menu

Comus - First Utterance (1971)

mijn stem
3,91 (90)
90 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Folk
Label: Dawn

  1. Diana (4:37)
  2. The Herald (12:15)
  3. Drip Drip (10:56)
  4. Song to Comus (7:31)
  5. The Bite (5:27)
  6. Bitten (2:16)
  7. The Prisoner (6:15)
totale tijdsduur: 49:17
zoeken in:
avatar van thyson
3,5
Kan iemand mij 's wegwijs brengen bij deze plaat? Kwil ze op vinyl, maar ze is zo verschrikkelijk duur!

avatar van Toon1
4,0
thyson schreef:
Kan iemand mij 's wegwijs brengen bij deze plaat? Kwil ze op vinyl, maar ze is zo verschrikkelijk duur!


Je kan hem makkelijk voor zo'n euro vinden (wel nieuw)...

avatar van thyson
3,5
Jep, maar ik beluister die oude pareltjes het liefst voor het eerst op vinyl.... Weet je soms wat meer over het genre, de stijl, vergelijkbaar materiaal?

5,0
Vergelijkbaar materiaal is er eigenlijk niet. Psychedelische folk, freakfolk, misschien ken je The Incredible String Band wel? Denk aan zoiets maar dan heavier. Het is vooral extreem donker, niet voor niets dat een black/death metal band als Opeth zo'n fan van deze band is en zelfs een album naar ze heeft vernoemd (My Arms, Your Hearse).

Heb dit album net maar weer eens terug m'n top 10 in geduwd.. meesterwerkje

avatar van thyson
3,5
thx voor de info, deze staat momenteel - samen met Harmonium "si on avait..." - bovenaan mijn verlanglijstje!

avatar van thyson
3,5
Zo, dit is wel eventjes het omgekeerde van Harmonium's topplaat. Waar je tijdens "si on avait..." nog rondwandelt in een lieflijk zomers landschap dat niet zou misstaan in wat de christenen 'hemel' noemen, wordt je tijdens "first utterance" in een winters woud achtervolgd door vreemde wezens die wel uit de hel lijken te komen. Overeenkomstig is de geniale touch van beide albums, onmiskennelijk. Maar waar de sound en productie tijdens "si on avait..." van begin tot eind op hoog niveau ligt, voelt "first utterance" zo nu en dan iets te rommelig aan. Misschien was dit wel de bedoeling...

avatar van pauljojo
4,5
Ik heb hem net voor het eerst helemaal geluisterd en heb erg genoten. De vergelijking met "si on avait..." is erg logisch, ook al is de sfeer compleet anders. First Utterance klinkt inderdaad erg rommelig, maar dat draagt extra bij aan het vreemde sfeertje. De vocalen klinken geweldig! Zelfs schaapachtige kreten worden niet achterwege gelaten. Het vrouwtje klinkt prachtig en het mannetje blaat er een eind op los met veel emotie. De begeleiding is minstens net zo aangrijpend. Alvast 4,5*. Kan me goed voorstellen dat dit over een tijdje een favoriet plaatje van me geworden is.

avatar van Lukas
4,5
Ik draai de laatste tijd nogal wat van de Cocteau Twins. Die hebben hier verdomd weinig te maken, zie ik iedereen nu denken. Toch wel. Na het magastrale slotnummer van hun album Victorialand (The Thinner the Air) wil de alfabetische volgorde van mijn muziekcollectie dat Diana vervolgens uit de boxen schalt. Ik schrik dan altijd heel hard op uit het zweverige droomwereldje wat de Cocteau Twins mij voorschotelen. Ik kan het iedereen aanraden om direct volgend op The Thinner the Air van de Cocteau Twins dit album te starten. Geweldig contrast. De rest klinkt ook aardig, maar het wordt me af en toe iets te neuzelig. 3.5* derhalve.

avatar van Lukas
4,5
Lukas schreef:
Ik draai de laatste tijd nogal wat van de Cocteau Twins. Die hebben hier verdomd weinig te maken, zie ik iedereen nu denken. Toch wel. Na het magastrale slotnummer van hun album Victorialand (The Thinner the Air) wil de alfabetische volgorde van mijn muziekcollectie dat Diana vervolgens uit de boxen schalt. Ik schrik dan altijd heel hard op uit het zweverige droomwereldje wat de Cocteau Twins mij voorschotelen. Ik kan het iedereen aanraden om direct volgend op The Thinner the Air van de Cocteau Twins dit album te starten. Geweldig contrast. De rest klinkt ook aardig, maar het wordt me af en toe iets te neuzelig. 3.5* derhalve.


