonderbaarlijk snel. Wat een geweldig nummer alweer. Jeetje Ruby: wederom heb je het goed aangevoeld.
Natchez Trace heeft uitstekend drumwerk dat me als eerste opvalt. Al snel is het dan een prima rocknummer met funky piano en rockende gitaren. En dan gaat de stem de hoogte in: alsof hij rechtstreeks de hemel tegemoet stijgt.
Theme From Subway Sue doet me onwillekeurig toch weer een beetje denken aan Jesus Christ Superstar. Het zal het theatrale zijn en de tijd waarin het gemaakt is. Ook hier heb ik niks op aan te merken. Fantastisch nummer. Punt.
Episode blinkt uit door de viool. Het geeft het nummer iets melancholieks. De stem zorgt weer voor het scherpe randje en behoedt ons voor terugvallen in te veel melancholie.
Preludin is sierlijk en zwiert ons anderhalve minuut de ruimte rond.
Of Once And Future Kings is het einde van dit rock-sprookje. Het nummer gaat alle kanten op en swingt als een trein. Spannend en uitermate boeiend door al die wendingen. En die stem? Het zal voor velen het grote struikelblok zijn en dat kan ik me goed voorstellen. Ik kan er blijkbaar doorheen luisteren en het zorgt net voor een wat apart tintje.
Dit is een geweldig album dat ik gelijk al hoog weet te waarderen. Onze Ruby heeft wederom gelijk gekregen!
En voor de geinteresseerden onder u: ik kreeg hier thuis de vraag of dit soms Tina Turner was (misschien een referentie ).
Een beetje Pinball Wizard is het wel moet ik toegeven

Het is natuurlijk wel helemaal "over the top". Lekker bombastisch en een bijzonder stemgeluid, maar wat een heerlijk album!!
Ik hoopte al dat ik aERo enthousiast kon maken voor dit album, want meestal is het gevolg dan een prachtige rescensie (iets waar ik zelf nu eenmaal geen ster in ben )..en dat kon dit ondergewaardeerde pareltje uit de jaren 70 wel gebruiken.
Ik hoop dat het meer mensen nieuwsgierig maakt naar dit album

Tina Turner klinkt als Geddy Lee

Klinkt wel goed. Ik zal hem toevoegen aan de lijst nog aan te schaffen. Met twee (normaal) zulke goede referenties kan het toch bijna niet fout gaan.

Ik vond het vergelijk ook hilarisch

Ach ja niet-muziekkenners he...

Dit is misschien ook nog wel even leuk om te lezen (bron: Arrow Rock):

In OOR (1976) schreef redacteur Bert van de Kamp: ‘Zijn zang is amper te omschrijven: hoog, snerpend, trillend als een mezzosopraan, die per abuis op een strijkbout is gaan zitten.’ David Surkamp zelf vertelt het volgende verhaal: ‘Niemand in de groep was ooit zanger geweest. Ik was het hardst. Daarom. Toen ik mezelf op de band terughoorde ontdekte dat ik een bepaalde trilling in mijn stem had, die wel genoemd wordt het natuurlijk oncontroleerbare vibrato. Ik kan het niet horen terwijl ik zing, dan klinkt het voor mij mooi en glad – als Sinatra gewoon.’ Ook wordt zijn stem wel omschreven als een kruising tussen Jon Anderson (Yes), Geddy Lee (Rush) en Tiny Tim.
Maar er is meer dan die stem. Surkamp schreef ook bijna alle nummers voor de lp’s Pampered Menial (1975) en At The Sound Of The Bell (1976): bijzondere composities qua opbouw, voorzien van sterke teksten en melodieën en met de mellotron en viool als opmerkelijkste muzikale componenten. Beide lp’s werden in Amerika en Nederland lovend ontvangen, maar ontstegen nooit de cultstatus: de eerste haalde nog net de Billboard Hot 200, de tweede niet. Dat was ook de reden dat CBS de groep in 1977 liet vallen. Toch had de platenmaatschappij wel degelijk door dat ze met Pavlov’s Dog iets bijzonders in handen had: anders waren de lp’s niet geproduceerd door Murray Krugman en Sandy Pearlman (Blue Öyster Cult) en waren op de tweede niet Bill Bruford, Michael Brecker, Andy Mackay en Elliot Randall als gastmuzikanten aangetrokken. De derde lp Third werd wel opgenomen maar niet meer uitgebracht. In 1990 verscheen nog de verwaarloosbare cd Lost In America.
Na Pavlov's Dog maakte Surkamp nog deel uit van bands als Madshadows, Hi-Fi en Memphis Underground. De laatste paar jaar speelt hij in de David Surkamp Band, die regelmatig optreedt in St. Louis en omgeving. Een familie-aangelegenheid, met zijn vrouw Sara op zang en gitaar, zijn neef Tom op toetsen en zang, Paul Stephens op bas en Sam Schmidt op drums.
P.S. Om te bewijzen dat niet iedereen Pavlov's Dog vergeten is: in de MOJO-special over progrock (juli 2005) is een Top 40 van beste Cosmic Rock-albums aller tijden opgenomen. Pampered Menial staat daar op een zeer respectabele 26ste plaats.

