Mike Oldfield - Discovery (1984)

Niet zijn sterkste album, maar 'The Lake' ligt me zeer aan het hart.

Nee, dat denk ik ook niet, al moet ik wel zeggen dat ik niet alles van de man ken. Daar komt wel snel verandering is, want er zijn veel albums van hem zeer de moeite waard. Dit album is best goed, zeker de tracks gezongen door Maggie Reilly. De muziek van Mike en de stem van Maggie is in combinatie toch ook erg mooi. Voor weinig geld gekocht dit album dus ben best tevreden.

Marcel, ik ben het wederom met je eens. De combinatie Oldfield/Reilly is subliem. Mijn favoriete nummer van Oldfield/Reilly is "Family man" en is te vinden op de cd Five Miles Out. Voor de rest veel plezier op je Mike Oldfied ontdekkingsreis. En je weet het.........cd "Incantations" niet vergeten s.v.p.
Dit album verdiend 4*"The Lake" is prachtig

Met een hartelijke groet,

Vind zelf dit album best wel goed. De songs zitten ontzettend lekker in elkaar, erg catchy soms. Alleen Talk About Your Life is een beetje een vreemd geval want het lijkt wel als of ze een melodie uit To France recyclen. Ook hier weer fenomenaal drumwerk van Simon Phillips soms zoals die absurde drumbreak in Saved By The Bell.

Overigens, het is niet alleen Maggie Reilly die op deze plaat zingt maar ook Barry Palmer die in de jaren 70 nog gezongen heeft bij het Duitse Triumvirat (o.a. op het album Pompeii).

Mijn allereerste album van Mike. Wat ik echter nooit heb begrepen is waarom 'Talk about your life' een zoveel gelijkenis heeft met 'To France'. Het kan zelfs eigenlijk geen toeval zijn. Maar ja....Was naast de rest van het album ook helemaal weg van 'The Lake'. Dat vond ik wel wat, zo'n instrumentaal ding. Bleek dus dat met 'The Lake' eigenlijk het feest nog moest beginnen, daar het instrumentale aspect juist zijn specialiteit is. Mijn eerste stap naar wat meer ontwikkelde muziek.........4

Dit album net nog een keer gedraaid en moet zeggen dat het nog steeds een goed album is. Het laatste nummer The Lake is ook erg mooi, en ja Maggie en Oldfield gewoon een mooie combinatie. 3.5* iets verhoogt.

Een multiinstrumentalist van het eerste uur die Oldfield.

Zoveel goede albums gemaakt, zoveel plezier aan beleeft....en dan...ineens...."DISCOVERY"!!!

Op het laatste nummer na: BROBBELWERK.

Deze man heeft aangetoond veel en veel beter te kunnen dan even snel een plaatje "in elkaar" spelen.

Maar goed, we schrijven 1984, en de tijd van prachtige platen met ellenlange nummers ligt dan reeds achter ons.

Voor straf geef ik Mikey hier een onvoldoende voor (waarschijnlijk om dat ik destijds zeer teleurgesteld was) aangezien hij niet z'n best heeft gedaan en ik totaal geen plezier heb beleefd aan dit werk

Tja, als je komt van uit het perspectief van zijn multi-gelaagde, lange composities uit de jaren 70 dan lijkt het inderdaad allemaal wat simplistischer. Tot dat je beseft dat het waarschijnlijk veel moeilijker is om dat gene te zeggen wat je wil zeggen in 4 minuten dan in 20 minuten. Tony Banks van Genesis geeft zelf ook ruiterlijk toe dat hij het altijd veel moeilijker vond om korte songs te schrijven dan de uitgebreide suites op albums als Wind And Wuthering and Trick Of The Tail.

Daarnaast is dit album vermaard om het uitgebreide gebruik van de Fairlight muziekcomputer. Nagenoeg alle klanken met uitzondering van bas, gitaren en drums komen uit dat apparaat. Hij was er niet echt vernieuwend mee (daarvoor moet je op zijn soundtrack voor de film The Killing Fields zijn of bij Peter Gabriel''s vierde album) maar geeft het geheel wel een heel aparte klank mee.

