Mike Oldfield - Hergest Ridge (1974)

Deze kocht ik vlak na Tubular bells omdat ik die zo mooi vond. Tegenvaller : meer (en teveel) van hetzelfde en met minder aansprekende melodieën. Een paar jaar geleden opnieuw geprobeerd, en ik ben er nu veel enthousiaster over dan vroeger. Mooie plaat die ik niet het niveau van z'n voorganger vind halen maar toch over de hele speelduur kan waarderen. Superbe hoes ook.
 

HERGEST RIDGE 1974

Deze verzamelaar Mike Oldfield's Wonderland (1981) bevat de finale
van Hergest Ridge en heb ik als jonge puber steeds met kerstmis geassocieerd.
Dat hoor je als je door blijft luisteren naar de laatste 8 minuten van het stuk.

Dan sneeuwt het tamboerijnen en zingt een mannenkoor ons de kerstnacht in.
De obligatoire Tubular Bells klinken voor één keer gepast als jubelende kerkklokken.

Maar er is ook de elektronische intro van Hergest Ridge.
Alsof een ster zich losmaakt van het firmament om ons te begeleiden op onze trip.
Die luistertrip voelt aan als een soundtrack bij de reis die de drie wijzen ondernamen.
Je hoort ze stapvoets dichter bij het mysterie komen. De opbouw is traag en pastoraal.

En pastoraal is ook een ander woord voor herderlijk.
Van heinde en verre sluipen aanbidders van het pasgeboren kind toe.
Hergest Ridge draagt als één van de weinige Oldfield albums trompetgeschal in zich.
Gepaster kan de schare engelen hun lof niet in muziek gieten.

Er gaat ook een zekere dreiging uit van het als een donderwolk aanzwellende thema.
Herodes is immers nooit veraf in het verhaal en zijn kindermoord wordt naar mijn belevenis
in al zijn gruwel blootgelegd in de bloed regenende gitaarstriemen van Hergest Ridge (part two).

Ik hoor een ingetogen melodie die Maria's zorg voor het kind illustreert.
Goud, wierook en mirre worden aangedragen en Herodes is even terug in een climax.

In de finale begeeft Hergest Ridge zich naar onze tijden
en krijgen we een sneeuwtafereel bij de kerststal om de hoek.
Met een vibrerende bas die het stenen uit de grond doet vriezen.

Het koor en de klokken nodigen ons uit om plaats te nemen in de middernachtmis.

Of hoe een stuk muziek in de verbeelding van een veertienjarige
het leven ging leiden van een onuitwisbare soundtrack bij kerstmis.

Hergest Ridge is een persoonlijk voor mij ondergeschoven kindje betreffende de discografie van Mike Oldfield en is één van de redenen waarom ik dit album tot op heden nog niet besproken had.
E.e.a. heeft te maken met het feit dat het album voor mij nooit helemaal de overtuigingskracht bezat om vaak te beluisteren.
Muzikaal is het een prachtig album, maar het moet wel opboksen tegen het invloedrijke debuut Tubular Bells en misschien wel het allerbeste album van Mike Oldfield, het magistrale Ommadawn.
De klassieke trilogie van zijn eerste drie albums zijn natuurlijk onmisbaar en verplichte kost voor iedere zichzelf respecterende muziekliefhebber en Hergest Ridge vormt daarin dus absoluut geen uitzondering.

Tubular Bells was een groei-album voor mij, maar wist uiteindelijk gewoon een zeer goede indruk achter te laten. Ommadawn wist vanaf de eerste noten zich al een plek in mijn muzikale hart te nestelen en heb ik tot op heden al ontelbare keren aan een luisterbeurt onderworpen.

Hergest Ridge is het nooit echt helemaal voor mij geworden. Ja, ik hoor het zeker wel, maar om de één of andere reden kabbelt de plaat aan me voorbij en wil het kwartje nergens echt vallen. Vooral "Part One" heeft daar last van; de sound, de thema's, het klinkt best mooi, maar ik krijg ook nergens het gevoel dat ik oprecht onder de indruk ben. Het imponeert niet, zoals Tubular Bells en vooral Ommadawn wel doen voor mij en dit zal puur gevoelsmatig te maken hebben met persoonlijke smaak en voorkeur. Alleen het slotstuk wat een mooie opbouw kent met afsluitend het koor vind ik mooi en heeft iets sfeervols, charmants en pastoraals, maar daar blijft het eerlijk gezegd wel bij. Alhoewel ik wel even een lans wil breken voor de 2010 Mix van dit nummer, die het een bepaalde boost met zich meegeeft en mede daardoor het wat slomige karakter wat het nummer normaal gesproken uitademt, praktisch volledig naar de achtergrond wordt gedrukt.
Dit geldt overigens ook voor de 2010 Mix van "Part Two", maar laat "Part Two" gelukkig heel veel goed voor me maken. Dit nummer weet wel te overtuigen in die zin dat het nummer spannender en intrigerender klinkt dan wat tot dan toe op de plaat te horen valt. Natuurlijk heeft dat ook te maken met de veelbesproken heftige gitaar-sectie die op een gegeven moment als een donderslag bij heldere hemel zijn intrede maakt. Voor mij persoonlijk overigens de beste sectie van dit album. Ook de secties daarvoor en daarna klinken meer meeslepend voor me en vind ik daardoor een stuk mooier. Ook al komt er nog eventjes één van de thema's uit "Part One" voorbij.

Laat ik concluderen en objectief zijn: Hergest Ridge is absoluut een klassieker van formaat die iedere Oldfield-fan vanzelfsprekend in zijn kast zou moeten hebben staan. Echter heeft het tot op de dag van vandaag nooit echt voor mij de indruk gemaakt, die het album op basis van zijn status wel degelijk verdient. Op basis van mijn mening ga ik dan ook niet hoger uit komen dan een 3,5. Wellicht veel te laag voor dit album, maar in dit geval is het wat het is voor me. Een mooi album, maar geen favoriet helaas.

Een mooi album met meerdere gezichten, hetgeen ook tot een mooie variatie aan oordelen oplevert. Het is voor Mike Oldfield niet makkelijk geweest: een nieuw album componeren, terwijl je debuutalbum hoog in de hitlijsten staat. En dan is hij destijds nog maar 18 jaren jong. We vergeten het nog wel eens.

Deel 1 vind ik prachtig. Samenhangend, soms mystiek, sprankelend, richting het einde inderdaad pastoraal-achtig door het gebruik van een (kerk)koor en de Tubullar Bells. Wel heel mooi in evenwicht, waarbij de overgangen tussen de delen zo subtiel gaan dat het inderdaad eigenlijk gewoon één nummer is. Deels 2 begint onstpannend, mooi hoe de akkoestische gitaar komt inzetten. Op het moment dat het iets te 'soft' lijkt te worden, komt mooi de wisseling naar de keyboards, om stapsgewijs de opmaat te maken naar een steviger deel. De heftige ruwe elektrische gitaaarsectie vind ik zelf niet helemaal passend en gaat naar mijn smaak iets te lang door. Doch zij die van de meer experimentele ruigere symforock houden zijn juist hier op zijn plek. En dat maakt het album stiekum ook zo mooi: vele symforockliefhebbers kunnen vele favoriete passages in Part One en Part Two terugvinden.