Ryan Adams - 29 (2005)

Wat een geweldige cd! Het is een echte verademing na Jacksonville City Nights, deze muziek maakt hij beter dan de Willie Nelson-country die hij samen met the Cardinals maakte op JCN. Echt waar, dit is weer de Ryan Adams zoals je heb kende van Heartbreaker en Gold! He's back again!

hmm net zijn eerste draaibeurt gehad, nog niet de verademing die Cold Roses op een gegeven moment bracht, maar ook dit zal vast een groeiplaat zijn die langzaam maar zeker vast blijft zitten in je cd speler. maar voor nu nog even geen stem, die komt als ik hem wat vaker gehoord heb.

"Groeiplaat". Dat is het woord dat in me opkwam toen ik het voor het eerst draaide. Meteen maar een keer of vijf gedraaid en het is een juweel hoor. Nu nog een ongepolijste diamant, maar nummers als Nightbirds en Carolina Rain zijn ontzettend mooi. Mijn verwachtingen waren niet al te hoog na JCN en het feit dat hij maar liefst 3 albums in één jaar uitbrengt (overdaad schaadt?), maar dit is een mooie plaat hoor....

Wow, jij bent dus helderziend? Neuh...
Ik denk dat je de waardering die je voor de artiest koestert en de lichte teleurstelling die je merkte bij je eerste luisterbeurt hier samenvoegt om tot de conclusie te komen dat het een groeiplaat is (een stelling die je technisch gezien slechts achteraf kunt poneren). Corrigeer me aub als ik er langs zit.

Dan moet ik je toch corrigeren. 29 is een album dat na veel draaien echt gaat 'pakken' en dat is juist een compliment. Meestal zijn de lekker-in-het-gehoor-liggende liedjes die je meteen op de tafel doen springen ook de liedjes die het snelst vervelen. Ik bedoel: een plaat als Nebraska van Springsteen (mijn all-time favorite) moet je ook op je laten inwerken: het wordt beter en beter. Hetzelfde geldt voor 29 (hoewel die Nebraska natuurlijk niet kan benaderen, laat dat duidelijk zijn) en naarmate de nummers zich in je geheugen vestigen groeit het besef hoe mooi ze zijn. Met Heartbreaker had ik iets vergelijkbaars. Bonnie 'Prince' Billy, ook zoiets. Naked Self van The The vergde ook enige tijd om te ontdekken dat het een zeer fraaie plaat is. En zeer recent: Illinois van Sufjan Stevens. Eerste keer mwoeah, maar werd beter naarmate ik het vaker draaide. Bij 29 had ik dat mwoeah-gevoel niet en weet ik na één keer draaien al dat dit nog veel mooier gaat worden. Overtuigd?

Nee, sorry, in het geheel niet.

Geen probleem. Ik lig er niet wakker van.

Wat een vervelend keffertje, die Paalhaas.

Dat soort figuren heb je nodig op zo'n site Quaktus, die houden iedereen scherp

En bedankt. Vervelend hè, kritische mensen? Ik probeer ook alleen maar te begrijpen hoe de vork hier in de steel zit, maar blijkbaar is dat 'not done'. Laten we voortaan lekker hersenloos elkaars berichten gaan lezen en als we het niet snappen gewoon onze schouders ophalen en verder lezen. Ben jij ook weer blij.

Bovendien, LittleBox doet gelukkig niet zo kleinzerig en reageert gewoon terzake. Zoals dat hoort in een volwassen discussie. Als zijn argumenten mij echter niet overtuigen, dan moet ik toch zo antwoorden? Of zal ik voortaan maar een potje gaan jokken?

Vervelend? Ik ben het met hem eens... Althans, wij hanteren misschien beide dezelfde definitie voor groeiplaat. Ik kan vantevoren lastig beoordelen wat nou wel een groeiplaat of niet is. Meestal vind ik groeiplaten in beginsel erg middelmatig en kom ik pas na een paar maanden tot de conclusie dat ik de essentie van de schoonheid in eerste instantie gemist heb!

Ik ben het anders met LittleBox eens. Ik kan vaak de eerste keer dat ik luister al wel horen of ik het na een paar luisterbeurten iets zal gaan vinden. Ook al vind ik het dan op dat moment niks, ik hoor dat de muziek me op zich wel ligt en dat ik alleen nog moet zorgen dat ik het onder controle krijg. Er zijn daarbij dus ook genoeg albums waarbij ik na 1x luisteren al gelijk weet dat het nooit wat zal worden voor mij.

Klinkt misschien onlogisch, maar zo werkt het wel in mijn (ietwat chaotische) hersenen

pfffff. Geinige discussie over het fenomeen " groeiplaat "!

Iemand ook nog iets over het schijfje zelf?

@obsessed: zo kan je het inderdaad ook definieren... Kan ik me wellicht ook nog wel in vinden ergens.

@ajp: je hebt gelijk, we dwalen af.

Ik heb het album 2 keer beluisterd en het gaat me beter af dan de vorige. Zodra ik 'm wat langer beluisterd heb, ga ik mijn mening echt geven.

Zeker. Een voorzichtige loftrompet !

