KISS - Crazy Nights (1987)

Leuk plaatje, maar naar een tijdje gaat Crazy Nights vervelen. De songs komen erg gedateerd over, m.i. veel meer nog dan de songs uit de hoogtijdagen van de band.

Crazy Nights is rete-commercieel en overgeproduceerd, met wel heel erg catchy deuntjes. Enige hoogtepunten van mij zijn Hell Or High Water, Good Girl Gone Bad en My Way. Als KISS-fan geef ik hier geen slechte beoordeling voor (maar wel een matige), hoewel Crazy Nights dus een van de mindere platen is.

Ik vind dit 1 van de betere kiss platen
Reason to live is een juweel van een nummer
Wat een gevoel!

alle platen uit de jaren 80 zijn niet tijdloos, Crazy Nights heeft de tijd nog enigszins overleefd. Glad geproduceerd maar de nummers zijn heel redelijk. Gene haat deze plaat, maar goed, producer Ron Nevison besliste uiteindelijk en hij realiseerde zich maar al te goed dat de nummers van Gene lang niet zo goed zijn als die van Paul en daarom moest Gene het uiteindelijk met maar 4 van de 11 nummers doen. En men kan zeggen wat men wil maar Crazy Crazy Nights is echt geen slecht nummer!

Inderdaad toch wel een redelijke plaat. Crazy, Crazy Nights was zelfs nog een flinke hit in Engeland. Productie is was vlak en glad maar qua songs zeker wel okay, op No No No na dan.

Aalglad en als je niet oppast springt het glazuur van je tanden. De songs zijn echter puik in orde, met name Reason To Live, I'll Fight Hell To Hold You, Good Girl Gone Bad en de grote hit Crazy, Crazy Nights.

Wederom heerlijke gitaarpartijen van Bruce Kulick. De demos klinken overigens stukken beter en helaas heeft KISS de oren te veel laten hangen naar de wensen van Ron Nevison. Maar who cares twintig jaar naar dato.......

Goed album van Kiss, een van hun betere platen. Reason to live blijft toch wel hun mooiste ballad. Kicke CD cover ! Zelfs gene simmons klinkt goed op deze plaat. De sound is erg goed. Overgeproduceerd ? Zou best kunnen, maar t blijft een van hun betere cd's/lp's.

Toch wel een sterk album van KISS, lichtvoetig en rete commercieel maar vermaak mij altijd wel prima met Crazy Nights.

Productie in handen van Ron Nevison en er stonden een aantal hitsingles op, zoals Crazy, Crazy Nights, Reason to Live en Turn on the Night (alle drie in de Engelse Top 40).

Ondanks de aalgladde produktie, herbergt Crazy Nights wel degelijk een behoorlijk handjevol ijzersterke nummers.
Op vrolijke wijze gaat men van start met het titelnummer, hetgeen in Nederland weer eens een bescheiden hitje opleverde. Dat is op zich nog wel een inwisselbaar deuntje. Maar met het wervelende I'll Fight Hell To Hold You wordt het pas echt serieus. Paul Stanley's powervocalen spelen hier een belangrijke rol. Het gitaarwerk van Kulick is ook weer op zijn minst vlammend te noemen. En knipoogt hij naar Eddie Van Halen in het intro van het rappe No, No, No?
Verder is er weer de gebruikelijke frivoliteit met het ondubbelzinnig getitelde Bang Bang You of Hell Or High Water.
De ballade Reason To Live was de tweede single, maar is hier nooit een hit geweest. Wel een uitstekend nummer, trouwens. Het is geen hele typische ballade.
Kortom, Crazy Nights is een ontzettend sterk album, maar de dunne produktie zwakt het één en ander wel af. Toch is dat eigenlijk maar een klein minpuntje.

Niet het beste album van KISS maar zeker wel leuk en goed genoeg om af en toe nog eens te draaien. De hoofdrol is zeker weggelegd voor Bruce Kulick die uitstekend loopt te spelen.

Jammer dat Eric Carr's drumsound vrijwel is verdwenen door de aalgladde productie.

Beetje matige plaat van Kiss, de voorloper van Hot in the Shade, maar ik vind de nummers daar dan toch beter tot hun recht komen. Forever is een verbetering van Reason to Live.
Crazy, Crazy Nights is en blijft een aanstekelijk nummer, waar er m.i te weinig op dit album te vinden zijn.
Leuk om eens een keer te horen, maar echt potten breken doet het niet.
Het spel van Kulick is idd. wel dik in orde en de productie doet Carr geen recht aan.
Ach, maar het blijft Kiss heh.

Reason to Live, één van mijn favoriete Kiss-balads.
Crazy, Crazy Nights, één van mijn favoriete Kiss 'feest' nummers.
Dieptepunt is Bang Bang You. Tekstueel 50 Cent niveau.
Bang bang you, I'll shoot you down with my love gun, baby.
Zeker geen slechte plaat, maar Kiss heeft natuurlijk betere.

