KISS - Crazy Nights (1987)

Ik zie hierboven veel berichten staan over de gladde productie, maar mensen, jullie moeten het wel in de tijdsgeest zien. Een jaar eerder had Bon Jovi's "Slippery When Wet" al veel succes, een maand voordat deze plaat uitkwam, gooide Def Leppard hoge ogen op met "Hysteria".
In de periode dat deze plaat uitkwam was (vooral in de V.S.) slick geproduceerde rock helemaal de shit.
Maar goed, nu over de muziek zelf. De plaat begint met het aanstekelijke, meezingbare titelnummer. Een nummer dat ik best kan waarderen als ik er in de mood voor ben, maar ik geef toch meer de voorkeur aan nummers als "Hell or High Water" en "Turn on the Night". Deze nummers klinken wat steviger en rocken meer dan het titelnummer. Verder hebben ze met "Reason to Live" nog een prachtige ballad en daarmee zijn alle ingrediënten voor een commercieel rockplaatje uit die periode toch wel compleet.
Een fijn jaren '80 rock album.

Toffe nummers die bij mij nog altijd goed beklijven. Ja, het is glad en ja, het is eighties. Dat is nu net waarom Crazy Nights gaaf is. We need more hair!

Eerste Kiss plaat toentertijd gelijk gekocht op CD i.p.v vinyl. Kiss dacht met waarschijnlijk Ron Nevison dat ze konden meeliften met het "Rock" geluid van dat moment. Zoals wel vaker in de jaren 80 en 90 liep Kiss hiermee weer achter de feiten aan. Te oud voor de toenmalige tijdsgeest of gewoon de last van de jaren 1975 - 1977 op de schouders? Wie het van de Kiss kenners mag weten mag het zeggen.

Opvallend dat de productie van Ron Nevison de songs van Stanley minder goed past dan die van Simmons (m.u.v. Reason To Live)
Goede heldere zang van Simmons op zijn nummers van de plaat. Stanley valt mij teveel in cliche's. Wat opvallend is want dat was bij de vorige platen in de jaren 80 (Animalize en Asylum) wel andersom.

Enige minpunt van Simmons blijft het nummer No, No, No. Wat natuurlijk een kopie is van Van Halen's Hot For Teacher. Maar het gitaargeluid van Kulick is hier wel erg dun en schel in vergelijking met dat van Eddie Van Halen.
Het nummer heeft verder ook weinig met d eessientie van een band als Kiss te maken, maar dit waren de 80's dus toen was het verplichte kost om wat "gitaar shreddeen" te laten horen.
Maar het is een brij van veel noten en winig wol. En Kulick is natuurlijk ook geen Vinnie Vincent.

Het hele geluid van de plaat is dit overigens. ook bij het beluisten van de HD tracks uit 2014. Een remix met wat meer laag en drums zou de plaat een wat aangenamere luisterervaring geven en misschien ook wat meer power.

Een typisch Amerikaanse hardrockplaat uit de jaren '80. Er is de verplichte ballad met een clichétekst vol fake-sentiment. Er is de schreeuwerige gitaar, maar inwisselbaar met andere gitaristen van 13 in een dozijn. Er zijn de lachwekkende videoclips vol macho-travestie-gedoe. En er is de veel te hoge, irriterende zang. Kiss is in de jaren '80 inwisselbaar met andere groepjes die zichzelf super vinden.

Zoals U2 ofzo?

Edwynn, reageer eens niet zo gebeten door een bij. Trouwens, U2 uit de jaren '80 staat torenhoog boven Kiss uit de jaren '80.

Ik weet eigenlijk niet hoe inwisselbaar dit is. Het kan je stijl niet zijn maar genregewijs levert Kiss een heel behoorlijk album af. Catchy as hell. Zoals veel andere Kissplaten. Als het dan afgedaan moet worden als groepje dat zichzelf super vindt, bestaan daar volgens mij wel meer voorbeelden van.

Kiss goes Bon Jovi....