Tja, als je komt van uit het perspectief van zijn multi-gelaagde, lange composities uit de jaren 70 dan lijkt het inderdaad allemaal wat simplistischer. Tot dat je beseft dat het waarschijnlijk veel moeilijker is om dat gene te zeggen wat je wil zeggen in 4 minuten dan in 20 minuten. Tony Banks van Genesis geeft zelf ook ruiterlijk toe dat hij het altijd veel moeilijker vond om korte songs te schrijven dan de uitgebreide suites op albums als Wind And Wuthering and Trick Of The Tail.

Hmm...dat was mij niet bekend. Echter, de albums voor Discovery (crises, Five Miles Out, QE2 bevatten ook redelijk veel muziekstukken waar ik wel een voldoende voor zou geven.
Discovery is voor mij echt een album om nooit (meer) te beluisteren.
Ook het album na Discovery, Islands, kan ik wel waarderen (when i'm in the mood) door het heerlijke ritme wat er in zit, al stelt ook dit album qua muziekvariatie niet al te veel voor.

Ook wat mij betreft is dit geen hoogtepunt uit zijn werk. The Lake is erg mooi en ook de single To France blijft zijn kracht behouden, maar voor de rest is het redelijk vreselijk. Bijvoorbeeld in Saved By A Bell zingt hij zelf, en dan blijkt - eerder ook al met het titelstuk van Crises - dat hij meer verstand heeft van gitaarspelen. Wat mij betreft is het sindsdien niet echt meer goedgekomen met Mike Oldfield, Amarok uitgezonderd.


Overigens vind ik de meeste Genesis-composities onder de 5 minuten ook minder dan de rest...of het nou moeilijk te maken is of niet.

Drummer Simon Philips was even essentieel
voor Mike's popsound als de vocalen van Maggie Reilly.

Dit album is samen met Crises het beste popalbum
dat Mike Oldfield ooit bij elkaar geschreven heeft.

De eerste 6 vocale songs zijn
een bijzonder geslaagde mix van folk en hardrock.
Ik moet hierbij ook altijd even aan Big Country denken.

To France, Poison Arrows en Crystal Gazing zijn geniaal.
Tricks of the Light en Discovery vind ik iets minder beklijvend.

Het deert dit keer eens niet dat Talk about Your Life
hetzelfde thema als To France gebruikt.
Saved by a Bell vind ik een zwakkere track.

Maar The Lake is een juweeltje van een instrumentale afsluiter.
En de b-kantjes In the Pool en Afghan zijn al even lekker.
Ook Pictures in the Dark en Legend passen hier als bonus.

Dazzler, ik ben weer blij dat je boven me staat, kan ik me weer helemaal, tot en met Saved by a bell, bij je aansluiten.

Ook discovery is een prima Oldfield cd. Ja, het is inderdaad niet meer van de lange instrumentale stukken met deel 1 op kant 1 en deel 2 op kant 2.
Oldfield bewijst, dat hij allebei heel goed kan. In deze ga ik nog geheel met hem mee.

Jammer dat er een ook een eind kwam aan de trilogie Five miles out, Crises en Discovery. Oldfield ging weer op zoek naar andere wegen. Dat is wel in hem te waarderen: hij speelde niet op safe, hoewel dat makkelijk had gekund, gezien de verkoopcijfers van Crises, Discovery en de singles Moonlight shadow en To France

Zoals Dazzler al zei, is dit samen met Crises, het beste pop-album van Mike Oldfield. Pakkende songs die stuk voor stuk de moeite waard zijn, inclusief het prachtige To France. Maar ook Crystal Gazing, het titelnummer en Saved by a Bell, vind ik erg goed. Echter wordt hier gelukkig wel het beste voor het laatst bewaard, in de vorm van het geweldige instrumentale The Lake.
Hoewel de instrumentale albums van Mike mijn voorkeur hebben, is dit gewoon een top-album, waar niets op aan te merken valt.

minder goed dan de voorganger, met "Talk about your life"als een duidelijke uitschieter

Ik vind dit wel een goed album van Oldfield. Zoals de gitaarsolo in Poison Arrows HEERLIJK. (Vind ik bijvoorbeeld veel beter dan Moonlight Shadow of To France)
De nummers afwisselend gezongen door Reilly en Barry Palmer (Goeie stem had/heeft die man) zijn 80's maar ik mag ze nog steeds graag horen.