Schitterend album met zo'n heerlijk warm jaren 70 geluid. Na één keer luisteren heb ik al zin om hem 4,5* te geven, maar laat ik nog maar even voorzichtig zijn. De zanger klinkt inderdaad net als Geddy Lee en het stoort geen moment. (Your mileage may vary)

Goeie tip Ruby

Helaas nooit gehoord, maar dit moet één van de allerbekendste hoezen zijn ooit, gezien heb ik dit dus al vaak!

Misschien moet ik deze nog ontdekken, dan ??

Als je het aandurft om een vreemde stem aan te horen zou ik dit zeker doen.
Juweeltje, die bij elke draaibeurt mooier gaat worden. Voor mij nu al een hele dikke 4,5* neigend naar de volle 5* (en misschien is daar de stem dan toch de verantwoordelijke voor om die stap nog net niet te zetten).

Heb dit album en deze groep net ontdekt via de vader van een vriend. Die man zijn stem heeft mij letterlijk omver geblazen. Wat een zang, wat een muziek. Gewoon prachtig, subliem, kunst met een grote K!!

Een mooie plaat, mooie hoes, netjes instrumentaal naar boven gehaald MAAR wat een afschuwelijk gezang en dit is spijtig

I'm sorry Mr. David Surkamp

Dit is stokoud en toch heb ik dit nooit gehoord; De hoes is ongelooflijk bekend, maar helaas, over de muziek kan ik me dus niet uitspreken.
Elpees gingen van hand tot hand, iedereen copieerde elkaars albums op cassettebandjes, zo ging dat toen...
Maar in mjn vriendenkring blijkbaar geen Pavlov's Dog fans, tja, daarom heb ik deze nooit gehoord, veronderstel ik.

Ben erg verslaafd geworden aan deze cd, ver weg de beste pavlov's dog cd. Het lijkt net dat elke cd een beetje minder werd,
vanaf 2000 weer meer activiteit naar jaren weinig te laten horen.
Nadat ze in 2006 op arrow waren, komen ze eindelijk naar nederland voor een clubtour (12 november Hedon-zwolle)
Ben heel erg benieuwd, vond ze zelf op arrow live indrukwekkend.

.

is de stem van david al wat verzwaard met de jaren?

de stem is inderdaad wel een stukje zwaarder geworden, het kenmerkende van zijn geluid is nog wel goed te horen .
in 2006 was ik erg onder de indruk van het concert en het was minder schel dan de eerste cd,s
(hoewel ik deze ook qua stem erg bijzonder vind.

Berichten verplaatst naar Pavlov\'s Dog

Dit is een oude favoriet van mij.
Ik had deze op LP in een fraaie klaphoes.
Toen had je nog iets vast.
De muziek is hel erg mooi, soms ook wel iets over de top (Surkamp's sopraan zoekt hoge C).
Surkamps hoge stem vind ik nog steeds fantastisch.
Favoriete nummers Julia (hitje) en (mooiste van allemaal) Of Once and Future Kings.
Ik heb deze nu al enige jaren op CD in combinatie met de ook niet verkeerde At the sound of the bell

Vandaag voorgesteld in het topic Rock Album van de Week.

