Gary Moore - Run for Cover (1985)

Een aantal ijzersterke nummers (Military man,Out in the fields,Nothing to lose,All messed up),spetterend gitaarwerk en vocale bijdragen van Philip Lynott en Glenn Hughes maken van Run for cover een erg fijn album.Blijft nog steeds een plezier om hem op te zetten.

Run for cover is een aangenaam rock nummertje maar is er niet gelijk 1 die veel indruk op me achterlaat.
Reach for the Sky met Glenn Hughes, top zanger zonder twijfel maar dit nummer doet me jammer genoeg nog maar weinig, beetje een standaard 80s nummer die weinig om het lijf heeft wat inhoud betreft.
Military Man met Lynott vind ik al een heel stuk aangenamer, mooi gezongen door Lynott en mooi begeleid door Moore.
Empty Rooms, de originele versie uit 83 vind ik 1 van de betere rock-ballads maar dit nummer slaat dan weer totaal de plank mis, te commercieel en te gladjes. Waarom heeft Gary niet aan Phil gevraagd om de zang partijen op hem te nemen? dan was dit zonder twijfel meer de moeite waard geworden.
Out of My System is weer al zo vergeetbaar nummertje, erg jammer want ik heb Hughes hoog staan.
Out in the Fields kende ik natuurlijk al en speelde Gary nog regelmatig live, en terecht! Dit mag zonder twijfel een ware classic genoemd worden, de aanvulling van Lynott zorgt zeker voor een leuke meerwaarde!

Nothing to Loose is wel een aardig rock nummertje maar wel een beetje aan de saaie kant, ik hoor Hughes maar Lynott niet echt? (zit hij alleen bij het refrein als 2de zang?)
Once in a Lifetime, een trieste poging om een radiovriendelijk nummer te maken?! Beetje jammer dat Gary geforceerd commercieel wilt zijn, althans zo klinkt het wel..
All Messed Up is eindelijk een nummer met Hughes op zang die ik wel lekker vind klinken! Nog wel duidelijk een jaren 80 nummer maar dat hindert in dit geval niet, Hughes gaat er nog even lekker op tekeer en de gitaar rif is niet bijster bijzonder maar zeker wel catchy!
Listen to Your Heartbeat is jammer genoeg alweer zo poging om radiovriendelijk te klinken, dit nummer hoor je bij de tandarts in de wachtruimte maar op een Gary Moore album vind ik het echt totaal de mist in gaan..

Dit album bevalt me jammer genoeg een heel stuk minder dan de voorganger(Victims of the Future) waar Gary veel meer uit zijn dak ging.
Gelukkig staan hier nog wel een paar nummers op die meer dan de moeite waard zijn, Military Man, Out in the Fields & in mindere maten All Messed Up & Run for Cover.

Verder dan 3 sterren ga ik helaas niet komen.. Blij dat Lynott hier vlak voor zijn dood nog aan heeft mee mogen werken, het komt het album gelukkig gedeeltelijk nog ten goede.

In de tijd dat ik nog een hardrocksnob was, irriteerde ik me aan Gary's pogingen om een hit te scoren. De ballad Empty Rooms twee jaar na Vincims of the Future nog eens uitbrengen, was daar een voorbeeld van. Hoewel ik de vorige versie van het nummer inmiddels wel oké vind, is die bijsmaak hier toch blijven hangen. Die gaat pas weg bij de te korte gitaarsolo. De andere softe nummers Once in a Lifetime en Listen To Your Heartbeat kom ik ook moeilijk door.

Daar staat dan weer tegenover dat ik het stemgeluid van Glenn Hughes altijd erg prettig heb gevonden. Of het nou met Deep Purple, Hughes/Thrall, Gary Moore, Black Sabbath of solo was. Jammer dat Gary niet gewoon een heel album met hem heeft opgenomen. Maar misschien sta ik daar alleen in; geen van Glenn's vier nummers scoren hoog bij de andere stemmers hier.

Moeilijk stemmen op zo'n plaat, dus ik ga over op het beoordelen van de individuele nummers en daarmee een gemiddelde berekenen.

Run For Cover - 3,5
Reach For The Sky 3,5
Military Man - 3,5
Empty Rooms - 3,0
Out Of My System - staat niet op mijn vinyl uitvoering
Out In The Fields - 3,5
Nothing To Lose - 4,5
Once In A Lifetime - 3,0
All Messed Up - 4,5
Listen To Your Heartbeat - 2,5

In 1979 stapte Gary Moore halverwege een Amerikaanse tournee uit Thin Lizzy vanwege alle drugsconsumptie en de onprofessionele gevolgen daarvan. Hij dook onder in Californië bij de voormalige bassist/zanger van Deep Purple, Glenn Hughes. Oh ironie: diens drugsconsumptie verschilde nauwelijks van die van Moores voormalige broodheer, maar de twee hadden wel een muzikale klik.
In 1985 besloot Moore tot samenwerking met Hughes, ondanks de nodige waarschuwingen van zijn solide manager Steve Barnett en diverse anderen, van nabij bekend met Hughes' voortdurende suiker- en cokeverslaving.

