Queensrÿche - Queensrÿche (2013)

[quote]lennert schreef:


Ik vind deze mening toch moeilijk serieus te nemen als Dedicated To Chaos ook al 5 sterren krijgt...[/quot

niet van mij hoor!!!
neem me nu maar serious .klinkt echt geweldig!!

Ontslagen zanger Geoff Tate bracht onlangs een album uit onder deze bandnaam; ditmaal is de rest van de band aan de beurt, verstrekt met nieuwe zanger Todd La Torre, bekend (maar bij mij niet) van de band Crimson Glory. Hij is geen onverdienstelijke vervanger van Tate en zijn stemgeluid is vrij identiek, vooral in de hogere regionen. Afgezien daarvan; hoe verhoudt het songmateriaal zich tot het album van Tate? Tja, ik moet zeggen dat ik beide albums redelijk goed vind, maar geen hoogvliegers. Dit keer klinken de songs iets meer als het Queensrÿche dat ik ken van albums als Operation:Mindcrime en Empire, maar echt sterke songs ontbreken en na een prima begin wordt één en ander snel wat vlak en voorspelbaar. De plaat is met zijn 35 minuten ook erg kort. Deze versie van de band heeft weliswaar mijn voorkeur, maar ik hoop wel dat men in de toekomst, als die er al is, betere albums gaat maken.

Terwijl Geoff Tate met Frequency Unknown het geluid van de modernere Queensrÿche deed voortleven, gingen Scott Rockenfield, Michael Wilton en Eddie Jackson hun eigen visie realiseren: terug naar de energie die ze vroeger hadden. Om te zeggen dat ze terug in de tijd duiken en een nostalgisch album leveren is niet helemaal waar, maar misschien zeggen sommigen dat ook alleen maar omdat het zo lang geleden is dat Queensrÿche zo energiek klonk.

Metalriffs, progressieve ritmes, harmonieuze gitaarlijntjes en knijterhoge zang. Dat hebben we lang niet meer gehoord bij deze band. Het is niet moeilijk te constateren dat het klassieke Queensrÿche geluid weer tot leven is gewekt. Todd La Torre klinkt als een kloon van een jonge Tate, maar weet toch hier en daar wat smerigere klanken uit te stoten dan zijn voorganger en daar hoor je toch duidelijk een andere zanger. Het materiaal moet even groeien maar dan hebben we ook weer een ouderwets goed album te pakken. Lekkere groovende stampers als 'Redemption' en 'Spore'; hartverscheurende ballads als 'In This Light', 'A World Without' en 'Open Road'; en de wat snellere nummers zoals 'Where Dreams Go to Die', 'Vindication', 'Don't Look Back' en 'Fallout'. Voor elk nummer valt wat te zeggen. Van de korte speelduur heb ik geen last.

Ja, de toekomst van Queensrÿche is in goede handen. Nu moet het nog 18 november worden natuurlijk, maar ik zie geen reden waarom Geoff Tate die zou moeten winnen. Aan de ene kant vind ik het heel jammer dat het naar mijn mening geweldige Dedicated to Chaos de laatste Queensrÿche-plaat zal zijn in die stijl, maar aan de andere kant zal ik de solo carrière van Tate waarschijnlijk gewoon goed in de gaten moeten houden. Al met al heeft deze strijd twee prachtige albums opgeleverd, dus mij hoor je niet klagen.

Weliswaar een terugkeer naar het oude geluid, maar Queensryche slaagt er met een nieuwe zanger niet om om het elan terug te krijgen. Todd La Torre is een goede zanger. Dat liet hij al horen toen hij frontman werd van Crimson Glory. Op het eerste gehoor lijkt er geen vuiltje aan de lucht, maar al snel valt op dat de songs lang niet zo boeiend zijn als gehoopt. In This Light is een redelijk geslaagde ballad en Vindication is een geinige single met een paar goede ideeën, maar verder is het wel erg vrijblijvend en wat ongeïnspireerd. Het is een prima album voor de achtergrond. Laten we het daar maar op houden.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Queensryche
8. Q2K
9. Dedicated To Chaos
10. Frequency Unknown
11. American Soldier
12. Promised Land
13. Operation: Mindcrime II
14. Tribe

Ik was toentertijd iets lyrischer dan nu, maar alsnog vind ik deze comeback geen verkeerde plaat. Het is echter allemaal net te kort, net niet spannend genoeg, maar wel erg mooi en bij vlagen erg goed. Helemaal Vindication en Don't Look Back zijn sterke songs met spetterend gitaarwerk en prima zang. Open Road is een mooie mysterieuze afsluiter en Where Dreams Go To Die is een fijne opener. De single Redemption is echter vrij saai en mijn eerdere kritiek blijft staan. Toch ben ik na Frequency Unknown echt blij om weer eens iets vertrouwds te horen!

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Queensrÿche
8. Promised Land
9. American Soldier
10. Operation: Mindcrime II
11. Hear In The Now Frontier
12. Frequency Unknown
13. Dedicated To Chaos
14. Tribe