Ryan Adams - 29 (2005)

Vooruit, 4 sterren dan maar (halfje verhoogd). Wat het album tegenwerkt is de soms wat iets té kale productie.

Het album begint gelijk goed, met de titeltrack, die de invloed van Grateful Dead verraad (Truckin' hoor ik erin, maar ook invloeden van Bob Weir's Ace) lekker uptempo dus.

Strawberry Wine is een lekker folk nummer a la Ambulance Blues alleen is de toon net wat meer upbeat. Daarna slaat de depressie toe, en dat is niet eens negatief bedoeld. Nightbirds is zo'n heerlijk melancholisch nummer, al moet ik zeggen dat live versies met the Cardinals me beter smaken.

De gifbeker is voor Adams nog niet leeg als hij Blue Sky Blues inzet. Hier spreekt een man die wanhopig nog wat van zijn op het eind lopende relatie probeert te maken, 'I can take care of you, but only if you want'. Soms moet je in je eentje vechten voor zijn tweeën, als de ander het niet kan.

Gelukkig is het volgende nummer weer wat meer upbeat, verhalend ook. Hij is wel van de lange teksten hier, in maar liefst 8 strofen vertelt hij over Caroline en de man die haar stiekem bemint maar toch met een ander trouwt. Een soort Love the One You're With dus, maar wat bitterder van smaak.

Breekbaar, anders kan ik het volgende nummer, Starlite Diner, niet beschrijven. Kaal en eenzaam klinken de woorden, vergezeld door piano. Woedend perst hij er vervolgens The Sadness uit, een echte emotional rollercoaster dus, dit album. De Spaanse effecten ( a la El Dorado) kunnen me niet heel erg bekoren, maar storen doen ze niet.

Elizabeth is de vrouw waar over gezongen wordt in het volgende, na Amy, Tina Toledo en Caroline. Kaal vangt het aan, maar tegen einde aan wordt de instrumentatie steeds voller. Misschien bestaat deze Elizabeth wel echt, maar waarschijnlijker is dat het een synoniem is voor een ander.

Oorspronkelijk zou dit album 9 nummers krijgen van 9 minuten, het eerste is hem wel gelukt, het laatste niet. Met Voices krijgt het desalniettemin een waardige afsluiter. Aan de ene kant jammer dat het voorbij is en aan de andere kant een opluchting, zo neerslachtig hoor je ze niet vaak.

Dit album is perfect voor regenachtige dagen, heel mooi. Er staan hier echt pareltjes op zoals 'Strawberry Wine' en 'Blue Sky Blues'. Voor de rest staan niet echt missers op, maar voor de rest springt er niet echt iets tussen uit. Heel somber is het wel, maar daar hou ik wel van om naar te luisteren, af en toe. Al met al een geslaagd album.

Zelden een plaat gehoord die zo'n eigen sfeer heeft. Ik zette dit album op voor het slapen gaan in een periode dat ik de slaap niet zo goed kon vatten. Zachtjes op de achtergrond schoven Strawberry Wine en Elizabeth voorbij. En ik sliep als een baby. Niet omdat de nummers slaapverwekkend zijn. Alles behalve. Nee, als Ryan op de achetrgrond zingt over Carolina Rain weet je dat alles uiteindelijk goed komt en dat het echte verdriet ver weg is.

Elizabeth is misschien wel het meest kwetsbare nummer dat ik ken (sorry, Lightning Crashes). Muzikaal is het briljant en de tekst gaat door merg en been. Ik dacht altijd dat het de breuk in een relatie beschreef, maar het gaat over het verlies van een heel jong kind. Adams schreef het voor een vriendin.

In Strawberry Wine en Carolina Rain ontpopt Adams zich als een verteller zoals die er niet veel zijn in de hedendaagse muziek. "But that gold plated cross on her neck, it was real
And you don't get that kind of money from pushing meal"