Queensrÿche - Queensrÿche (2013)

Deze plaat wint het op alle fronten van die van Tate. De eerder uitgelekte nummers waren al prima maar ook nummers als In this Light, A world without en Don't look back zijn echt uitstekend. Sowieso geen missers (los van overbodige introotjes). Prima zet met alle respect om Tate uit de band te zetten. Het blijft een legendarisch goeie zanger op de oude platen.

ik lees dat vaker.. Is jammer want na Empire kwam toch echt nog Promised Land en die plaat MOET iedere rechtgeaarde fan in de kast hebben staan. Regelrechte klassieker!

Deze nieuwe sijpelt nu binnen, ben erg benieuwd!

Dan ben je toch een van de weinige die dat vind. Damaged is nog een goede track.
Verder zijn I Am I en Disconnected nog redelijk (met moeite). Rest is ruk.

Was dat album niet ontstaan door DAT tapes naar elkaar te sturen?? Ook zo vreemd

De hele band bracht juist hun tijd door op een boot, daar was namelijk het hele album geschreven en opgenomen. Juist een jaar lang op elkaars lip. Promised Land ruk? Ik vind het een meesterlijk album (Tribe trouwens ook).

Ik begrijp überhaupt de ophef niet over de zogenaamde "rebirth" of Queensrÿche. Ik vind de productie nogal dunnetjes en glad klinken. Een aantal nummers zijn nou niet bepaald hoogvliegers. Een aantal elementen van vroeger zijn wel terug te horen maar mijns inziens haalt het het hoge niveau van vroeger niet.

Ik zit tussen een 3 en een 3,5.

Mmm Someone Else is toch 1 van de mooiste kippenvelnummers die ik ken anders. Er er staan nog wel een paar aardige tracks op hoor.

Nou, spreek voor jezelf. Op menig internet site krijgt Promised Land waarderingen die zeker niet onderdoen voor Empire en, hoewel het inderdaad iets minder ontvangen is tot vandaag de dag, behoort het toch zeker wel tot de laatste van de 'klassiekers' in de ogen van veel fans, waaronder ikzelf. Om te zeggen dat de rest "ruk" is komt nogal raar over.

La Torre is een kameleon, waar hij bij Crimson Glory angstaanjagend op Midnight leek, is het hier een exacte kopie van Geoff Tate. Grote klasse als je de kwaliteiten van die twee absolute metal grootheden in je verenigt, maar het gaat wel wat ten koste van een stuk "identiteit".

Maar goed, al met al best een frisse, spontane plaat waarbij ik naast de originaliteit zeker ook de genialiteit van weleer (van De Gramo) mis. Ook productie is niet helemaal top. Weliswaar in wat mindere mate dan bij Tate, maar ook hier lijkt het allemaal net wat te snel in elkaar geflanst.

Wat resteert is het gevoel dat hier veel meer had ingezeten. 3,5

Ik vind La Torre absoluut geen exact kopie van Tate, hij combineert zijn stem met die van Nils K. Rue en Lance King en kleurt de muziek naar mijn mening prima in op deze manier.

Over het hele Promised Land debat: ik vind dat album beter dan Empire. Hoewel laatstgenoemde een goed album is, vind ik het voor de helft wel erg poppy en vind ik op Promised Land dat duistere karakter erg verfrissend. Helemaal de titeltrack is weergaloos.

Ik moet ook erg veel aan die Pagan's Mindknakker denken als ik hem hoor. En Lance King... dat is lang geleden. Ik heb nog twee Balance Of Power cd's liggen. Nog maar eens luisteren. Ik vind wel dat LaTorre de maniertjes die hij hoort en blijkbaar gaaf vindt, gretig overneemt.

Ook ik vind Promised Land een imposante reus die smalend neerkijkt op Empire dat toch ook wel weer zijn kwaliteiten heeft.

Mee eens! Al is deze wel erg richting de Rainbow "Rising" lengte. Maar inderdaad, veel bands denken 80 minuten te moeten vullen op een CD, (hoewel het met het mp3 tijdperk wel es anders is tegenwoordig, gaat weer een beetje richting de single, vooral in het Top 40 gebeuren). Bij een film kun je toch ook zeggen hij is een minuut of 15 te lang? Zo zie ik het ook met muziek albums.

Zo'n compact album is wel eens verfrissend. Eigenlijk vind ik dat hele Toddrÿche erg verfrissend. Qua stijl wordt teruggegrepen op vooral Empire. De licht-mechanische accentjes herinneren vluchtig aan The Warning en Rage For Order. Vooral de fundamenten die door Jackson en Rockenfield in In This Light neergelegd worden, zijn zo heerlijk vertrouwd dat het me allemaal niet meer uitmaakt dat Queensrÿche geen trendsettende band meer is.

