Mike Oldfield - Discovery (1984)

Dit album brengt mij terug naar de tijd dat een vriend en ik een roadtrip maakten ergens in 1987 door Frankrijk.
Ik had dit album opgenomen op een cassettebandje die we toen helemaal grijs gedraaid hebben.

Vandaag het album weer eens gedraaid en bracht mij terug naar de onbezorgde tijd.
Mooi dat muziek je terug kan brengen naar een bepaalde periode

Normaal gesproken hou ik erg van de lange instrumentale nummers van Mike Oldfield, maar met het nummer "The Lake" heb ik niet zoveel.
De overige nummers zijn voor mij een reden om dit album met een dikke 4 te waarderen.

The Lake is prachtig. Het hoogtepunt van deze plaat hoor !!

Ook ik vind The Lake grandioos goed. De mindere momenten zijn voor mij Tricks Of The Light en Saved By A Bell.

Ik heb wel een zwak voor Saved by a Bell. Maar dit album draait toch eigenlijk enkel om de prachtige hit en de schitterende epic The Lake.

Misschien moet Robje1968 gewoon iets meer tijd en energie steken in zijn recensies in plaats van de inmiddels wel bekende zeer summiere besprekingen.

Ik ben vinyl aan het grazen. Deze zat bij een stapel voor weinig. Desalniettemin, sneu geld. goed voor op de plee als je een obstipatie hebt.

Sneue post. Zegt meer over jou dan over deze plaat. Gooi hem dan weg en schrijf niets.

Ik denk dat Beruk in de war was met die Smiths plaat. Prima album van Oldfield dit, waarin hij een geslaagde combinatie laat horen van sterke popsongs en zijn betere instrumentale werk. Niet alle nummers zijn even sterk, maar all in all een onderhoudende plaat met als hoogtepunten het prachtige To France en The Lake. 4 sterren

Ik ben op dit moment bezig al mijn oude favoriete progressive rock/pop-platen weer te luisteren, om te zien welke er nu echt uit springen.

Deze springt er wel echt uit. Hier is zoveel tijd in en aandacht aan besteed. Met name de 2015-remaster (welke ik nu via Tidal luister) klinkt echt erg goed. De plaat heeft heel veel samenhang. Toen Mike Oldfield begon schreef hij per plaat twee plaatkanten vol met één nummer (nou ja een aaneenvlechting van thema's die één nummer voorstelde). Dat werkte voor een tijd echt goed. Zijn eerste platen zijn ook wel klassiekers.

Op een gegeven moment merkte Mike dat hij eigenlijk best goed was in het schrijven van pop-songs, en brak een nieuwe periode aan in zijn carrière, met (wat mij betreft) als hoogtepunten; de platen Crises en Discovery. Deze staan vol catchy popsongs, met echt de beste zangers die je kunt voorstellen (op deze plaat vind ik de zang echt ontzettend goed, met name Tricks of the Light waar Barry en Maggy samen de zang delen. Maar eigenlijk is elke song wel raak, waarbij ik Saved by the Bell the minste song vind.

Ik heb van deze plaat ook de single van Tricks of the Light, met als b-kant het bombastische folkrock-liedje Afghan, dat best op deze plaat had gepast.

Het drumwerk van Simon Philips is erg gaaf. Hij weet heel veel subtiele klapjes te geven. Luister maar eens naar het erg lekkere Crystal Gazing, met die koebel, maar ook het eindstuk van Poison Arrows heeft een hoop Simon Philips die al zijn tom-toms wilt laten horen.

Wat ook zo mooi is aan Crystal Gazing is de synth-lick in het eind, die wat doet denken aan de hobo die a-ha inzette in het nummer 'Living a Boy's Adventure Tale'.

Een knappe plaat over het algemeen, met mooie popsongs en een instrumentale progrock-epic, die wat meer weet te overtuigen dan het titelnummer van Crisis, die wat fragmentarischer overkomt.

Beruk. Dat klinkt ook wel een beetje als obstipatie.

Ik stel me dan voor dat deze arme man probeert een lp op te eten om daarmee een betere doorvoer te krijgen. Maar ik ben bang dat dat niet gaat werken. Een glaasje water met wat olijfolie werkt dan beter.

Ik kan het gebruik van vinyl als medicijn overigens in alle gevallen afraden.