Belle and Sebastian - The Life Pursuit (2006)

Bij Belle & Sebastian - Dear Catastrophe Waitress (2003):

Poeh... die nieuwe single van Belle & Sebastian is toch wel behoorlijk slecht zeg.

Ergens legaal te horen?

überhaupt ergens te horen? En is het zo slecht als de titel "funny little frog" doet vermoeden?

Funny little frog, ja. Was zojuist op BBC Radio.

Inmiddels gehoord en de eerste keer horen viel niet mee. Een van hun mindere nummers ben ik bang.

Aan de hoes (prachtig! prachtig! prachtig!) zal het niet liggen, maar ik begreep uit een ander topic dat Funny Little Frog niet zo'n geweldige single is...

Ah, en meteen gelekt ook. Mooie hoes idd, alleen wel een soort van stijlbreuk.

Inderdaad een schitterende hoes. Hoe dan ook de eerste release in 2006 waar ik heel erg naar uit kijk.
Weer wat om lekker voor te kunnen aftellen... (alhoewel daar vanwege het uitlekken geen sprake meer van is).

En over dat uitlekken......dat kon ik niet volhouden
Sterker: hij draait nu al en het is inderdaad wennen!!!

Jij bent dus ook al zo'n harteloos persoon.
Mijn eerste indruk (van slechts 7 nummers, mijn gebruikelijke kanalen zijn nog lekkende) is 'Travis'. bij de eerste paar nummers dan. De rest is 'wennen'

Ha, dat is nog eens goed nieuws: een nieuwe cd van Belle & Sebastian. Ik ben benieuwd. Is de releasedatum al bekend??

De cd is al wereldwijd gereleased op het label Pindakaas. Maar er komt begin volgend jaar een rerelease geloof ik

Dit album is al 'all around the blogs' momenteel. Ik dacht wat legale mp3's opgesnord te hebben, maar bij nader inzien leken die links me toch wat te dubieus om hier te posten. Maar nu al uitgelekt? Tjonge de jonge, hij komt pas in februari uit!

Dat uitlekken vind ik wel jammer.
Anders kun je er met zijn allen op verheugen.

Wow en er wordt steeds meer duidelijk over het album, dit wordt de hoes, bonk. er gaat het gerucht dat ie zo en zo gaat klinken, bonk bonk. eerste nummer op vpro radio, bonk bonk bonk. nog 1 week slapen. dan eindelijk
wiehoe ik heb 'm.
uren lang met je koptelefoon op, in kleermakers, zit je voor je stereo set.

Nu heeft iedereen 'm al gehoord voordat die uitkomt en gaat de eigenlijke release wat 'geruisloos' voorbij.

Eigenlijk niet echt: ik download nooit, en koop me te pletter aan cd's. Hooguit een enkele keer een album waar ik niet op kan wachten (zoals bij dEUS en Yonderboi) en die ik 100% zeker weten koop.

Een eerste rondje doen? (Met de mededeling dat ik nog van mening kan veranderen):

