Golden Earring - Golden Earring (1970)

Back Home vind ik nu nog steeds een van de mooiste nederpop-nummers.

Hier en daar tikkeltje symfonisch, behoorlijk rauw, maar wat me toch erg deugd doet is de uitbreiding van dwarsfluitwerk van Barry.

Dit album was in 1970 de tweede plaat die ik ooit kocht (na "Cosmo's Factory" van CCR). Grijsgedraaid heb ik die lp, en nu heb ik hem op cd. Prima plaatje hoor, één van de betere van de Earring, maar natuurlijk niet zo sterk als "Moontan". Het opvolgertje van "Back home" op single was overigens "Holy holy life", met op de b-kant "Jessica", een nummer van Barry en Rinus, dat voor zover ik weet alleen maar op de achterkant van die single is verschenen. Ik heb hem gelukkig nog, die single, want "Jessica" is ten onrechte verdwenen in het drijfzand van de tijd.
Wat Saldek hier trouwens bedoelt met "symfonisch", dat begrijp ik niet. "Golden Earring" van Golden Earring is nergens een tikkeltje symfonisch. Ik kan het weten: ik heb het album zo'n 88.977 keren gedraaid.

Dat is wel heel erg veel .

't Was natuurlijk bedoeld als een boutade, maar heel ver naast de waarheid zal het toch niet zitten, Hans. Nog vergeten te zeggen: de twee beste nummers van het album (behalve natuurlijk "Back Home") zijn "Big Tree Blue Sea" (met pessimistisch-milieubewuste tekst avant la lettre, typisch voor de hard rock begin jaren zeventig) en "I'm going to send my pigeons to the sky", een succesnummer na middernacht op de fuiven die wij toen gaven. Helaas, die tijd komt nooit meer terug.

't Was natuurlijk bedoeld als een boutade, maar heel ver naast de waarheid zal het toch niet zitten, Hans. Nog vergeten te zeggen: de twee beste nummers van het album (behalve natuurlijk "Back Home") zijn "Big Tree Blue Sea" (met pessimistisch-milieubewuste tekst avant la lettre, typisch voor de hard rock begin jaren zeventig) en "I'm going to send my pigeons to the sky", een succesnummer na middernacht op de fuiven die wij toen gaven. Helaas, die tijd komt nooit meer terug.

Aan Spartak:
Symfonisch.......een tempowisseling en verandering van notenschema deed bij mij al wonderen om het symfonisch te noemen. Het was gewoon die tijd dat die wisselingen in de (hard-)rockmuziek eigenlijk heel normaal waren. Totdat ik muziek leerde kennen als Dreamtheatre en Marillion........symfonisch gezien valt dit album dan ook als een kaartenhuis in elkaar. Ik doelde met name op 'Pigeons' en 'See/tree'. Lekker de moeite genomen om een uitgespannen muziekstuk te produceren. Dus in deze: correctie. Desniettemin staat dit album bij mij als een huis.

ik ken dit album niet ( op back home na ) , ik vind de beste earring single nog altijd SHE FLIES ON STRANGE WINGS , de lage versie

Ik ken wel de lange versie van "SHE FLIES ON STRANGE WINGS" . Maar beste Rudiger, dat zal je ook wel bedoelen. Je kunt "Golden Earring (1970)" met een gerust hart kopen, downloaden of whatever omdat het gewoon een prima Earring album is met daarop eerlijke vaderlandse rockmuziek . 4****

klopt ik bedoelde ook lange ( type foutje )

Dit album werd ook vanwege de hoes en de song 'The wall of dolls' genoemd en was het eerste Golden Earring album van de jaren 70.
Ik heb zowel de LP als de CD in mijn verzameling.
'On the double' en 'Eight miles high' waren al een aardige aanloop naar de nieuwe muzikale koerswijziging van pop naar rock.
Sieb Warner (ex-Motions) verving Jaap Eggermont, maar is hier alweer vervangen door Cesar Zuiderwijk (o.a. ex-Livin' Blues).
In de Earrings-tijd waren de composities hoofdzakelijk van het duo Kooymans & Gerritsen, maar nu is het Kooymans solo, met af en toe een tekstuele bijdrage van de Engelstalig opgevoede Barry Hay.
Mijn meest favoriete Earring-albums van de jaren 70 zijn als Top 5:

1 Moontan 1973
2 Live! 1977
3 Golden Earring 1970
4 Seven tears 1971
5 Together 1972

Ik mag gelijk wanneer Back Home terughoren en de adrenaline spuit in al mijn aderen, wàt een moordnummer blijft dat toch... die dwarsfluit op het eind, puur kippenvel.

