Dinosaur Jr. - You're Living All over Me (1987)

Deze plaat een hele tijd een paar keer geluisterd. Ik kon toen nog maar wat met een paar nummers. Toch heb ik me er laatst onbewust een paar keer aan gewaagt en staat deze toch vrijwel dagelijks op.

Heerlijk album, zoals ik eerder hierboven al zei dijk van een plaat.
Deze nummers wou ik toch nog een beetje speciaal onder aandacht brengen, ook al weet ik dat anderen het al veel vaker en beter hebben gedaan.

Het album begint met opener Little Furry Things, waar bij ik kan bevestigen dat het inderdaad een van de beste intro's ooit bevat.
Daarna komt ook een heerlijke Grunge/noise/rock song. Die volgens mij in de refreinen een dubbele zang van Noise gitarist Lee Ranaldo van Sonic Youth Bevat. Deze bevat meteen al een typische solo die meteen het geluid van Dinosaur Jr. laat horen.

Sludgefeast is ook een geweldig nummer. Het begint met een dikke laag feed back, vervolgens de lekkere klagerige zang van J te laten horen. Hierna komt weer een langzaam stukje zonder bas en een paar zachte akkoorden, zodat vervolgens weer een dikke bak herrie kan worden los gelaten. Zoals ik eerder al zei komt er aan het einde een versnelling in het nummer die je wegblaast als of je naar een sneltrein kijkt.

Poledo is een heel erg vaag gefreakt nummer, die zich meteen onderscheid van de rest van het Album. En dankzei dit nummer weet ik meteen waar de term Lo-Fi vandaan komt. Het is in het eerste deel al een heel langzaam nummer maar even later is hij in nog een lagere versnelling gedrukt.

De afsluiter is trouwens ook een lekkere cover van ik weet niet welke band. Maar ook die is de moeite waard.

Al met al een heerlijke tijdloze klassieker en ga ik over op het album dat hierna komt Bug.

4*

Wow! Dat is eigenlijk het enige wat ik uit kan brengen na het beluisteren van dit album.







Nou vooruit, ik kan nog wel iets meer uitbrengen. Dit is echt precies de muziek die in mijn straatje past. Hard, maar toch melodieus. Opener 'Little Fury Things' zet eigenlijk al meteen de toon met een geluid dat precies klinkt als de titel doet vermoeden. Het is echter niet mijn favoriete track, die eer gaat naar 'Tarpit'. Dat einde, man man. Alsof ik in een storm sta in een Siberisch strafkamp. Een soort My Bloody Valentine, maar dan nog veel beter.

De cover van The Cure is trouwens ook erg gaaf. Vooral dat abrupte einde na die laatste heavy metal schreeuw. Enige minpuntje is 'Poledo', waar ik eigenlijk gewoon niet zoveel aan vind.

En hierbij wil ik ook SST uitroepen tot mijn favoriete indie-label.

4,5*

Echt zo'n plaat die met het verstrijken der jaren maar beter en beter lijkt te worden.Alleen dat begin van Little Fury Things (en de plaat) al,de gierende fuzz gitaar en gekwelde vocalen en vervolgens een lief melodietje en de wat klagerige maar ook erg aangename zang van Jay Mascis,regelrecht briljant.
Het zijn ook die steeds weer terugkerende contrasten in het geluid van Dinosaur jr. die van You're Living All over Me zo'n geweldig album maken.
Vond het,zeker destijds ook een originele en erg dynamische sound,iets waar eveneens de open en ruimtelijke productie zeker aan bijgedragen heeft.Telkens als je net denkt dat de stormachtige noise gitaar interrupties een nummer om zeep gaan helpen krijgen we een splijtende solo van Mascis of is er weer zo'n riedeltje dat de overhand krijgt.Diezelfde soort afwisseling krijgen we trouwens,zo nu en dan in de zang te horen.De zeer geslaagde Cure cover Just Like Heaven (die volgens mij niet op oorspronkelijke versie stond) is daar een mooi voorbeeld van.
Maar eigen songs als The Lung,Kracked,In a Jar,het al eerder genoemde Little Fury Things en het ongeëvenaarde Sludgefeast zijn zo mogelijk nog fraaier en maken van You're Living All over Me een onbetwistbare gitaarklassieker.