Aangezien Kronos dit album als rock album van de week heeft gekozen heb ik dit album beluisterd.

De zang was wennen maar voordat Julia afgelopen was was ik daar wel al aan gewend.
Ook de violen vind ik er mooi bij passen.
Vooral Late November en Natchez Trace vind ik er uit springen. Precies zoals een 70's rock song hoort te zijn!
Ik denk wel dat dit een album is waar je goed voor moet gaan zitten om er op je gemak naar te luisteren.

Uiteraard geef ik na 1 luisterbeurt nog geen beoordeling maar dit album ga ik zeker nog vaker luisteren!

Tip van een vriendelijke MuMe collega, de stem was inderdaad toch schrikken, de hoes is een prachtig werkje en Song Dance is zo aanstekelijk. Bizar maar tegelijk intrigerend.

Net gekocht op lp in een tweede handszaak omwille van de prachtige hoes !
Even schrikken van het aparte stemgeluid van de zanger, maar een zeer goed theateraal progrock album

Je zou moeten een foto kunnen nemen van iedereen die dit album voor de eerste keer beluistert, hun gezicht wanneer ze voor de eerste keer die stem horen. Die stem is zo hoog, zo uniek ook, men vergelijkt met Geddy Lee van Rush. Close but no sigar.

Dit album kreeg ik als tip mee van een vriendelijke MuMe collega een hele tijd geleden. Het is een tof en goed in het oor liggend progrock album waarin voor mij Song Dance en Natchez Trace torenhoog uitsteekt boven de rest door de aanstekelijkheid van die gitaarriffs. Ik heb dit al een paar keren op vinyl zien liggen, de volgende keer toch niet meer twijfelen.

Inderdaad doet de stem je in het begin verbazen. De eerste gedachte die bij mij opkomt is de stem van Jim Diamond (PH-D). De band wordt op het internet beschreven als een Prog band. Ik hoor lekkere soms opzwepende muziek begeleid door gitaar, drum, piano en hamond. Ondanks dat de muziek 40 jaar oud is blijft het nog steeds fijn om eens naar te luisteren. Heb je deze in huis dan raad ik je aan om er weer eens naar te luisteren.

Onlangs blind gekocht op een rommelmarkt, nu aan het draaien en ik moet zeggen: fijn plaatje, inderdaad in de hoek van Rush, maar ook Jon Anderson van Yes is zeker een referentie. Gelukkig houd ik van zowel Yes als Rush!

Over het algemeen ben ik erg gevoelig voor stemmen, waardoor ik helaas vaker me lief is bands met een zanger die me tegenstaat een lagere waardering geef dan ze op puur muzikaal gebied verdienen. Gek genoeg heb ik daar bij de toch redelijk extreme stemmen van Jon Anderson en Geddy Lee nooit last van gehad, en datzelfde geldt nu ook weer voor de zang van David Surkamp die ik prima kan hebben. Sterker nog, zijn timbre en zijn energie vind ik een duidelijk pluspunt van dit album, net als de zeer gevarieerde arrangementen; ik ging er eigenlijk van uit dat dit typisch Amerikaanse gitaarrock van de mid-seventies zou zijn, maar naast de karakteristieke (en verrassende) mellotron hoor ik ook veel andere keyboards (piano, orgel, en is dat een klavecimbel op Preludin?), een mooie viool en zelfs een enkele xylofoon. Alle lof voor de muzikale ambitie dus, maar des te jammerder dat het niveau van de composities daar nogal bij achterblijft – teveel nummers hebben melodieën die niet beklijven, met te weinig afwisseling, te weinig hooks en te weinig sterke refreinen. Degelijke rock met een apart instrumentarium en meer genoeg ideeën voor sterke arrangementen (en een fraaie hoes), maar het songmateriaal is wat mij betreft te doorsnee om hier een echt hoge score aan te verbinden.