Rudiger zei hier dat She Flies On Strange Wings zijn alltime favoriet was, welnu, het mijne ook, daar krijg ik nog méér kippenvel van, zeker ook als je de clip ervan ziet op hun video-clipsverzamelaar-dvd waarvan de titel me ontsnapt.

Deze elpee hier staat ook op mijn verlanglijstje, die Golden Earring is het allerbeste wat Nederland ooit voortbracht. En Johan Cruijff ook natuurlijk.

Wie is Johan Cruijff?

Een groots Nederlandse voetballer die aan het einde van zijn carriere bij een echte voetbalclub ging spelen .

O, ik dacht dat het die zanger van de hit 'Oei oei oei (dat was me weer een loei)' was.

Ik heb dit album nog niet zo gek vaak beluisterd, dus tot nu toe geef ik het album 3 sterren, maar het is al weer een tijd geleden dat ik er goed naar geluisterd heb. Dus binnenkort maar weer een paar luisterbeurten geven.

Back Home blijft toch een briljant nummer!

Geweldig Earring album , samen met Seven Tears ongeveer het beste wat deze superband gemaakt heeft .
Het laatste nummer As Long As The Wind Blows is werkelijk magnefiek .
4,5 ster .

Als mijn Golden Earring - Live trip is gaan liggen komt deze wellicht een keer aan mijn luisteroppervlakte. Scheelt dat de Earring niet zoveel albums hebben

Dit is mijn absolute favoriet van de band.
Een heerlijke psychedelische (prog)rock plaat.
Het spel is goed van de heren en de songwriting minder popgericht maar naar mijn mening des te pakkender.

Gewoon 5*****

Gewéldige cd van The Golden earring, uit hun allerbeste periode.

Het gemiddelde bedraagt hier, merkwaardig genoeg, iets boven de 3,5 sterren, maar ik kom geen zwakke momenten tegen.

Niet in uitvoering, niet in de composities en ook niet in de productie. Dus ik ben erg benieuwd naar waar de kritiek op deze cd nog uit kan bestaan. Het meesterwerkje behoort tot het selecte gezelschap van Nederlandse albums van onbetwiste internationale kwaliteit.

1970 was een prachtig Nederlands jaar sowieso, het debuut van Earth & fire, Shocking blue op 1 in de VS, enfin van zeldzame schoonheid allemaal.

Back home is één van mijn meest favoriete Golden earring nummer van alle tijden. Het is natuurlijk ook één van de bekendste (20 weken genoteerd gestaan, hoogste positie 1 in de top 40) maar eigenlijk staan er op Golden earring geen nummers die lager scoren dan 4,5*****.

Het album klinkt lekker fris, de songs zijn veelal stevig (geweldige opening met Yellow and blue) en één van mijn andere favorieten hierop is I'm going to send my pigeons to the sky.

Een klein traantje van trots, prachtige rock en roemruchtig verleden mag hier echt wel worden geplengd...

......hahaha....ieder zijn smaak natuurlijk, maar ik heb nooit begrepen wat er nu zo spectaculair is aan het nummer 'Back Home'!
Lekker fuifnummer, echt. Ik word ook helemaal blij als ik 'm ergens hoor. Maar gezet in het ouvre van ouwe Earring vind ik het maar een gewoon dingetje.
Dit album vind ik gaaf omdat het lekker rauw is, dat vooral.
En natuurlijk de openingszin der openingszinnen:
'When i wake up early in the morning, and sometimes i really do....'
hoe kóm je erop!

Jawel, jawel. Back home is echt één van de allerbeste (Nederlandse) rocksongs ooit.

Melodie, uitvoering, fluit, zang van Barry. Een ijzersterke kraker maar ik zou het geen fuifnummer willen noemen, dan denk ik meer aan muziek bij feesten en partijen en Back home is beter dan dat.

Ik heb vanaf de allereerste uitzendingen gekeken naar Toppop, volgens mij begon dat in 1970. Back home heeft dat jaar wekenlang op één gestaan, de bijbehorende 'clip' staat mij nog op het netvlies gebrand.

Ik was 7, 8 jaar oud en heel lang heb ik ook gedacht het vooral uit jeugdsentimentele gevoelens erg goed te vinden.

Maar, later ben ik daar toch anders tegenaan gaan kijken. Iedereen heeft popmuziek uit z'n jeugd waar hij/zij nu een beetje meewarig naar terug kijkt.

