The Chemical Brothers - Surrender (1999)

Gewoon weer een kwalitatief sterk album. Goede gastbijdragen van Noel Galagher en Bernard Sumner.

Ook hun eerste echte grote hit in NL staat erop met Hey boy, Hey girl. Maar ook Out of control blijft een klassieker. Destijds nog eens TMF superclip. Helaas geen plaat die je nog vaak op de radio hoort. Wat jammer is.

Ook een paar heerlijk broeierige tracks zoals we die gewend zijn. Vooral Got glint is geweldig goed.

Got glint vonden wij vroeger grappig, een beetje cheesy op een toffe manier.

Albums staan soms jaren onaangeroerd in je kast. Dit is er bij mij zo één. Zeker tien jaar niet gedraaid. Prima stofzuigermuziek.

Beste CB plaat,is tijdloos,laatst op een feestje nog lekker hard Under The Influence gedraaid,die bastoon is trommelvliesknappend.
Hey boy Hey girl is natuurlijk een van de dance-anthems van dat fijne jaar 1999.

Hm wel jammer, Album begint ijzersterk met Music Response en Under the Influence.

Hey Boy Hey Girl mag er uiteraard ook zeker zijn maar er staan echt teveel vervelende nummers op, eigenlijk alles met een zweverig zanglijntje. Dat Let Forever Be en Out of Control singles werden... veruit de minste tracks.

Ik herinner me nog hoeveel moeite ik na het fenomenale Dig your own hole heb gedaan om Surrender eveneens goed te vinden, maar dat is nooit helemaal gelukt. Het opzwepende Hey boy hey girl is een briljante single, Got glint zit vol verwachtingsvolle spanning (inclusief die mooie synthesizergolven) en The sunshine underground is voor mij het hart en de ziel van het album, maar verder staat hier gewoon teveel nietszeggends op: Orange wedge gaat nergens heen, Let forever be is echt een stap terug ten opzichte van Setting sun, Bernard Sumner vind ik een extreem saaie stem hebben, Asleep from day wil maar niet aangrijpend worden (ondanks die twee nootjes op die mooie elektrische piano) en doet me bovendien teveel denken aan Air, in het titelnummer gebeurt niets, en het slotnummer is meer arrangement dan compositie. Op de produktie valt niets aan te merken en de plaat klinkt weer als een klok, maar er staat voor mij te weinig opmerkelijks op.
        Wel bewaar ik goede herinneringen aan het concert in 013 op 18 oktober 1999. Al bij de opener Hey boy hey girl stond de hele zaal letterlijk te trillen van de dansende mensen, The sunshine underground kwam gelukkig ook voorbij, en The private psychedelic reel was een geweldige afsluiter.
        Wie wat bewaart die heeft wat: in de Muzik van juni 1999 (met Surrender als Plaat van de Maand) staat een leuk interview met het duo waarin ze ook bij elk nummer kort commentaar leveren. Voor wie zich afvraagt waar Got glint op slaat (zoals ik indertijd) legt Ed Simons uit: "If we're out and it's like 'Yeah it's going to happen' we say we've got the glint in the eye. It means, 'Were you out until 11 o'clock in the morning?' "

Het titelnummer heette op de promo's nog 'Racing the Tide', maar dat hebben ze voor de officiële release veranderd.

Net als Dig Your Own Hole, Further en Come With Us is dit gewoon het beste chemical brothers album. Nu ook in een hele mooie uitgave beschikbaar met de b-sides, "secret mixes" (20 minuten lange versies van enkele tracks, om te smullen!) en een DVD met de clips en een liveconcert. Aanrader. die prints die erbij zitten zijn ook prachtig!

Een van de weinige dance-albums die ik van voor tot achteren af kan luisteren, zonder iets te skippen, want echt irritante nummers kom je hierop niet tegen. Naar mijn mening ook het beste album van de Chemical Brothers, bevalt me als geheel veel beter dan Dig Your Own Whole of Exit Planet Dust.

Geluisterd en vond hem enigszins tegenvallen, niet alle tracks pakten me.
Hey Boy Hey Girl is een monstertrack en verpletterd hier de rest een beetje.
Wel een voldoende: 3,0.

Net op plaat aangeschaft nadat ik een vlaag van nostalgie kreeg toen ik hem in de winkel zag liggen. De eerste CD (via de bieb) die ik helemaal uitluisterde en ook echt goed vond. Ik was 10 of 11 en keek veel TMF in de hoop dat 'Hey Boy, Hey Girl' op zou komen. Helemaal verwonderd van al die elektronische geluiden. CD gekopieerd van de bieb (zo ging dat toen) en op vakantie veel geluisterd. Pas later ben ik destijds (2001-2002) populaire trance gaan waarderen.

Ik zie dat ik hier op mijn 15e ook al heb gereageerd met 'beste in het electronische genre', nou daar denk ik nu bijna 20 jaar later wel anders over. Desondanks vind ik Surrender nog steeds een topper.