Mike Oldfield - Discovery (1984)

DISCOVERY 1984

Crises uit 1983 en the Lake vind ik allebei prachtige composities
Op het titelnummer van de voorganger durfde Mike Oldfield met de synthesizer stoeien.
The Lake laat horen hoe machtig zijn gitaren klinken, dansen, huilen en zingen in de jaren 80.

Wat de songs betreft probeert hij zich op Crises verder te bekwamen
in wat hij in 1982 met Five Miles Out en Family Man (waarvan sommige partijen
door zijn toenmalige bandleden werden geschreven) schoorvoetend begonnen was.

In High Places (erg sferisch) en Foreign Affair (met zijn bijna hypnotiserende dans-beat)
verkennen verder de mogelijkheden van synthesizers en sequencers. Mike goes pop.

Het wat meer traditioneel opgebouwde Moonlight Shadow bleek een schot in de roos.
Met de non-album single Crime of Passion (featuring Barry Palmer) probeerde hij die truc
nog even dunnetjes over te doen, maar het nummer stond te veel in de "schaduw" van de hit.

Shadow on the Wall bestaat eigenlijk uit één riff en één solo.
Een soort door woede gedreven reprise van het caveman moment uit Tubular Bells.
Het grollende stemgeluid van Roger Chapman tilt het nummer boven zichzelf uit.

Wat Mike op Discovery doet vind ik minstens zo sterk.

Dit keer heeft hij duidelijk zijn jaren 80 songwriters stijl helemaal onder de knie.
Alle vocale nummers hebben duidelijk dezelfde signatuur en door de dubbele vocale inbreng
en voldoende afwisseling in instrumentatie en stijl, wordt het toch een gevarieerd geheel.

De folkrock van To France dat wat aan Steeleye Span doet denken,
het akoestische hardrock moment van Poison Arrows met de schorre Barry Palmer,
de naar Clannad refererende koele synthfolk in Crystal Gazing, het erg melodierijke duet
tussen Maggie en Barry in Tricks of the Light en de zichzelf tot stof en as schreeuwende Palmer
(de man was verkouden en zong met dichtgesnoerde keel) in de heavy metal apotheose Discovery.

De vijf eerste nummers gaan ook bijna naadloos in elkaar over: een heerlijke rit.

Talk about Your Life herneemt een thema uit To France, maar dit keer stoort het niet.
Beide plaathelften worden zo met elkaar gelinkt. Poëtische tekst en helder gezongen door Maggie.

Saved by a Bell is meer en impressie dan een song.
Het lijkt alsof Oldfield hier twee aparte delen aan elkaar last.
In de sferische stukken probeert hij de verwondering te beschrijven
die hem als amateur-astronoom te beurt valt bij het spotten van de hemel.

Maar in het refrein refereert hij nog maar eens naar zijn buisvormige debuutplaat.
Wellicht rekent hij opnieuw af met enkele demonen uit de jaren 70 toen de nog jonge Oldfield
zich nauwelijks raad wist met de sterrenstatus waarme de eerste drie albums hem hadden opgezadeld.

Onlosmakelijk verbonden met die album zijn de b-kantjes In the Pool en Afghan.

De b-kant van To France laat een klaterende kikkerpoel horen waarop de solerende gitaar
van Oldfield en het soliede drumwerk van Phillips bewijzen dat ze samen een gouden tandem vormen.

Afghan is een Keltisch geïnspireerde instrumentaaltje ** dat onderstreept
dat Mike zich voor Discovery inderdaad liet beïnvloeden door zijn folk wortels.

Ik vermoed dat het succes van Big Country met The Crossing (met de fameuze doedelzakgitaren
waar Oldfield zelf een patent had) hem inspireerden tot een het stevige folkrock album Discovery.


http://s.pixogs.com/image/R-96973-1173539205.jpeg

** Op de binnenhoes vind je kiekjes van de opnamestudio in Genève waar Mike het album inblikte.
In een hoekje van de kamer zie je bijvoorbeeld de sterrenkijker (uit Saved by the Bell) staan.

Er liggen ook master tapes waarop een aantal titels van het album zichtbaar zijn.
Maar ook een paar onbekende titels. Zo denk ik dat "'Celtic Thing" doelt op Afghan.
Het zou ook kunnen dat er materiaal tussen zit van The Killing Fields, de filmscore
die Oldfield, als ik het goed heb, ook in die Zwitserse studio heeft opgenomen.

Dat het na Discovery wat achteruit gaat met de songkwaliteit op de latere jaren 80 albums,
is volgens mij te wijten aan twee factoren. Het feit dat Mike zelf de drumpartijen gaat programmeren
doen het ritme en de soepelheid van die composities geen deugd (het begint al met Pictures in the Dark).
En hij wil aanvankelijk maar al te graag de nummers op maat van de stem van Anita Hegerland,
zijn toenmalige levenspartner, schrijven, waardoor ze iets te veel ABBA en te weinig rock zijn.

Ik denk dat Beruk in de war was met die Smiths plaat. Prima album van Oldfield dit, waarin hij een geslaagde combinatie laat horen van sterke popsongs en zijn betere instrumentale werk. Niet alle nummers zijn even sterk, maar all in all een onderhoudende plaat met als hoogtepunten het prachtige To France en The Lake. 4 sterren