Act of the Apostle part 1 is wat zweverig en klinkt toch wel even anders. Geen slecht nummer. Travis? Misschien een heel klein beetje dan. Wel Britpop-achtig. Ook een beetje overgeproduceerd (iets wat ik van het hele album wel een beetje vind)
Another Sunny Day is bekende B&S uptempo pop. In dit geval met een country-achtige inslag.
Een lekker poppy nummer vind ik wel, maar haalt het net niet bij ouder werk.
White Collar Boy gaat door op de weg die ze al insloegen op de voorganger Dear Catastrophe Waitress: meer synths. Ook weer een up-tempo popsong, maar ook hier ben ik vooralsnog niet compleet van ondersteboven. Het komt wat niemanddallerig over en dan opeens een gitaarsolo?! Ik weet het zo net nog niet. Het is bijna camp!!!
The Blues Are Still Blue heeft een jaren '70 glam-rock vibe. Hierdoor komt het wat oubollig over, en bijna ga ik denken dat ze het op deze cd allemaal niet zo serieus meer nemen. Want dit soort nummers ben ik toch echt niet van ze gewend. Een nummer als dit is leuk in een truckers-café; maar wil ik die ook horen? De verwarring slaat dus steeds meer toe bij mij.
Dress Up in You klinkt gelukkig wat vertrouwder. Het is een wat rustiger nummer waar de kenmerkende stem van Stuart Murdoch weer de hoofdrol vertolkt. Gewoon weer een ouderwets mooi B&S nummer. De hemel zij geprezen: ze kunnen het nog. En als het trompetje zijn solo inzet is deze jongen weer helemaal tevreden.
Sukie in the Graveyard is weer wat swingender. Op de een of andere manier vind ik dit dan weer wel een lekker nummer, ook al is het een andere stijl dan we van ze gewend zijn. Heel raar misschien, maar ik moest heel snel denken aan nummers op het laatste album van Devendra Banhart (en dan heb ik het over de toegankelijke nummers op zijn album Cripple Crow). Prima nummer, maar wederom niet behorend tot het allerbeste van deze band: wel een persoonlijke favoriet (ik ben wel dol op dat funky Prince-achtige orgeltje in dit nummer en ook de baspartij is lekker vet).
We Are the Sleepyheads is ook weer een nummer met meer pit. De ritme-gitaar huppelt er wat achteraan en geeft het nummer wel een apart sfeertje. Maar dan komt er weer zo'n vervelende solo, gelukkig snel gevolgd door een break (later komt die gitaarsolo nog eens terug). Het kan nog 2 kanten opgaan bij mij: of ik ga dit nummer nog erg leuk vinden, of het gaat me vreselijk irriteren. We zien wel.
Song for Sunshine: Funky! Disco! Soul! Zij ook al? Blijkbaar. De 70's are back again en B&S doet dat in deze song. En wederom weet de band mij te verwarren en te verrassen. Maar ook de vraag hoe serieus ik het allemaal moet nemen blijft maar rondspoken in mijn hoofd. Ik krijg de indruk dat Murdoch gewoon eens lol wilde maken en dat muzikaal vast wilde leggen.
Funny Little Frog, de eerste single van dit album, is inderdaad geen hoogvlieger. Een beetje een kleurloos nummer dat mij tot nu toe totaal niet weet te pakken. Beetje gemakzuchtige compositie. Maar toch zou het me niet verbazen als dit me na verloop van tijd toch heel geniepig te pakken heeft gekregen. Nu is daar vooralsnog geen sprake van.
To Be Myself Completely is een beetje van hetzelfde laken een pak als het vorige nummer. Een beetje een huppel*#@-nummer. De viool vind ik hier niet echt mooi opgenomen. Het nummer lijkt niet af.
Act of the Apostle part 2 is wel grappig. Ik heb wel wat meer moeite met de stem van Murdoch in dit nummer. Iets wat ik wel vaker heb (ook op oudere albums).
Na 3 minuten slaat het nummer wat om: het geluid is dan voller en vetter (komt toch het wat overgeproduceerde om weer om de hoek kijken).
For the Price of a Cup of Tea hoort weer in de categorie "swingende songs". Een leuk pop-nummer. Punt. Niet slecht, niet heel goed. Leuk. Nogmaals punt. De leuke loopjes aan het einde doen in de verte denken aan Sufjan Stevens, maar een echte vergelijking is te veel eer voor B&S vrees ik.
Mornington Crescent sluit het album wat rustiger af. Een beetje weeïg is het wel.