Met Run for Cover nestelde Gary Moore zich definitief in de top van (hard)rockland, gezien de vele aandacht in de muziekpers en op de radio. Kritisch was ik over de nieuwe versie van Empty Rooms, op de radio in augustus-september 1985 en de tipparades bij zowel de NOS als Veronica halend. Dan liever de oorspronkelijke Lege Kamers, maar dat deze gitarist ook in Nederland bijna opnieuw voet aan hitparadegrond kreeg, was 'm dik gegund. De nieuwe versie was gemaakt voor Amerika waar het niets deed, wél #12 in Ierland en #30 in het Verenigd Koninkrijk.
Nog vreemder was dat het veel steviger Out in the Fields kort daarvoor een wekenlange hit was geweest; in augustus bij de Nationale Hitparade op #21 piekend en bij Veronica op #35.

Een vriend had de elpee, die ik in zijn geheel op cassette zette. Later kocht ik het vinyl zelf, enkele maanden geleden heb 'm alsnog op cd gekocht, de originele editie met tien nummers. Tot mijn verbazing bevat deze een nummer meer dan de gelijktijdig verschenen elpee, waarop track 5, Out of my System, ontbreekt. Het minste nummer van het album, logisch dat deze niet op de zwarte schijf was te vinden.
Moore stoeit met moderne technologie zoals sequencer en drumcomputer, daarnaast laten maar liefst drie drummers zich horen. Bandtoetsenist Neil Carter kreeg slechts een uiterst bescheiden rol en Don Airey is op één nummer terug maar het is vooral Andy Richards die we op dat instrument horen.
En dan is er de gastzang van zowel Glenn Hughes als Philip Lynott. De kleine lettertjes leren bovendien dat in diverse studio's werd opgenomen.
Ondanks deze verschillen klinkt de plaat homogeen, dankzij de mix van Mike Stone, die het producerswerk van Beau Hill, Andy Johns, Moore en zichzelf van onderlinge verschillen redde.

Al deze namen doen vermoeden dat het album niet zonder slag of stoot tot stand kwam. Dat is volgens biograaf Harry Shapiro inderdaad het geval. Het grootste probleem was dus Moores koppigheid om per se met Hughes te willen werken, maar toen de plaat klaar was en Hughes eiste dat de hoes zou vermelden 'Gary Moore Band ft. Glenn Hughes' was de maat vol, mede omdat Hughes qua verslavingen niet zo gedisciplineerd bleek als hij Moore had voorgespiegeld. Moore was ondanks alle waarschuwingen zwaar teleurgesteld.

De andere grote naam was bezig aan zijn laatste levensjaar. Dat wist uiteraard niemand in de eerste helft van 1985, maar onontkoombaar was het fysieke verval van Philip Lynott, die er zelfs niet meer in slaagde zijn cocaïnegebruik te verbergen en onderweg naar Moores bruiloft werd gesignaleerd met wit poeder op zijn zonnebril. Tegelijkertijd was hij degene die met het idee kwam om voor Out in the Fields en Military Man in uniform aan te treden, hetgeen de marketing een enorme stimulans gaf.
Veel meer details in het boek, dat eveneens vermeldt dat de tourband bestond uit Neil Carter, bassist Bob Daisley en drummer Gary Ferguson, de laatste door Hughes erbij gehaald; de twee speelden hiervoor in Hughes / Thrall. Een Amerikaanse tournee deed hij niet, zo legde Moore uit in tijdschrift Kerrang!: "It's stupid to go where you are not wanted", terwijl hij met voorganger Victims of the Future toch het nodige respect én succes had geoogst.
Muziek en tekst van Run for Cover waren deels geleend van I Got Your Number van die band met zelfs de regel "Don't you run for cover" erin, erkende Moore spoedig.

Het album is nog altijd een heerlijke plaat, met bovendien het aor-achtige Once in a Lifetime, het stevige, hier en daar héérlijk tegendraads gedrumde Nothing to Lose en het digitale Listen to your Heartbeat (mooie melodie, pakkende tekst, fraaie akoestische gitaar) als andere favorieten.
Wederom superieur gitaarwerk, wat een open deur is bij een supertalent als Moore. Qua geluiden toont het dat de gitarist niet ongevoelig was voor de tijdsgeest en op meer (Amerikaans) succes had gehoopt.

Deze fan in het kleine Nederland kocht in eerste instantie de 12" van Out in the Fields met op de B-kant Still in Love with You, een heropname van de klassieker van Thin Lizzy. Moores solo's hierop (hij blijft dicht bij het origineel) bewijzen hoe goed hij eveneens was in het spelen van lange noten. Een voorafschaduwing van zijn latere terugkeer naar de blues van zijn jeugd.