Nog een paar keer geluisterd, het blijft wel intrigerend dit. Bovendien valt het kwartje nu nogal, dus komt er geen halfje, maar een heeltje bij. Want 4.5* voor dat heerlijke helse geschreeuw en dat fantastische fluit- en vioolspel lijkt me (niet) meer dan terecht

avatar van Jochempie
4,5
Eigenlijk vind ik het beste van dit album het acoustische stuk in The Herald, wat trouwens ook 1 van mijn favoriete nummers aller tijden is. De rest is erg gaaf, maar dat nummer is, om het eventjes Vlaams uit de drukken, zeer schoon.

avatar van azra
Aparte muziek. Ik herinner me nog de eerste keer dat ik het hoorde, ik zette toen snel iets anders op want naar 'zoiets' kon ik toch zeker niet luisteren. Nu is er een kwartje gevallen en begin ik deze plaat langzamerhand steeds beter te vinden. Enkele stukken vind ik zwaar overdreven maar 't geheel is wel een aardig plaatje. (is het trouwens in de spreektaal ko - mus, of ko - moes ?)

5,0
Al geruime tijd is dit album terug te vinden in mijn top 10, maar tot nu toe heb ik de moeite niet genomen om er wat over te schrijven. Dat kan eigenlijk, zeker nu het album zich op een vaste 2e positie heeft genesteld, dus bij deze de lang verwachte recensie.

Om te beginnen is deze plaat simpelweg uniek. Uniek, omdat de muziek nergens anders mee valt te vergelijken. Er zijn natuurlijk andere bands, die folk en progrock vermengen, zoals Pentangle en Jethro Tull, maar geen van deze doet het op zo'n voortreffelijk donkere manier als Comus. De stijl van Comus valt misschien nog wel het beste te beschrijven als de muzikale equivalent van een schilderij van Hieronymus Bosch. De muzikale virtuositeit, bezeten manier van zingen en bizarre teksten van dit bijna volledig akoestisch opgenomen (!) album bezorgen de luisteraar een muzikale oorstreling, zonder ook maar een moment aan venijn in te binden. Uniek is het album ook, omdat het de enige plaat van dit infameuze gezelschap is. 'What about To Keep From Crying?' hoor ik mensen denken. Dat album is weliswaar ook onder de naam Comus uitgebracht, maar is in feite gemaakt door een bijna compleet andere band. Na het uitblijven van commercieel succes voor First Utterance, besloot de band uit elkaar te gaan. 3 jaar later brachten Roger Wootton en Andy Hellaby met een compleet nieuwe band en insteek To Keep From Crying uit, dat veel luchtiger en poppier dan First Utterance was (en overigens ook geen commercieel succes behaalde).

Laten we terugkomen op het album. Al vanaf de eerste seconde van Diana wordt je als het ware naar je luidsprekers gezogen. Wat een, haast diabolische, combinatie van felle viool-, gitaar-, percussie- en fluitpartijen en de bezeten zang van Roger Wootton. Na de krachtige opener Diana gaat gelijk het gas wat terug tijdens het akoestische The Herald. De zang van Wootton wordt ingewisseld voor vrouwelijke vocalen, slechts begeleid door akoestische gitaar en een spookachtig vioolmelodietje. Na ruim 4 minuten volgt een complete fade-out, waarna achtereen gitaar, viool, fluit en zang weer invallen. De eerste paar keer dat ik dit album luisterde, vond ik dit nummer eigenlijk iets te lang duren, maar inmiddels vind ik het een prachtig rustpunt in de plaat, dat de energie van de rest goed kanaliseert. Hierna volgt het muzikale hoogtepunt van het album: Drip Drip. Vanaf de eerste oeh van de zanger wordt je meegenomen naar een ander universum, waar mystieke wezens een bacchanaal vieren rondom een gigantisch kampvuur, terwijl achter elk bosje een struikrover of verkrachter kan liggen. Richting het eind van het nummer klinkt Wootton steeds meer als een bezeten hamster, terwijl de viool, percussie en gitaren ons drenken in een explosie van muzikaal orgasme. Na Drip Drip volgt Song to Comus. Deze ode aan de Griekse god van de nachtelijke excessen lijkt qua structuur het meest op een traditionele popsong, maar wie naar de lyrics luistert, weet dat dit verre van top 40-proof is. Vooral de viool is weer uitmuntend in dit nummer. The Bite is het meest up-tempo nummer van het album. In dit nummer komen ook voor het eerst mannelijke en vrouwelijke vocalen tezamen. Dit resulteert in meesterwerkje, doordrenkt van nervositeit, waarin zelfs een gezellige lalala-samenzang duivels aandoet. Bitten is een instrumentaal tussenstuk. Het is in feite een noodzakelijk rustpuntje tussen The Bite en The Prisoner, het minste nummer van de plaat, maar nog steeds voorzien van een mooie gitaar- en vioolmelodie. The Prisoner, tenslotte, gaat verder waar The Bite was opgehouden, met haast krankzinnige instrumentatie en mannelijke en vrouwelijke zang. Dit mondt uit een prachtige climax van nummer en album en wordt zeer treffend afgesloten met een stuk, waarin Wootton 'insane' krijst uit afwisselend de linker- en rechterspeaker.