Na 2 (bijna 3) luisterbeurten kan ik al redelijk een oordeel vellen. Dat dit album bij mij niet zo aanslaat als voorganger Dear Catastrophe Waitress is duidelijk. Het nivo van de eerste 3 albums halen ze zeker ook niet.
Ik moet wel zeggen dat ik het goed vind dat ze andere wegen ingeslagen zijn. Er straalt een hoop lol van dit album af, alleen ben ik duidelijk een groter liefhebber van de oudere albums.
Meer van hetzelfde zou zeker niet goed geweest zijn, dus die andere richting was wel nodig, maar nogmaals: ik vind het tot nu toe nog maar zo zo. Iets te happy-joy-joy naar mijn smaak (misschien ben ik er nog niet voor in the mood, kan natuurlijk ook ).

Ik geef het album voorlopig 3,5* (mijn laagste waardering ooit voor een B&S-album), met het idee dat dit na meerdere draaibeurten nog wel 4* zou kunnen gaan worden. Maar de kans dit dit uitgroeit tot mijn favoriet lijkt me uitgesloten. Alhoewel je het nooit zeker weet. Heel veel draaien kan wonderen verrichten

Ik heb wel effe behoefte aan wat houvast. Dank voor de handleiding.

Halfje erbij.

Met in gedachten dat ik dit album los moet zien van het eerdere werk.
Opener Act of the Apostle Part 1 doet me overigens op de een of andere manier aan (de oude) Radiohead denken.

Lang geleden dat ik een album zoveel kans gegeven heb. Ik ben nu op een punt gekomen dat ik wel kan concluderen dat het gewoon een minder album is. Van een paar nummers kan ik wel zeggen dat ik ze 'leuk' vind, meer kan ik er niet van maken. 3*

na een paar luisterbeurten , is mijn oordeel een erg mooi album, iets meer uptempo als Dear Catastrophe , toppers : We are the sleepyheads ,Another sunny day, White collar boy. toch wel genieten hoor

Wat een geniale hoes wederom!

Dat is leuk inderdaad, maar dat werkt wel een hype in de hand. En dan krijg je dus X&Y-achtige taferelen.

Gisteren gedownload, maar nog niet beluisterd. De reacties van aERodynamIC zijn hoopgevend, maar ik wacht nog even.... Maar voor hoelang?

Vind je?
Ondanks het feit dat ik er een halfje bij heb gedaan (nu een kleine 4 sterren) ben ik toch redelijk kritisch over deze cd. Het is mijn minst favoriete B&S.
Ik moet dit album ook echt los zien van de voorgangers, want anders is zelfs die 4 veel te veel.
Maar op zichzelf gezien is het gewoon een vrolijk album geworden: leuk voor een zomerse dag of zoals vanochtend onder de douche . En daar is niks mis mee; alleen leg ik de lat voor deze band gewoon een stuk hoger (en heb ik dat deze keer toch wat weg proberen te houden, vandaar een nog behoorlijke score: veel fans zullen teleurgesteld zijn, daar ben ik van overtuigd).
Tip is dus om alle voorgangers even "te vergeten".

Eerste indruk: lelijke hoes! Ik zie een hoop positieve reacties over de hoes, maar toen ik 'm voor het eerst zag was het alsof iemand met een pen in m'n oog zat prikken. Bijzonder lelijk.

Tweede indruk: het nummer 'sunny day' geluisterd en het is typisch Belle & Sebastian, maar dan wel in een zeer matige uitvoering. De hele magie van deze band is verdwenen. Eigenlijk al sinds hun laatste album. Misschien dat dit niet het sterkste nummer is van het album? Zou kunnen, maar tot een derde indruk laat ik het niet meer komen. Bij mij eindigt de Belle & Sebastian catalogus na 'Fold You Hands'.

Ik vind dit juist een erg goed/vrolijk nummer. Het sluit goed aan bij het geluid dat ze met 'Dear Catastrophe Waitress' zijn ingeslagen en met dat geluid was/ben ik erg content.
Dit wil overigens niet zeggen dat de oudere cd's niet goed zijn. Integendeel! Ik vind de oudere cd's alleen wat 'zeurderiger'.