Na het lo-fi maar knullig klinkende debuut nu de lo-fi maar perfect klinkende opvolger waarop meteen al te horen valt waarom Dinosaur Jr gedurende de negentiger jaren mijn favoriete band was. Ik heb ze op de voet gevolgd tot en met Beyond (en nee, ik vond de platen zonder Barlow echt niet slechter), daarna ben ik ze kwijtgeraakt toen er andere bands en stromingen "overheen" kwamen, maar al na één keer opnieuw draaien van You're living all over me weet ik weer waarom deze band mij toentertijd zo dierbaar was: melancholie verpakt in herrie die op de een of andere manier precies aansloot bij mijn levensgevoel van toen. Eindeloze gitaarsolo's die mij niet lang genoeg konden duren, bakken vol noise die bijna gewoon mooi te noemen waren, een kwetsbare stem waarbij ik maar kort "last" had van de gelijkenis met die van Neil Young, en steeds pakkende nummers die het midden hielden tussen pop en alternatief. Het klinkt ook alsof het in één keer in een emotionele bui is geschreven en toen zo snel en rauw mogelijk op de band is gekwakt, maar volgens mij is er heel goed nagedacht over welk effect bereikt moest worden en met welke middelen dat moest worden gedaan, anders zou deze plaat niet misschien wel honderd luisterbeurten en 33 jaar hebben overleefd. 33 jaar... zo lang geleden alweer, maar omdat deze plaat tijdloos klinkt lijkt het op muziek van gisteren of vandaag.
        Ik leerde Mascis c.s. kennen via Bug, Green mind was de eerste plaat die ik echt helemaal doorgrondde, en Where you been is misschien de plaat die mij het dierbaarst is, maar wie vindt dat You're living all over me het onbetwijfelbare hoogtepunt in hun oeuvre is kan ik ook geen ongelijk geven. Geen enkel zwak nummer, met Sludgefeast en Tarpit aangevinkt als favorieten omdat daarin de formule van gitaar + melodie + noise zo ultiem wordt uitgewerkt. Maar, zoals gezegd, geen enkel zwak nummer, ook Barlows experimentele Poledo niet. En dat dit album zou eindigen met Just like Heaven is bizar, voor mij hoort Show me the way gewoon het laatste nummer te zijn, een melig nummer van Peter Frampton dat in de handen van J Mascis opeens een heerlijke en opbeurende noiserocker wordt (hoewel Frampton op het einde "I watch you when you're sleeping / And then I want to take your love" zong en niet "And then I want to slap your face" zoals Mascis).

Getypt in de album top 100 van...

Glorieuze gitaarplaat die de wereld opende voor vele navolgelingen, die meestal niet over het melodische en compositorische vernuft van J. Mascis beschikten. Het startschot voor de gouden jaren van de Amerikaanse indierock.

J. Heeft een achilleshiel in het niet goed kunnen doseren van zijn gitaarsolo's maar dat valt binnen de vroege platen nog alleszins binnen de perken. Dit zijn gewoon acht heel ingeneus in je hoofd plakkende popliedjes vol drive, mooie wendingen, tempowisseling, verstopt onder veel distortion en andere gitaareffecten. Poledo is een vroege tapecollage van bassist Lou Barlow, die deze creatieve hobby later veelvuldig op zijn soloplaten zou etaleren. Geinig is de bonuscover van The Cure's Just Like Heaven waarbij ik nog altijd verschrikt maar mijn platenspeler kijk als hij abrupt wordt afgebroken (de tape was op en er was geen budget voor meer. Deze mensen leefden van de hand in de tand...).

Aangekruist als favoriet:
1. The Lung
2. Sludgefeast
3. Little Fury Things