Korte songs dus, vol met de obligate zangpartijen van Todd LaTorre, die enerzijds lekker in het gehoor liggen maar anderszijds ook weinig op avontuur gaat en langs de randen van zijn bereik verkent. Ook denk ik dat het allemaal nog beter was geworden met wat rappere tracks erop. De eenvormigheid ligt daarmee op de loer. Dan is de korte speelduur een uitkomst. Ondanks die mitsjes en maartjes is Queensrÿche een zeer onderhoudend plaatje geworden dat vrij gemakkelijk in je hoofd gaat zitten, maar ook niet heel snel verveelt. Vooral de ballad A World Without vind ik erg sterk. Met mooi neerslachtig gitaarwerk en heel veel sfeer. Ander hoogtepuntje was het al eerder vrijgegeven Where Dreams Go To Die. Kom ik de zomer wel mee door.

Bij mij blijft hij groeien in ieder geval! De drums spetteren zo ongelooflijk dat ik nu pas weer voor het eerst sinds lange tijd merk wat een werelddrummer Rockenfield ook eigenlijk is. Tel daar trouwens ook de weergaloze solopartijen op nummers als Redemption en Vindication bij op, Wilton moet zo blij zijn dat hij eindelijk weer eens lekker kan scheuren!

Ik heb Q2K lange tijd verdedigd als een goed album en zal dat ook blijven doen, maar ik vind dit een heerlijk verfrissend en sterk album zonder minpunten.

Draait nu zijn eerste rondje en op het eerste gehoor klinkt het allemaal wat pittiger en vertrouwder dan de vorige platen. Ik laat de plaat de komende dagen/week op me in werken, want op een of andere manier heb ik het idee dat dit een album is dat zijn kwaliteiten pas na een luisterbeurt of drie a vier pas gaat prijsgeven.

Enne, iemand die beweert dat de zang van La Torre op dit album niet op die van Tate lijkt moet morgen even naar Schoonenberg...

Elke keer openbaren zich weer nieuwe details inderdaad.

Klopt, ik ga mijn mening dan ook herzien. Nu de songs steeds meer gaan beklijven blijkt de plaat beter dan de eerste paar luisterbeurten deden vermoeden. Net als vroeger is dit weer eens een behoorlijke groeiplaat.

Ontslagen zanger Geoff Tate bracht onlangs een album uit onder deze bandnaam; ditmaal is de rest van de band aan de beurt, verstrekt met nieuwe zanger Todd La Torre, bekend (maar bij mij niet) van de band Crimson Glory. Hij is geen onverdienstelijke vervanger van Tate en zijn stemgeluid is vrij identiek, vooral in de hogere regionen. Afgezien daarvan; hoe verhoudt het songmateriaal zich tot het album van Tate? Tja, ik moet zeggen dat ik beide albums redelijk goed vind, maar geen hoogvliegers. Dit keer klinken de songs iets meer als het Queensrÿche dat ik ken van albums als Operation:Mindcrime en Empire, maar echt sterke songs ontbreken en na een prima begin wordt één en ander snel wat vlak en voorspelbaar. De plaat is met zijn 35 minuten ook erg kort. Deze versie van de band heeft weliswaar mijn voorkeur, maar ik hoop wel dat men in de toekomst, als die er al is, betere albums gaat maken.

Off-topic even een voorbeeldje van Todd bij Crimson Glory. Wat een geweldenaar!

YouTube - CRIMSON GLORY "In Dark Places" featuring Todd La Torre

Tering. Wat slecht. Als Queensryche liefhebber van den beginne moet ik zeggen dat dit het slechtste album van deze band ooit is.
We hebben een zanger die probeert de leegte op te vullen van de briljante Tate en dat doet door Tate te immiteren. NIET DOEN.
We hebben een productie die (Na het gezeur over dat van Tate's album) nog slechter is. Wat een drama opnames van de drums
We hebben HOEVEEL minuten muziek??? Yep 35??? Waaronder al twee nummers van zo nabij de 1 minuut. Wat een sof.

Dit is het stemmen niet waard.

Ik heb het gevoel dat het partijtje kiezen is doorgeslagen naar deze kant.

Tijd dat de heren het bijleggen lijkt mij.

Zo denk ik er in mindere mate ook over. Staan wel een aantal aardige tracks op maar het geluid is flinterdun. Hoogtepunt is het drumwerk. "Vindication" is wat mij betreft het hoogtepunt.

Wat dat betreft vind ik Tribe en American Soldier een klasse (of twee) beter.

Pas een keer beluisterd maar deze versie van Queensryche bevalt vooralsnog beter dan die andere versie. Dit is ook een pak beter dan Dedicated to Chaos.

Vandaag ongeduldig geweest. Mijn pre-order is onderweg, maar toch maar even in de winkel op de hoek een versie gekocht. Ik was toch al van plan om beide verschillende deluxe edities te kopen, dus dat ik uiteindelijk met twee versies opgescheept zou zitten wist ik eigenlijk van tevoren al.