Deze plaat is een duidelijk tijdsbeeld, ik noem ook even Def Leppard nog even. in 1987 klonk alles zo'n beetje het zelfde. De hardrockplaten waren net zo geproduceerd als de pure popplaten enkel met wat meer gitaar. De opbouw van de liedjes vrijwel het zelfde en dus had iedereen bijna even veel kans om een hit te scoren. Dat deed de groep dan ook met het stadionanthem Crazy Crazy Nights. Catchy as hell en voor mij een regelrechte GP. Of GP is misschien verkeerde gekozen al komt de naam Kiss wel regelmatig voorbij in de foute uren her en der op de radio.

Voor het titelnummer een 4,0 en de rest een kleine 3,0 en dan kom ik uit op een naar boven afgeronde 3,5

Nog eens opgezet, toch wel een vlakke plaat. En het valt me op dat Stanley zichzelf overschreeuwt op het nummer My Way. Daarbij zijn nummers als when the walls come down en Goodgirl gone bad echt zwak. Dramatisch is No, no,no wat wel een heel goed intro heeft, maar als dat eenmaal klaar is dan is de rest van het nummer een zooitje.
Is er dan niets goed aan het album? Natuurlijk wel. De 3 night-nummers vind ik nog steeds prima. Samen met reason to live en I'll fight heel to hold you. Tja het was wel met meerdere Kiss-albums in de jaren 80. Leuke rocksongs werden afgewisseld met "inspiratie en zouteloze songs " die bij de haren waren getrokken om toch maar deel uit te maken van een heel album. en Heel soms zat er echt een topnummer tussen zoals Reason to live op deze plaat..

Waar de vorige albums nog iets compromisloos hadden klinkt Kiss hier als een tweederangs Bon Jovi. Veel keyboards, lullige refreintjes en holle bombast. Geen enkel nummer is echt de moeite. Gelukkig zijn de jaren tachtig bijna voorbij. Enige verbetering is in zicht.

67/100

De vorige albums, vanaf het punt dat de maskers afgingen, vond ik compromisloos hard en daar heb ik me mateloos mee vermaakt. Crazy Nights vond ik een domper, vind maar eens redenen om geen onvoldoende te verlenen. Pluspunt is dat het een dolle nacht beloofd te worden en Paul Stanley drie nummers achterelkaar zingt, al vind ik hem wat geforceerd hoog overkomen in I'll Fight Hell to Hold You. Bang Bang You is dusdanig flauw dat het leuk wordt, No No No van oudsher een favoriet, Hell or High Water ronduit zwak en My Way ongezouten. When Your Walls Come Down en Good Girl, Gone Bad vrij zwak, Reason to Live klinkt als Foreigner, Turn On the Night vijzelt het peil weer even op, tot het refrein te vaak herhaald wordt en op het eind zullen we nog een keer een stevig nummer krijgen in de vorm van Thief in the Night. Nipt een voldoende; album straalt iets zonnigs uit, Bruce Kulick soleert goed en KISS kan weinig kwaad bij me doen.

Dat hoge zingen in I'll fight hell vind ik inderdaad ook erg jammer. Niet dat ik het daarmee gelijk wil afdoen als een slecht nummer overigens. Het blijft in principe een ijzersterke song. Datzelfde geldt mijns inziens voor Reason to live. Ijzersterke ballad en enigszins verbazingwekkend dat dit maar een hitje werd i.p.v. een mega succes. Bang bang you, Hell or high water, No no no en When your walls come down vind ik met enige afstand de zwakke broeders op dit verder toch wel prima album. En die productie is echt jammer.

Nee, als ik Bon Jovi wil horen, zet ik wel Bon Jovi op. Def Leppard vind ik afschuwelijk, dus dat gaat het niet worden. Zo ook Kiss. Het wordt inmiddels wel heel erg moeilijk om iets positiefs te vinden, want innovatief is Kiss niet en goede liedjes schrijven, zit er ook gewoon niet in voor mij. De stijl van de band is me wel duidelijk en Kiss is gewoon een soort tijdmachine. Zet een willekeurige plaat van ze op en je weet wat populair was dat jaar. De songs zijn alleen slaapverwekkend. Oerdegelijk, want slecht is het ook weer niet, maar de band voegt nul komma nul toe aan het muzikale landschap. Dit is simpelweg teren op oud succes.


Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Creatures Of The Night
9. Animalize
10. Lick It Up
11. Hotter Than Hell
12. Asylum
13. Crazy Nights
14. Peter Criss
15. Dressed To Kill
16. Unmasked
17. Rock And Roll Over
18. Gene Simmons

Ik zie de Bon Jovi vergelijkingen en ga dan toch even in de verdediging schieten voor die band, want Bon Jovi anno 1987 was een behoorlijk stuk beter dan wat Kiss op dit moment produceerde. Tot mijn grote schrik vind ik I'll Fight Hell To Hold You dan nog best een lekker nummer, maar zodra Bang Bang You begint rollen de ogen weer met het stomme refrein dat zelfs ironisch niet zou werken. Dat openingsgitaarstuk van No No No is dan wel weer ineens vrij spectaculair en levert een vrij stevig up tempo track op. Maar verdomme nog aan toe als My Way ineens aangaat met die verschrikkelijke kitscherige keyboardlagen. Reason To Live is daarnaast een wel heel zwak aftreksel van een goeie Heart-ballad.

Het soleerwerk is spectaculair, maar eigenlijk ergert het dat het geheel zo overstuurd klinkt onder zulke zwakke en bovenal softe composities. Een echte Crazy Night kan ik dit album ook niet noemen. Het ergert me vooral.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Dynasty
6. Kiss
7. Animalize
8. Lick It Up
9. Love Gun
10. Hotter Than Hell
11. Unmasked
12. Asylum
13. Destroyer
14. Crazy Nights
15. Rock And Roll Over
16. Dressed To Kill
17. Peter Criss
18. Gene Simmons

Op zich vind ik het album nog wel redelijk alleen die flinterdunne productie van Ron Nevison verpest een hoop. Er waren ook betere songs voorhanden, zoals Sword and Stone, Hide Your Heart & Dial L for Love die Neverson niet op het album wilde.

KISS schreef al Bon Jovi-achtige stukken voordat Bon Jovi überhaupt bestond. Het is trouwens Paul Stanley geweest die Desmond Child introduceerde bij Bon Jovi. Sindsdien is Child uitgegroeid tot één van de succesvolste songwriter, met meer dan 2.000 songs en 80 hits.

Kijk, dat wist ik dan weer niet. Interessant! Ik ga die nummers eens opzoeken. Hide your heart ken ik uiteraard al wel. Wist alleen nooit dat het eigenlijk al voor dit album bedoeld was.

Sword And Stone stond op de Shocker OST. Weliswaar uitgevoerd door Bonfire maar toch. Goede song inderdaad.

Maar voor My Way en Reason To Live mag je mij ook wakker maken hoor. Dat zijn echt van die heerlijke hairglijders.

Correct. Heel fijne songs!

Gewoon en prima plaat van de mannen van KISS, niet hun beste nee , maar kan me er nog steeds mee vermaken. Crazy nights opent lekker vrolijk en Reason to live vind ik misschien wel een van de mooiste ballads van KISS. Verder favorieten zijn wel good girl gone bad, my way , hell procent high water en turn on the night. Is jaren 80 hardrock niet je ding , dan gaat het hem niet worden nee. En ik weet wel dat vaak dezelfde trucjes werden gedaan, maar ik stoor er me er niet zo aan. Ik hou wel van die jaren 80

Geweldige plaat. Naast hun seventies werk luister ik deze het liefst. Elk nummer is raak. Alles is enorm catchy en had zo op single uitgebracht kunnen worden. Jammer dat ze deze stijl hierna weer losgelaten hebben.

De productie had iets voller gemogen ja. Maar dat weerhoudt me er niet van deze eighties klassieker toch de volle mep te geven.