Overigens staat op één van die verzamelaars van Oldfield nog een nummer dat Barry Palmer gezongen wordt: Crime Of Passion. Voor iedereen die niet kent. Echt een geweldig nummer

En dan het opus Magnum The Lake Mooi hoor!

Op zich een leuke Oldfield plaat, maar Discovery klinkt toch net iets te gladjes. Ook die drums klinken me net wat te dof, dat verpest het voor mij een beetje.

'To France' is (hoewel wat eentonig) erg sterk, en 'The Lake' natuurlijk ook. Poison Arrows is wat mij betreft een zwakke voortborduring op 'Moonlight Shadow'

Dat nummer klinkt helemaal niet als Moonlight shadow! En een voortbedorduring is het zeker niet.

Die gedachtengang snap ik niet verklaar je nader.

Die melodie in dit stukje:

Somebody's out to get you
Hiding in shadows - poison arrows
Somebody's out to break you
Hiding in narrows - poison arrows

Is haast identiek aan:

The last that ever she saw him
Carried away by a moonlight shadow

Ik vind dat toch reuze meevallen en als het enkel om die paar zinnen gaat noem ik dat ook niet echt voortborduren.

Die paar zinnen zijn wel het herkenningspunt van het nummer.

Om aan alle onzekerheid een einde te gaan maken zal ik het album dit weekend weer eens opzetten

Mike is geen groot tekstschrijver. Vind ik ook.
Maar op Discovery valt het reuze mee en ik hou wel
van die akoestische hardrock op Poison Arrows.

Klopt de kracht van de man ligt vooral op het muzikale vlak.

Persoonlijk vind ik ook Poison Arrows een stuk beter nummer dan Moonlight shadow.

Klopt de kracht van de man ligt vooral op het muzikale vlak.

Persoonlijk vind ik ook Poison Arrows een stuk beter nummer dan Moonlight shadow.

Zowel melodisch als tekstueel hoor ik die verwantschap ook helemaal niet. Wat dat betreft zit er een veel makkelijker voorbeeld op dit album zelf nl. To France en Talk About Your Life die noot voor noot een melodie met elkaar delen, alleen zit die melodie in To France meer in de achtergrond.

Een nummer van Oldfield wat imho wel behoorlijk in het verlengde ligt van Moonlight Shadow is Man in the Rain (Tubular Bells III)

Kijk, dat is nou wel een echte kopie inderdaad!

Man in the Rain was de oorspronkelijke titel van Moonlight Shadow.
En eigenlijk dateren beide composities ook uit dezelfde periode.
De nummers werden in het begin van de jaren 80 geschreven.
Moonlight Shadow haalde Crises en werd een wereldhit.
Man in the Rain moest nog heel wat jaartjes wachten.

Crime of Passion schreef Mike een paar jaar later
met de bedoeling om een kopie van Moonlight Shadow te maken.
Alsof de man zichzelf nog niet genoeg kopieert natuurlijk.

Gelukkig is de bedoeling Moonlight Shadow te kopieren met Crime of Passion niet gelukt, want dat nummer vind ik vele malen beter dan Moonlight Shadow.'
Zelfs één van zijn beste gezongen nummers

Ach, is het erg, iets dat goed is van jezelf herhalen in volgende nummers?

Bovendien, Mike Oldfield hééft toch ook een breed oeuvre opgebouwd?

Ik hou (naast zijn overbekende jaren '70 catalogus) erg van zijn jaren '80 albums en dus ook van Moonlight shadow, To France en Crime of passion.

Maar TB 3 had ik nog niet gekocht. Dank zij jullie vermelding van Man in the rain zal ik mij gelijk aan de poort melden voor aanschaf.