Alela Diane - About Farewell (2013)

Hoppakee, 5 sterren. Waarom? Ten eerste hield ik al zielsveel van Alela Diane, al waren mijn verwachtingen voor deze nieuw plaat niet bijzonder hoog, want haar vorige (met Wild Divine) vond ik een behoorlijke domper. Ze ging daarop duidelijk voor een andere sound, een stuk gelikter en gemoedelijker, en ik was even bang dat ze haar magie voorgoed kwijt zou zijn geraakt. Ik hoopte stiekem dat er toch nog iets van de schoonheid van The Pirate's Gospel en To Be Stil op deze nieuwe door zou klinken. Dat-ie misschien nog wel genialer is dan die twee platen, had ik dus echt nooit durven dromen. Ten tweede spreekt de thematiek mij bijzonder aan. Het is een echte 'echtscheidingsplaat', in de traditie van bijvoorbeeld Dylan's Blood On The Tracks en Beck's Sea Change. Diane zingt, met die duizelingwekkend mooie stem van haar, een enorm groot verdriet van haar af en het razend knappe is dat zij haar woorden met precisie kiest zonder in clichés te vervallen. En ten derde zijn de melodieën wonderschoon en de arrangementen weelderig, pastoraal, mysterieus, sprookjesachtig, maar nooit overdadig. Elk nummer is een pareltje, dat zich een weg snijdt door je hart. Vergeef mij deze lelijke beeldspraak, maar woorden die zoveel schoonheid willen vangen klinken bij voorbaat stompzinnig. Het is een tijdje terug dat ik heb zitten janken door muziek, - ben sowieso niet zo'n jankerd - maar dit album weet van de eerste tot en met de laatste noot werkelijk alle sluizen bij mij open te breken. Wát een plaat!

Dat was alweer te lang geleden. Vier jaar na het sterke To Be Still is de inmiddels 30-jarige singer-songwriter Alela Diane terug. Terug met haar meest persoonlijke en intieme werk tot dusver. Op Dianes vierde soloplaat staan wederom tien luister- en kampvuurliedjes met haarfijne zang van Diane zelf. Liedjes die het midden houden tussen Gillian Welch en bevriende harpiste Joanna Newsom. We horen iets minder country, dat plaats heeft gemaakt voor iets meer folk. About Farewell opent direct met het hoogtepunt, het prachtige 'Colorado Blue' en 'About Farewell'. Het zijn kale en bijna verstilde liedjes met veel fingerpicking op banjo's en gitaren en enkele toegevoegde strijkers. Vanaf het ook prachtige 'The Way We Fall' wordt de plaat iets voller maar blijft deze toch intiem door de vaak warme arrangementen en ijzige 'engelen'-koren. Met het mooi openbrekende 'Rose & Thorn' wordt About Farewell sfeervol afgesloten. Het zijn 33 minuten om even stil van te worden. Volwassener? Zeker. Verassend? Dat misschien niet. Maar op About Farewell is het beste werk van Alela Diane tot dusver te vinden.

Van: Daan's Muziek Blog

Vooral het titelnummer vind ik echt van een betoverende schoonheid (erg leuk om na te spelen ook), maar de rest van het album is er ook lang niet naast (Rose & Thorn!). Best veel afwisseling en muzikaliteit, mooie teksten en aangename stem. Toch makkelijk een van de beste singer-songwriter platen van de laatste jaren.