Golden Earring - Golden Earring (1970)

Barry Hay deed in zijn biografie wat minder over zijn dwarsfluit spel, zal wel niet Rock & Roll genoeg zijn, maar het is een verfrissende aanvulling bij het rockende geluid.
Muziek uit mijn ouders jeugd, denkend aan de verfilming van Turks Fruit van Jan Wolkers.
Hier staat Nederland voor, wij hadden geen Woodstock nodig om het vrije gevoel uit te stralen, hier is dat altijd meer aanwezig geweest dan in de Verenigde Staten.
Daar werd er voor gestreden, hier kwam je het letterlijk op straat tegen.
The Wall Of Dolls is een huwelijk tussen hippies en rockers, fietsend over De Wallen met een joint in de mond, niet omdat het hier kan, maar gewoon omdat het de gewoonste zaak van de wereld was.
Geen plastic nep Barbies, maar gemaakt van klei.
Puurder waarschijnlijk.
Begrijpelijk dat ze zich steeds meer op Amerika gingen richten, meer volk zou een grotere afzetmarkt kunnen betekenen.
Maar nog meer dan Seven Tears ademt deze plaat het Hollandse gevoel uit, ik heb steeds meer het gevoel dat die dwarsfluit daar een grote rol in speelt.
Dan kun je denken, Jethro Tull deed het ook, en die komen uit de UK.
Die klinken net wat minder stoer, en moet ik altijd aan Catweasel en Robin Hood denken.
En Focus dan?
Maar die vermengden meer klassieke elementen in hun rockmuziek.
Misschien heeft dat typische Nederlandse er wel voor gezorgd dat ze internationaal gezien ondanks de hits nooit definitief door braken.
Jammer, maar een mooie eigen sound tot resultaat.

In 1969 brachten de Haagse rockers Golden Earring het album "EIGHT MILES HIGH" uit, maar ondanks een Amerikaanse tournee en succesvolle singles en albums, knaagde er iets binnen de band. Vooral bij het drietal Barry Hay, George Kooymans en Rinus Gerritsen. De klik met drummer Sieb Warner, die de vervanger was van Jaap Eggermont die na album #4 "ON THE DOUBLE" uit 1968 het veld mocht ruimen, was er niet. Er werd naarstig gezocht naar een passende vervanger en dat werd de van Living Blues overgenomen Cesar Zuiderwijk. Vanaf 1970 is dit de klassieke Golden Earring bezetting en met zijn vieren gingen ze de studio in om de op het laatste album ingeslagen rock aanpak verder uit te werken.

De Earring werd in 1961 opgericht door Kooymans en Gerritsen en bracht in 1965 de eerste hitsingle uit, "PLEASE GO". Met de prachtige singles "THAT DAY", "IN MY HOUSE", " SOUND OF A SCREAMING DAY", "I'VE JUST LOST SOMEBODY" en het tot een klassieker uitgegroeide "JUST A LITTLE BIT OF PEACE IN MY HEART". Ondertussen scoorden ze ook hun eerste Nederlandse nummer 1 hit met het wel erg poppy "DONG-DONG-DIKI-DIGI-DONG", in 1968. De albums die ze uitbrachten lieten een steeds betere kwaliteit horen, waarvan ik "MIRACLE MIRROR" uit 1968 een erg goed voorbeeld van vind.