De unieke combinatie van partijen, zang, thema's, tempowisseling en het feit dat het afwisselend zeer rustgevend en zeer krankzinnig kan zijn, maakt dit album een ongeëvenaard meesterwerk. Niet voor niets is dit album een grote inspiratiebron voor een bands als Opeth (die zelfs een heel album naar een line uit Drip Drip hebben genoemd) en de gehele neo-folk scene (Current 93, Death in June).

Dus:
Wel luisteren als: je over het algemeen geïnteresseerd bent in muziek die buiten de gebaande paden treedt. Met name voor liefhebbers van progressieve rock en folk met een randje is dit interessant.

Niet luisteren als: je van middel-of-the-road pop- en rockmuziek houdt. Tevens geen aanrader als je niet van violen houdt en/of alleen cleane vocals kan handelen.

Ik wil deze recensie besluiten met het bericht dat Comus vorig jaar, voor het eerst in 34 jaar weer in de originele bezetting (behalve fluitist Rob Young) bij elkaar is gekomen voor een optreden in Zweden. Het succes van dit optreden heeft hen aangezet tot het nadenken over wellicht verdere optredens en misschien zelfs nieuw materiaal. Ik ben zeer benieuwd!

avatar van Tha)Sven
4,5
Hoe kan dit album zo'n middelmatig gemiddelde hebben?

5,0
Als je daarachter komt wil je het me dan aub laten weten? Ik ben al jaren razend benieuwd daarnaar.

5,0
Tha)Sven schreef:
Hoe kan dit album zo'n middelmatig gemiddelde hebben?


Tsja, het album heeft dit jaar relatief veel nieuwe stemmers gehad (16). Wellicht mensen die benieuwd zijn geworden omdat obsessed en ik het op 2 hebben staan. Kennelijk is niet iedereen het even goed bevallen...

avatar van Koenr
3,5
Hoe kan je 3,71 een middelmatig gemiddelde noemen?

5,0
Koenr schreef:
Hoe kan je 3,71 een middelmatig gemiddelde noemen?


Een jaar geleden stond het gemiddelde nog ruim boven de 4...

avatar van Koenr
3,5
Ja, zo gaat het met heel veel 'minder bekende' albums hier. Maar dan nog is een gemiddelde van 3,71 onmogelijk middelmatig te noemen.

avatar van andnino
3,5
39 stemmen lijkt me niet 'minder bekend' eigenlijk.

avatar van Tha)Sven
4,5
Middelmatig was misschien ook niet zo'n goede omschrijving. Ik bedoelde eigenlijk veel te laag. Ik vind het een geweldig album. Jammer dat ik die muziekperiode nooit destijds heb kunnen meemaken.

4,5
Op de een of andere manier duikt de film Haxan steeds op in mijn brein. De occulte, mystieke sfeer doet me ook denken aan bepaalde nummers van Six Organs of Admittance.

Erg fijne en spannende plaat.

avatar van Leeds
4,5
The Herald is toch werkelijk een pareltje. Puur filmmuziek anno 60ties. Ongelooflijk hoe het me ieder keer aan nostalgisch filmmateriaal doet denken.

Er is iets mysterieus aan dit album en het is nu echt wel tijd deze plaat te herontdekken. De hoes is eveneens fantastisch.