Ook ik vind dit een geweldig Kiss album! Slechts een paar nummers vind ik niet best (No, no, no en Bang bang you). De rest vind ik erg goed met Turn on the night, Reason to live, My way en Good girl gone bad als absolute toppers! De hoes heb ik ook altijd geweldig gevonden. Nee, zo slecht als veel 'kenners' beweren waren de jaren 80 niet voor Kiss!

Als ik deze sound wil horen, zet ik toch echt liever Heart op...

Stanleys stem vind ik op de '80er jaren albums veel te hoog -falsetto?- en mist voor mij ballen. Te gelikt voor mijn smaak. Als ik 'I'll fight Hell To hold you' luister, krijg ik het fysiek benauwd...

Nee dat is geen falsetto. Dat is gewoon zijn kopstem. Het bruggetje naar de solo in I Was Made For Loving You is wel in falsetto gezongen.

Dank. In elk geval vind ik het te hoog, zal wel met 'beter' stemgebruik te maken hebben, en dat hij anders zijn stem (sneller) naar God hielp, maar ik kan er moeilijk tegen. Zeker een album lang.

Ik blijf Kiss het leukst vinden als zij 'in character' zijn: luistert dan weg als een comic. Even weg uit de realiteit. Vanaf dat zij de schmink terzijde legden en vervingen voor een nog dikkere laag make-up -en blijkbaar bijbehorende net-stockings- en dan evengoed weg probeerden te komen met larger-and-grosser-than-life teksten haakte ik af...

Ik vind dit geen denderend KISS album. De titeltrack is wel okee, en erg fijn dat ze het nummer weer speelden tijdens de laatste tour, en dan heb je nog "Reason To Live", "Turn On The Night" en "My Way", drie typische eighties tracks, en dan heb je het wel weer gehad. "No No No' vind ik vreselijk, en van de Simmons nummers ben ik ook niet gecharmeerd.

Good girl Gone Bad is echt prachtig, normaal is KISS voor mij niet meer dan gezellige oudjaarsavond muziek(ondanks mij nickname), maar wat een nummer

face of a woman, hands of a child
Beetje Bob Dylan-ish

KISS herpakt zich met deze plaat !

Paul Stanley schrijft weer een aantal killer tracks en de plaat heeft een geweldig heldere productie . Zelfs Gene wordt uit de malaise getrokken door producer Ron Nevison .No no no en Bang Bang You drukken de pret maar voor de rest is er weinig mis .

Alleen Crazy, crazy nights is een echte Kiss-kraker. De rest van dit album is ronduit zwak.

Niet mee eens: I'll fight heel to hold you is erg sterk en reason to live is zelfs 1 van de mooiste ballads van de hairrockperiode uit de jaren 80

Bang Bang you en no no no zijn wel zwakke nummers

My way en de 3 Night-songs zijn ook prima!

I'll Fight Hell To Hold You is lekker gejaagd. Het leadwerk is ook lekker vlammend en flitsend. En eigenlijk vind ik de hele LP wel tof.

Het enige aan I\ll fight hell dat me enigszins tegenstaat vind ik de zang van Stanley. Die is me net even iets te geforceerd hoog. Jammer want voor het overige is het een topper!

Ook naar dit album luister ik niet vaak.
Is absoluut niet mijn favoriete Kiss album, zal het ook nooit worden.

Tenenkrommende nummers vind ik:
Bang bang You
I’ll fight hell to hold You

Vandaag Turn on the night maar weer eens opgezet. Lekkerrrrrrrrrrrrrrrrrr Hoorrrrrrrrrrrrr!!!!!!!!!

Na Creatures mn favo Kiss plaat uit de jaren '80. Over de teksten hoeven we het niet te hebben bij Kiss, die zijn nu eenmaal niet al te sterk, who cares. Reason To Live, Hell or High Water, No No No en het titelnummer zijn mn facvorieten op deze typische jaren 80 plaat. .

Een commercieel, stevig door keyboards ondersteund album en dat pakt helemaal niet zo gek uit. 'Crazy crazy nights' was zelfs het eerste top 40 hitje in zeven jaar en vooral in Engeland een vette top 10 hit. De nummers van Gene zijn ook best goed. De enige song waar ik niks mee heb is 'Bang bang you.' 'Reason to live' vind ik misschien wel de beste Kiss ballad.

De videoclip bij dit nummer is wel heel erg van Bon Jovi afgekeken.

Alleen waar de bakvissen massaal voor Bon Jovi vielen, zag KISS destijds eruit als vier travestieten.

En helaas hebben ze er zo iets te lang bij gelopen, doet gewoon pijn aan mn ogen, haha. Ten tijde van Revenge was de band in dat opzicht gelukkig weer een stuk serieuzer.

Stevig album door het fantastische gitaarwerk van Kulick. Live zijn nummers van het album niet vaak gespeeld, wellicht omdat Simmons het album niks vond/vindt.