Het eerste album in de klassieke bezetting is het self-titled "GOLDEN EARRING", dat ook wel "THE WALL OF DOLLS" genoemd wordt. Dit heeft natuurlijk alles te maken met de hoes. Het album verscheen in september 1970 en werd voorafgegaan door de weergaloze single "BACK HOME". Dit nummer was de tweede nummer 1 hit in de Nederlandse Top 40 en liet het definitieve geluid van de band horen. In ruim 38 en een halve minuut komen 9 tracks aan je voorbij die passend zijn in de muziekwereld van eind jaren zestig en begin zeventig. Classic rock vermengd met invloeden uit de toen erg populaire symfonische rock. “YELLOW AND BLUE” zorgt er meteen voor dat je aandacht erbij gehaald wordt, akoestische gitaar, dwarsfluit, de prachtige zang van Kooymans en dan na ruim anderhalve minuut vallen de drums in en is het een heerlijke rocker en een prima opener van het album. “THE LONER” start met een pakkende gitaarriff en ritme, waarna Hay de leadzang voor zijn rekening neemt. Wat heeft hij toch een geweldige stem en ook in deze rocker wordt dat maar weer eens bewezen. Kooymans zang maakt van “THIS IS THE TIME OF THE YEAR” een fantastisch nummer, een boeiende rockballad met veel variatie. Symfonische rock is de stempel die je op “BIG TREE, BLUE SEA” kunt plakken. Dwarsfluit, tempowisselingen, uiterst pakkende melodie en geweldig gezongen door Barry Hay, in ruim 6 minuten komen alle aspecten die de Earring beheerst voorbij, één van de toppers van het album. “THE WALL OF DOLLS”, het nummer dat model heeft gestaan voor de albumhoes, is een midtempo rocker met een heerlijke gitaarsolo van Kooymans!

“BACK HOME” hoort wat mij betreft bij de beste nummers die de Earring ooit heeft opgenomen en waarin Cesar Zuiderwijk meteen laat horen dat hij de ontbrekende schakel was, krachtige en strakke drumpartijen geven het nummer een perfecte basis. De melodielijn, gave riffs en de dwarsfluit maken het nummer af. Het kortste nummer is “SEE SEE”, alleen geschreven door Barry Hay, terwijl de rest door Kooymans gecomponeerd zijn, waarvan 2 samen met Hay. Subtiel gitaarspel, percussie en een wat afwijkende melodielijn geven het nummer een spannende karakter. “I’M GOING TO SEND MY PIGEONS TO THE SKY” is net zoals “BIG TREE, BLUE SEE” een symfonische rocker met tempowisselingen, geweldig drumwerk, heerlijke melodie in het refrein, alweer een topper op het album. En dan moet één van de mooiste, door George Kooymans gezongen nummers nog beginnen en dat is de rockballad “AS LONG AS THE WIND BLOWS”. Fantastisch gezongen, midtempo, heerlijke basspel van Gerritsen en een pakkende en emotionele melodie maken van het nummer een all-time favorite!

Met “GOLDEN EARRING” wisten de Earring hoe ze het succes moesten pakken, hoe ze van de 4 individuele muzikanten één geheel konden maken en daar hebben ze jarenlang profijt van gehad. Wat mij betreft begon dat allemaal met dit album uit 1970 en alleen daarom al is het een klassieker.

Heerlijke plaat waarbij de meeste aandacht uiteraard uitgaat naar Hay's zang en fluitspel en Kooymans' gitaarwerk, zang en composities, maar Rinus Gerritsen heeft toch ook een niet misselijke ondersteunende rol, met die mellotron op het openingsnummer, de elektrische piano (of Fender Rhodes?) op het titelnummer en het zware en toch beweeglijke baswerk op Big tree blue sea en het slotnummer. Voor mij is dit net niet de klassieker die veel gebruikers hier er in horen: The loner is inderdaad een "beetje B-kant niveau" zoals B.Robertson hierboven zegt ("They call me the loner / Because I'm all alone"), This is the time of the year doet me weinig, en de gitaarsolo van As long as the wind blows ontroert me niet zoals het hoort voor een nummer dat zo'n emotionele climax zou moeten zijn. Maar met vijf uitstekende nummers scoort de plaat wel ruimschoots bovengemiddeld, en de heerlijk onvoorspelbare songstructuren van Big tree blue sea en I'm gonna send my pigeons to the sky plaatsen deze plaat wel ergens in de eredivisie.