Iemand een idee waar de hoes vandaan komt of voor wat het staat?

avatar van music4life
Heerlijk album! Al eerder ontdekt, maar nooit eerder echt integraal geluisterd.... Folk Trip Een absolute aanrader als je twijfelt

avatar van bennerd
Erg vreemde plaat. Ik kan me herinneren dat ik het ongeveer anderhalf jaar geleden eens probeerde en er helemaal niets mee kon. Nu lukt dat al iets beter, hoewel het ver buiten mijn muzikale hokjes ligt. Het heeft iets magisch, maar ik ben nog niet echt betoverd. Even laten bezinken dus.

avatar van andnino
3,5
bennerd schreef:
Erg vreemde plaat. Ik kan me herinneren dat ik het ongeveer anderhalf jaar geleden eens probeerde en er helemaal niets mee kon. Nu lukt dat al iets beter, hoewel het ver buiten mijn muzikale hokjes ligt. Het heeft iets magisch, maar ik ben nog niet echt betoverd. Even laten bezinken dus.

Ben nu wel benieuwd hoe je hier überhaupt op gekomen bent.

avatar van bennerd
Ik ook, eigenlijk Waarschijnlijk interessant willen doen.

avatar van Snoeperd
4,0
Verdomd interessante muziek dit. Ik moet dit nog veel meer gaan luisteren, want Diana en Drip, Drip zijn geniaal. Vooral die violen zijn op het hele album prachtig, ik moet de rest van de nummers nog meer op me in laten werken, maar als die net zo worden als voorgenoemde zou deze wel eens dicht tegen mijn top 10 kunnen komen.

5,0
Snoeperd schreef:
Verdomd interessante muziek dit. Ik moet dit nog veel meer gaan luisteren, want Diana en Drip, Drip zijn geniaal. Vooral die violen zijn op het hele album prachtig, ik moet de rest van de nummers nog meer op me in laten werken, maar als die net zo worden als voorgenoemde zou deze wel eens dicht tegen mijn top 10 kunnen komen.


avatar van tsjong
4,5
Wauw wat een opener is Diana. Geweldig nummer. Drip, Drip is ook zo geweldig. Gewoon
Snoeperd schreef:
Verdomd interessante muziek dit.

avatar van niels94
4,0
Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Snoeperd:

Allemachtig, wat moet ik hier dan weer over vertellen…... Dit is een moeilijk te beschrijven album. Dit album is namelijk erg bijzonder. Dusdanig bijzonder dat het woord ‘uniek’ hier wel van stal gehaald mag worden. Toch ga ik maar weer proberen te omschrijven wat dit album nu eigenlijk is:

De muziek die op dit album te horen is is wat mij betreft voornamelijk folk, die erg dicht bij de Keltische volksmuziek ligt, daar doet het mij tenminste sterk aan denken, wat het ook een soort Middeleeuws gevoel geeft. Daarnaast zijn er ook wat progressieve rockinvloeden te vinden, her en der doet het wel enigszins aan Jethro Tull denken, maar met name de sfeer is echt compleet anders. Over dit alles is een lading psychedelica gesmeerd, waardoor het album een bepaalde gekte over zich krijgt.

Maar hoe klinkt dat dan? Het is een album van contrasten. Het bevat de subtiele schoonheid van een rustige folkplaat, met prachtige violen, heerlijk gitaarspel en die onschuldige fluit, maar ook de sfeer en venijnigheid van een band als Mayhem, want ja, op bepaalde punten doet dit echt aan black metal denken. Dat maakt dit album zo apart, de enerzijds onschuldig aandoende, wondermooie instrumentatie in combinatie met de bijna manische zang en macabere teksten, die voornamelijk over geweld, verkrachting en meer van dat soort vrolijke dingen gaan. Als er dan ook nog eens zo’n groot verschil zit tussen de geflipte zang van de zanger en de engelenzang van de zangeres is de verwarring compleet. Dit zorgt voor een zeer apart sfeertje, waardoor zelfs de bijna dansbare vioolstukken een soort sarcasme over zich krijgen en juist de rustige stukken dreigend, bijna eng worden. Er zit echt een enorme spanning in deze muziek. Ik heb nog nooit een album gehoord die zo’n sfeer wist te creëren en dat ook nog met vrijwel alleen akoestische instrumenten! Ongelooflijk knap.

Echt een geweldig album die een unieke sfeer weet te creëren. Ik begin voorzichtig met 4*, maar dat zou best wel eens hoger kunnen gaan worden.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:31 uur

geplaatst: vandaag om 09:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.