Jackson C. Frank - Jackson C. Frank (1965)

Oeps, wat goed.

Poeh, behoorlijk schitterende plaat van Jackson C. Frank, die een grote invloed had op artiesten als Nick Drake, Bert Jansch en Paul Simon; die laatste producete dit album overigens.

Tragisch eigenlijk dat deze artiest destijds niet de erkenning kreeg die hij verdiende, want na de release kwijnde hij weg; mentaal stond Frank, mede door een traumatische ervaring tijdens zijn kindertijd (toen een ontploffing in zijn school vijftien kinderen doodde), nooit erg sterk in zijn schoenen.

Opener Blues Run the Game is natuurlijk by far het bekendste nummer op dit album, maar wat mij betreft niet eens het beste (hoewel fantastisch mooi); nummers als Don't Look Back, Milk and Honey, My Name Is Carnival en I Want to Be Alone (Dialogue) verdienen minstens evenveel erkenning. En zelfs bonussongs als Marlene, dat hij schreef voor Marlene du Pont, tijdens de noodlottige ontploffing ook zwaar geraakt (maar het wel overleefd) en destijds zijn vriendinnetje, zijn heel erg mooi en aangrijpend. En een song als The Visit doet me toch ook heel erg vermoeden dat John Darnielle van The Mountain Goats hier goed naar geluisterd heeft.

Simpel op het eerste gehoor, maar het gitaarwerk is erg knap, en de teksten en melancholisch aandoende stem van Frank grijpen steeds weer naar de keel.

4,5 sterren

Deze cd voor een euro meegenomen uit de Vinylloods, die hadden zeker de laatste keer in het folk genre mooie cd's voor weinig geld.
Nog nooit van deze artiest gehoord, maar intusen op internet wel het een en ander gevonden. De cd die ik heb komt uit 2001, bevat 5 bonus nummers, een zeer informatief boekje met daar bij ook een inleidende tekst van Bert Jansz. Daarin schrijft hij dat de eerste keer dat hij Jackson ontmoette, hij samen was met Sandy Denny (van Fairport Convention), Jackson ook bevriend was met Al Stewart en hij hem een keer heeft horen spelen in een folk club in Soho/Londen,net nadat hij deze plaat had uitgebracht. Dit album, nog voor de doorbraak van Bob Dylan was een gigantische inspiratiebron voor vele folk artiesten. Vaak wordt ook Nick Drake genoemd, ik kan me voorstellen dat Nick onder de indruk moet zijn geweest van dit album. Ook hier een groot singer songwriter met prachtige nummers en technisch goed gitaarspel. De plaat is geproduceerd door Paul Simon. Dus eigenlijk verwacht je met al deze referenties dat het album een doorgaand succes zou worden. Artistiek wel, maar commercieel was het een ander verhaal.
Een overeenkomst met Nick Drake ligt op de loer, maar al snel na de dood van Nick Drake kwam er grote waardering voor zijn werk. Bij Jackson is dat niet gebeurd, enkel een groep liefhebbers, maar voor het grote publiek is het nog een goed verstopt geheim.
Een bijzonder mooi album is dit en gelukkig dat er toch nu nog aandacht voor is met heruitgave, waaronder dus mijn cd.

de heruitgave op Mooncrest Records (1996) bevat de 10 originele nummers van dit album uit 1965 plus 5 niet eerder uitgebrachte nummers stammend uit 1975 ("Marlene", "Marcy's Song", "The Visit", Prima Donna of Swans" en "Relations").

er is hier op dit fijne forum eerder al genoeg gezegd en geschreven over het dramatisch verlopen leven van de man dus beperk ik me tot de muziek, die volledig akoestische folk bevat met uitsluitend Jackson C. Frank op gitaar en zang met slechts 1 gastrol voor de Engelse folkie Al Stewart met zijn fingerpicking gitaarspel op "Yellow Walls".

dat Jackson C. Frank over een uitzonderlijk songwriter's talent beschikte lijdt geen twijfel getuige liedjes als de veel gecoverde klassieker "Blues Run the Game" dat o.a. werd gecoverd door het Engelse folkicoon Martin Simpson, "Kimble" etc.

mijn voorkeur gaat naar de 2e helft van het album met vanaf "Milk and Honey" t/m de afsluiter "You Never Wanted Me" stuk voor stuk 5 sterren nummers.

"Don't Look Back", "Yellow Walls" en "Here Come the Blues" ervaar ik als "mindere" nummers. vandaar 4,5 sterren. van de 5 bonus nummers steken "Marlene" en "Marcy's Song" er bovenuit.

2 nummers "Milk and Honey" en "You Never Wanted Me" werden door Sandy Denny gecoverd op haar solo debuut "It's Sandy Denny" (1970). verder een leuk weetje dat Paul Simon's solo debuut "The Paul Simon Songbook" ook in Londen werd opgenomen en eveneens in 1965 werd uitgebracht.

hierbij wat deelcitaten uit de liner notes (T.J. McGrath, Hamden, Connecticut)

"The mystery's been cracked. What singer-songwriter in the last thirty years has influenced such talents as Sandy Denny, John Renbourn, Nick Drake, Bert Jansch, Tom Paxton, Dave Cousins, Roy Harper, Al Stewart and Paul Simon? All have responded to Jackson C. Frank's genius by recording his songs and raving about his music. Where has Jackson been all of these years? Why do his songs have a special poetic and philosophical edge that continues to inspire others to travel highways of introspection?

When Jackson first saw Bob Dylan at Gerde's, a folk club in New York City, he was in awe. But he had tremendous confidence in his own talents. I can do what he's doing, he told friends when he returned to Buffalo.

He headed off to try his luck in London as a folksinger in 1965. Making friends came easily to Jackson, and soon he was sharing a London flat with fellow Americans Paul Simon and Art Garfunkel, both who were impressed with Frank's collection of original songs. Simon offered to produce Jackson's first album with his own money. Three hours after the recording session began the album was finished. The end result is the eponymous "Jackson C. Frank".