Maar passen ze op dit album? Qua stijl op zich wel maar tegelijkertijd hadden ze dan toch wat afgeweken. Omdat ik ze net iets minder pakkend vind. Sword and Stone bijv vind ik het refrein toch te zwak, het klinkt te "bedacht" en te Bon Jovi achtig. Dus ik vind dat ze de juiste keuze hebben gemaakt.

Ik vind dit geen klassieker, zelfs niet in de Kiss-catalogus, maar ik luister er toch wel graag naar, zo af en toe. Op deze plaat gaat Kiss inderdaad full-on hair metal, met catchy refreinen en een gelikte productie. Echte uitschieters staan er naar mijn idee niet op. Maar er staan ook geen nummers op die me in negatieve zin opvallen (hooguit No no no misschien, en zelfs die vind ik nog wel meevallen), en dat is bij veel Kiss-albums toch wel anders. Wat mij betreft een mooie middenmoter in hun oeuvre.

Voor mij voelt het toch wel als een klassieker. Turn On The Night en de titeltrack werden toch wel flink op de radio gedraaid in mijn herinnering.

Dat laatste klopt. Crazy crazy nights was zelfs een bona fide hit, en ook Turn on the night kreeg in Nederland wel wat radio-airplay, zo herinner ik mij. Dat wil wat zeggen, want met uitzondering van Bon Jovi en Europa sloeg die hele popmetal-rage in Nederland lang niet zo aan als in de VS. Daar was deze stijl in de tweede helft van de jaren tachtig erg dominant. Dat viel bij ons nog wel mee, al profiteerden o.a. ook Def Leppard (twee kleine hits) en Poison (één ballad-hit) er ook van.

Nederland was niet bepaald hardrock minded nee. In de States had het genre al wel een vroege hitparade geschiedenis met acts als Crüe, Dokken en Ratt. En stiekem durf ik Van Halen daar ook wel onder te scharen.

Jump scoorde in Nederland ook wel lekker toch?
Maar idd haimetal of hardrock deed het hier om de ene of andere reden altijd minder goed.

Eigenlijk ook niet echt. Hoewel het door de vele keyboards eigenlijk nauwelijks een hardrocknummer genoemd mag worden (hoewel Eddies solo natuurlijk geweldig is), was het wel populair bij radio-dj's. Met name Radio Veronica liep er in de jaren tachtig mee weg. Maar de eigenlijke hitnotering was bescheiden: vier weken top 40, hoogste notering 29ste plaats, terwijl het nummer in de VS op één kwam. De live-versie deed het in 1993 beter: zeven weken genoteerde, 17e plek.
De grootste hit van VH in Nederland was eigenlijk Running with the devil. Die haalde in 1980 de top 10. Twee jaar na dato weliswaar, maar goed. En dat patroon zag je vaker. Still loving you deed er ook drie jaar over voordat het in 1987 een grote hit werd.

Hee deze versie ken ik helemaal niet. Bijzonder wel dit, want Sammy was vlgs mij nooit zo happig op het zingen van Roth nummers. En dan ook nog als single uitbrengen, toe maar..!

En wie speelt hier keyboards eigenlijk? Dan vond ik dat ze dat bij Why Cant This Be Love toch overtuigender brachten. Eddie achter de toetsen en Sammy speelde lekker gitaar.

Maargoed we dwalen een beetje af. Al is er wel degelijk een connectie tussen Van Halen en Kiss natuurlijk. Gister de Van Halen - Gene Simmons "Zero" Demos 1976 nog even geluisterd.. wat een energie!

De man achter de toetsen is een oude bekende van Sammy Hagar en ook ex-Night Ranger, Alan Fitzgerald.

Je bent goed op de hoogte. Ik zie nu dat hij idd ook al meedeed bij Montrose en de eerste Sammy soloplaten. Toevallig veel naar geluisterd afgelopen tijd. Sympathiek dat hij nu ook weer een baantje aangeboden kreeg, al is het dan slechts stilletjes weggemoffeld achter de coulissen...