Eerste indruk: Klinkt wel fris, maar voor een groot deel ook erg slap. Meezing-refreintjes vind ik niet erg, maar bij Spore en Vindication haalt het de kracht wel heel erg uit het nummer. Erg zoet. Kan me ook niet herinneren dat Queensrÿche zo'n band was die zoete, volgepropte ballads als Open Road voortbracht. Positievere kanten vind ik dan Where Dreams Go to Die, Redemption, de sterkere ballads als In This Light en A World Without. Productie enerzijds erg breed en gelaagd, anderzijds ook wat dunnetjes. Beetje teleurgesteld in de eerste indruk, maar wie weet groeit het nog.

Na een eerste luisterbeurt deze morgen ben ik vooralsnog absoluut niet onder de indruk. Todd La Torre klinkt nog meer als Geoff Tate dan Geoff Tate zelf, volgens mij gebruiken ze dezelfde effecten op de stem, en ik hoor ook weinig bezieling in de nummers. Bij Vindication kijk ik eens op maar voor de rest hoor ik weinig raakpunten met good old Queensrÿche, want die indruk en verwachting had ik toch gekregen na al dat back to the roots blablabla. Ze missen een songschrijver en dan denk ik, inderdaad, nog maar eens aan Chris DeGarmo. Zo goed als tot en met Promised Land wordt het nooit meer, dat besef ik ook. Op mijn verlanglijstje zetten bij Wowhd en wachten tot de prijs zakt wordt mijn voorlopige conclusie.

Mijn ervaring is dat hij groeit.

De mijne ook. IJzersterke plaat van de heren.

Het was dan ook nog maar de eerste keer en die gasten hebben nu eenmaal een reputatie van groeiplaten, herinner The Warning, Rage For Order en Promised Land. Zal nog zeker een aantal keren aan de beurt komen en als het mijn bevindingen positief beïnvloedt, dan is dat zeker meegenomen!

Deze CD klinkt meer als Queensryche dan de band met Tate jaren geklonken heeft. Ik mis alleen de sterke composities van weleer. Qua sound, zang en gevoel zitten ze op het goede spoor, maar echte klassiekers zijn hierop (nog) niet te vinden. De recente CD vanTate klinkt mij minder Queensryche, maar heeft wel een paar sterkere song aan boord.. Live zal deze Queensryche het best goed doen en dat ga ik eerst maar eens aanschouwen.

Dat zou ook wel héél snel zijn.

Ik heb nu drie nummers gehoord en vind het hoe dan ook goed klinken. Deze Queensrÿche ga ik zeker wel aanschaffen. Die met Tate laat ik waarschijnlijk liggen.

Ik had de mannen van Queensryche eigenlijk al afgeschreven na drie afschuwelijk slechte cd`s maar na het droppen van Tate en met de komst van Todd La Torre gloort er weer hoop voor deze band. Eindelijk weer eens wat pit in de nummers met Redemption als uitschieter en Vindication als 2e hoogtepunt. Maar ditmaal ook weer eens mooie ballad als A World Without. Zanger La Torre kan mij zeer bekoren en het gitaarwerk klinkt ook weer eens lekker fris! Volgende keer graag wel wat meer nummers want de cd duurt niet erg lang.

Beter een kort goed album dan een lang saai album. En dit is een kort goed album.

Eindelijk ook aan toegekomen om het album eens te beluisteren. Klinkt niet slecht - en in ieder geval al een stuk meer naar hoe ik QR zelf het liefste hoor in tegenstelling tot Dedicated to Chaos of Frequency Unknown. Bij een eerste luisterbeurt had ik ook niet meteen iets van 'wow' - maar na een tweetal rondjes extra blijven er toch een paar nummers hangen - een 'In this Light', 'Fallout' of 'Where Dreams go to Die' hoort in ieder geval bij het sterkste wat de band in jaren te horen heeft gebracht. En La Torre? Tja...net zoals iedereen kan ik daar alleen maar positief over zijn - ik moet zeggen dat ik nu wel langzaamaan het hele circus en de interviews (wisselend tussen La Torre en Tate) beu begin te worden - maar hij doet vocaal inderdaad gewoon de gloriedagen van QR weer herleven. De lengte is bij mij uiteindelijk ook niet zo'n probleem - een 10 minuutjes extra had wel gemogen vind ik, en 1 intro'tje was ook wel genoeg in plaats van halverwege weer zo'n stopmoment in te lassen. maar op zich is het geen punt. Bij een volgende poging had ik echter wel graag wat meer afwisseling gehad - ik mis een beetje een echt snel nummer of zo'n epische knaller als 'Promised Land' of 'Empires'. Verder krijgt het voorlopig een 3,5, voornamelijk omdat sommige nummers net wat te standaard zijn, maar een 4 zie ik er eventueel nog wel van komen.