Dat geldt niet voor alle muziek. De periode van de Golden earring die ik m.n. altijd grandioos heb gevonden (1969-1975) is altijd geweldig gebleven en nu, terugblikkend op musicmeter, blijf ik het nog steeds ijzersterk vinden.

En het album heeft, na een dagje Golden earring cd's, mijn dagprijs gewonnen, als zijnde de beste cd van de Golden earring (ooit).

Heel veel is prachtig van de Golden earring, uiteraard m.n. in de periode eind jaren 60 tot halverwege de jaren '70. Maar deze titelloze cd is in mijn optiek de beste.

Moontan is ook mooi maar heeft in Suzy Lunacy en Just like Vince Taylor wat mindere nummers, waar Golden earring als album geen steekjes laat vallen. Een plekje verdiend in mijn top 10.

Als je het over goede earring albums hebt, dan mag je Eight miles high ook
niet vergeten.Daar hoor ik niemand over, in deze quote
Dat album vind ik beter dan deze.
Ik vind van dit album naast back home, ook this is the time of the year een super nummer.

Met het ingaan van de jaren '70 slaat Golden Earring een andere richting in: stevige rock al dan niet met folky tintje wat te horen is in de uitstekende single Back Home met het gebruik van de dwarsfluit (onder invloed van Jethro Tull?). Het album klinkt nog steeds fris en vitaal waarbij As Long as the Wind Blows nog een ander hoogtepunt is.

De dwarsfluit van Barry was al erg sterk aanwezig op het vorige album, luister het intro van Song of a devils servant er maar eens op na. Tijdens concerten gaf Barry ook een minutenlange solo die met echootjes, vertragingen en een quadraphonische installatie redelijk opzienbarend was.
Afgelopen week weer eens genoten van Rinus zijn werk op het nummer Pigeons to the Sky, heerlijk die Dan electro sound. Op Eight Miles High excelleert hij al met een solo, hier nog een lekker groovende solo en op het volgende album hoor je op Don't Worry ook weer een kort heftig intermezzo van hem. Wat een klasbak!
Cesar had zich geen betere binnenkomer kunnen wensen als met Back Home, gelijk de grootste Earring hit in NL ooit.

De afgelopen tijd ben ik helemaal in de muziek van de Golden Earring gedoken. Mijn ouders draaiden vroeger wel Earring platen, maar kennelijk ben ik in mijn zoektocht nu pas bij onze grootste en beste rockband aanbeland.
Zo'n 12 albums heb ik mogen beluisteren. Een aantal albums hebben nu al een megastatus verworven: Moontan, Seven Tears, Together, To The Hilt en Golden Earring.

Vorige week draaide ik Golden Earring voor het eerst. Ik had onlangs namelijk een mooie vinyl re-release van Nederlandse bodem aangeschaft.
Vanaf de eerste tonen van 'Yellow and Blue' werd ik met (positieve) verbijstering meegevoerd in een bijzondere kennismaking. Een album dat toch in de publieke schaduw staat van 'Moontan' en ook de Led Zeppelin, Mountain en Black Sabbath albums uit dezelfde periode. Ten onrechte, want Golden Earring doet niet of nauwelijks voor deze reuzen onder.
'The Loner' heeft een heerlijke groove en eindigt met één van de mooiste gitaarsolo's die op het album is te horen. 'This Is the Time of the Year' is naast 'I'm Going to Send My Pigeons to the Sky' een hoogtepunt.
'Big Tree, Blue Sea' kende ik al van de Moontan versie. De verschillen zijn klein en een duidelijke voorkeur heb ik niet. De latere versie heeft meer analoge synthesizer effecten.
'The Wall of Dolls' sluit kant B prachtig af. De gitaarsound doet mij denken aan het geliefde Switch, de orgelpartij klinkt als Earth & Fire. Een andere geweldige band
Kant B is misschien nog wel sterker als kant A. En dat zegt veel, zo niet alles....

Het eerste echte goede rock album van de Earring. Een behoorlijke koerswijziging t.o.v. hun vorige werk. Prachtplaat!

Wat een mooi Earring plaat is dit zeg!

Kooymans zijn stem klinkt werkelijk super (zoals in This Is the Time of the Year) muzikaal is het allemaal erg lekker, en als Barry op zijn fluit speelt komt er altijd wat moois uit

Big Tree, Blue Sea

Ben blij dat ik 'm eindelijk in bezit heb, en zal m zeker vaak gaan draaien!

Stevige plaat van de Earring met de hit 'Back home'. De plaat rockt als een tierelier. Prima album van de Earring.