Na het toch wat tegenvallende Jackson City Night neemt revange in dit mooie meer naar Heartbreaker neigende werk.

Ik moet 'm nog wat beter beluisteren, maar ik heb goede hoop.

Ik kan er ook wel wat over zeggen. Vanmiddag voor het eerst gehoord, ik kende voorheen alleen nog maar Jacksonville City Nights en die vond ik niet zo super (maar ik was niet de enige geloof ik) en dit bevalt een stuk beter. Veel meer power, meer afwisseling, en meer gevoel. Laat die Cardinals vanaf nu maar thuisblijven

Ik heb het album gisteren en vanmiddag op zijn site beluisterd, maar Heartbreaker kan ik er niet in ontdekken. Niet qua stijl en zeker niet qua niveau. Niet slecht hoor, maar wel erg middelmatig voor zijn doen. Er zit weinig leven achter de noten en de teksten. Het komt een beetje leeg en gemakzuchtig over, maar dat heb ik eigenlijk met al zijn recentere albums. Het rauwe en diepe van Heartbreaker ben ik hier geen seconde tegengekomen. Als dit nog langer zo door gaat dan ben ik bang dat we zijn kwaliteiten enigzins overschat hebben.

De neiging naar heartbreaker zit 'm hierin: minder op country gericht en meer acoustisch.

Heartbreaker is natuurlijk moeilijk te benaderen, maar leeg en gemakzuchtig zou ik het niet durven noemen.

Ryan Adams zet hier een stel mooie verhalen op plaat. Ondersteund met fraaie melodien en spaarzaam maar sfeervol gemusiceerd.

En bubbachups zou je alstublieft voor je zelf willen spreken met 'zijn kwaliteiten overschat'? en dat voor iemand die zoveel mooie platen heeft gemaakt
Telt u mee!

Met Whiskeytown:
- Faithless Street
- Pneumonia

Ryan Adams:
- Heartbreaker
- Cold Roses
- 29
(en in mindere mate Gold en Love is Hell)

Dat zie nog niet veel artiesten doen.


Oh ja nog even over dit album. het nummer The Sadness had hij eraf mogen laten wat een draak.

Gek zo als de meningen kunnen verschillen over cd's.. Ik vind "The Sadness" juist één van de mooiere nummers op deze cd.. Ik ben nu al verliefd op die hoge gitaar partijen in het refrein. - Zo zou ik mij ook voelen als ik last had van sadness.. Fantastisch nummer... Ik ga nog eens goed luisteren.. Tot nu toe zeer tevreden..

29 is de minste van de trilogie. Er staan gewoon te veel nummers op die onaf zijn. Typisch Adams, hij maakt eigenlijk steeds schetsen voor dat meesterwerk dat ooit zal komen.
Het beste advies: maak je eigen compilaties

Ik was eem beetje RA moe....kan het bijna niet bijhouden wat die gast allemaal op de markt brengt...druk baasje.
Neemt niet weg dat deze cd er wel weer mag zijn!
Verademing na de vorige.

aardig plaatje maar de beste blijft voor mij : love is hell part 1 en 2 , en ik denk niet dat hij deze 2 juwelen ooit nog zal evenaren , want dit zijn kunstwerken

Had de hoop al een beetje opgegeven door de ingezette neergang in kwaliteit van zijn werkjes, maar vind dit wel erg mooi!
Als countryartiest en rock and roller verdwijnt hij in het grote grijze middle of the road-gebied, als het gaat om melancholieke kwijlmuziek ( een compliment! ) is hij nog steeds top!

Tijd voor een tour!

Dat is juist mijn favoriet op het moment . Dat beloofd nog wat na wat meer luisterbeurten .

Dit is misschien wel het beste nummer op de hele plaat!

Wat een allemachtig moooie plaat weer van deze dwarskop uit de Ustateds Nites.

The sadness is inderdaad wel een vreemde Mexicaanse eend in de bijt, maar nummers als Elizabeth, you... en Voices?
Ik ben er stil van.

Mijn ideale concert van hem zou zijn als hij alleen die prachtige, melancholieke nummers van Heartbreaker, Love is Hell en 29 zou spelen!

Hij heeft een aantal jaar geleden een acoustisch concert gegeven op een sinterklaasavond in de oosterpoort in Groningen. Heel ingetogen, heel dronken, heel mooi... Tot heden 1 van mijn beste concerten!

ryan adams is een geboren talent,net mozart hij gebruikt ontzettend veel invloeden van andere groepen en brengt die allemaal samen,ook heeft hij telkens een andere stijl die naar boven komt!een genie is die man echt wel!in zo'n korte tijd zoveel maken dat telkens goed klinkt.....met 29 heb iik er weer een aantal parels bij want juist omdat hij zoveel stijlen gebruikt vind ik niet altijd alles even goed maar de compelatie die ik ondertussen gemaakt heb is super!!29 is buiten een aantal nummers (2) een zeer goede plaat v....jah sadness hoort daar bij

Beste cd van Ryan Adams tot nog toe vind ik. Dit ademt sfeer uit, sterke liedjes en het ingetogene spreekt me erg aan.

hm , de hele dag zit strawberry wine in mijn hoofd. . dit is een goeeed nummerrr