Na de eerste luisterbeurt vond ik hem wat tegenvallen, maar ik moet zeggen dat het album na meerdere luisterbeurten steeds beter bevalt. Neemt niet weg dat dit gewoon 1 van de mindere albums van B&S is, zeker na de meesterlijke voorganger Dear catastrophe Waitress. Vooralsnog krijgt dit album het nadeel van de twijfel en 3,5*.

Hmm. Ik vind van dat album alleen 'you don't send me' en misschien 'roy walker' lijken op het nieuwe materiaal. En dat waren dan niet toevallig de minste van dear catastrophe waitress.

Moet je 'The Life Pursuit' vergelijken met eerdere albums? Ik vind het jammer dat discussies vaak stranden in lange verhalen over de eerdere albums, die 'immers toch zo goed waren'. Natuurlijk weet ik dat Belle and Sebastian een zeer herkenbare 'sound' heeft en dat je die 'sound' verwacht bij een nieuwe plaat, maar ik vind het juist fijn dat een band zich durft te vernieuwen. Maar is hier wel sprake van vernieuwen? Volgens mij niet! Neem bij voorbeeld het hoogtepunt van het album 'Another Sunny Day'. Ik vind dit een echt Belle and Sebastian-nummer. Maar ook 'Dress Up In You' is een echt Belle and Sebastian-nummer. Natuurlijk denk ik ook wel eens terug aan de oude albums, die ontzettend sterk zijn omdat ze vijftig minutenlang weten te boeien. Dit nieuwe album zakt soms in, maar ik vind het wel één geheel. Bij meerdere luisterbeurten zal het vast steeds beter worden. Een stem geef ik nog niet; het album moet ik vaker horen. Bij iedere luisterbeurt vind ik 'm trouwens meesterlijker!

Wederom wisselende gevoelens bij een B&S-cd. In eerste instantie verraste de cd me in positieve zin. Vanaf nummer 9 zakt het album echter volledig in. Meer dan 3* kan ik er niet van maken (vooralsnog).

Zoals Aerodynamic al aangeeft, zie ook ik dit album een beetje los van het al eerdere werk. Wanneer ik dat doe vind ik het gewoon een erg leuk album. Aanstekelijke vrolijke muziek dat met het oog op de aankomende lente uit kan groeien tot een topperrrr

Zo dan.. de nieuwe Belle & Sebastian. Ik heb 'm de laatste dagen regelmatig gedraaid en hij blijft me wat wisselvallig.

Opener Act Of The Apostle vind ik weergaloos, een schítterend nummer. Het klinkt inderdaad wat 'glam' en gepolijst, maar bij dit soort prachtige zanglijntjes van Stuart vind ik het prima passen. Daarna wordt het met elk nummer een beetje minder. Another Sunny Day is de uitgekookte (maar fijne) B&S-formule, White Collar Boy geeft daar een Legal Man-esque slinger aan, The Blues Are Still Blue deed me denken aan de tongue-in-cheek van Blur ten tijde van The Great Escape. Dress Up In You voelt aan als niet veel meer dan een opgepoetste versie van The Rollercoaster Ride.

De opener uitgezonderd zijn geen van de daarop volgende nummers echt hoogvliegers. Sukie In The Graveyard en We Are The Sleepyheads vond ik wel weer een positieve opleving, maar meteen daarna zakt het weer in met de Tears For Fears-pastiche van Song For Sunshine. Funny Little Frog is weer wat meer 'classic B&S', maar ik loop toch nog altijd niet echt warm voor dat nummer. To Be Myself Completely is de obligate, maar dit keer zelfs nog best goed geslaagde, 'Stevie-track'.

De eerste paar minuten van Act Of The Apostle II zijn werkelijk stróntvervelend... maar alsof een kikker in een prachtige prins verandert komen op anderhalve minuut voor het einde weer die schitterende melodielijnen van het openingsnummer terug. En nadat het vuurtje daardoor weer enigszins is opgestookt gaat het album eruit met twee pareltjes.

Wisselend, dus. In samenvatting moet ik het nu even op een erg belegen 3* houden, zo'n vervelende middenmoot-score.