Ellen Foley - Nightout (1979)

Leuk cd-tje, met onder meer de bekende hits What's the Matter Baby en We Belong to the Night. Dat zijn dan ook meteen de beste songs van het album, dat niettemin zeer aardig is: 3 sterren.

Haar beste nummer staat hier overigens niet op nl : PARADISE BY THE DASHBOARD LIGHT .

Nadat ik Ellen Foley eind jaren 70 in clips bij Top Pop gezien had, was ik stapelverliefd op haar.
Rond die tijd ging ze volgens mij met die gozer van The Clash.
'We belong to the night' vond ik meteen een prachtig nummer en het had ook wel die bombastische sound van Meat Loaf, Jim Steinman en Todd Rundgren.
Met haar stem blaast ze Meat Loaf in de klassieker 'Paradise by the dashboard light' gewoon weg.
Toen de opvolger 'What's the matter baby' uitkwam wist ik nog niet dat het een cover was. Ik vond deze versie wel goed, maar ontdekte later ook andere versies van Timi Yuro en The Small Faces.
'Night out' is geen slecht album en op veel songs (o.a. in de Stones-cover 'Stupid girl') komt ze lekker bitchy over.
De plaat die hierna kwam vond ik wat minder.
Ellen Foley is ook even te zien in de musical 'Hair'.
Behalve op het album 'Body and soul' van Joe Jackson en een kort interview op RTL 4 heb ik verder niets meer van haar vernomen.

Dit is best een goede cd. Ellen kan geweldig goed zingen en 't rockt lekker. Veel gedraaid. Ja, ja ik draaide zeer afwisselend. Zeker 3,5**.

Mijn broer kocht deze LP beginjaren '80. Enkele jaren later had hij de LP voor een paar guldens aan een vriend weggegeven. Destijds heb ik de LP veelvuldig beluisterd, maar desondanks zag ik toen niet in wat voor een meesterwerk dit is. Enkele weken geleden hoorde ik het nummer "We belong to the night" (waarmee Ellen Foley in 1979 op nummer 1 stond) weer eens op de radio en heb vervolgens het album op CD besteld. 3 weken heb ik er op moeten wachten, maar dat was 't meer dan waard. De CD is mijn CD-speler niet uit te branden.

Wat een geweldig album en uitstekende produktie (Ian Hunter & Mick Ronson)
Deze heren spelen overigens zelf ook mee op dit album.

Dutchviking: jij hebt 't erover dat met We belong to the night en What's a matter baby je de 2 beste songs van 't album hebt gehad.
Heb je weleens goed geluisterd naar het weergaloze titelnummer, thunder and rain of young lust?
Waarschijnlijk niet...

Dit is mijns inziens 1 van de beste maar tevens meest ondergewaardeerde albums uit de muziekgeschiedenis.

Vanwege de mooie stem van Ellen Foley en de monsterlijke produktie geheel terecht 5**

omdat ik er als puber een natte broek van haar kreeg vind ik foley om een of andere reden de moeite waard, muzikaal ook zelfs

toch maar eens meer gaan beluisteren

Deze LP hadden mijn ouders in huis. Mee opgegroeid dus. Destijds helemaal gek van We Belong to the Night, maar als ik het nu allemaal weer zo terug hoor, mwah, het klinkt wel erg jaren 70 allemaal. Krijg er geen natte broek van.

Ellen Foley werd vooral bekend vanwege haar bijdrage aan "Paradise by the Dashboard Light", die megahit van Meatloaf. Uiteraard wilde ze het ijzer smeden als het heet is en kwam ze met een eigen album dat nog zeer goed te pruimen is, vooral vanwege haar volle, aparte stemgeluid. "We Belong to the Night" werd een terechte nr.1-hit; de andere nummers, gecomponeerd door grootheden als o.a. Graham Parker en Ian Hunter zijn ook behoorlijk sterk. Nadien verdween ze terug in de anonimiteit wegens gebrek aan goed songmateriaal. Bewijs dan men even snel van de top kan tuimelen als daar terecht komen.

Voortbordurend op de Meatloaf millionseller Bat out of hell, mocht vocaliste Ellen Foley zelf een hele solo-cd volzingen.

Vol ook met bombast en nummers á la Jim Steinman. Hij lijkt ook achter de knoppen te zitten als producent, de man die het Rolling stones nummer Stupid girl helemaal omzette naar een Meatloaf sound.

Alleen....... Jim Steinman is in geen velden of wegen te bekennen. Ook Meatloaf doet niet mee, zelfs niet in een duet, als aardigheid.

Dat de cd toch grotendeels in de lijn ligt van Bat out of hell is de verdienste van de producers Ian Hunter en Mick Ronson die beiden overigens ook het leeuwendeel van de instrumenten bespelen.

De productie van Hunter en Ronson leidt tot één prima geheel in sound, hoewel er vele songwriters zijn, naast dus de Stones cover een stuk of 6. Alle nummers zijn wel lekker stevig, op een enkele ballad na.

De LP leidde in 1979 direkt tot groot succes voor Foley, niet in de laatste plaats door de klasse van de singles We belong to the night en What's a matter baby.

Sad song, de derde single, werd dan geen grote hit maar ligt ook hier volledig van in het verlengde. De vocalen van Ellen Foley zijn stevig (waren ook nodig als tegenwicht bij Meatloaf) en vol overtuiging.

Het rare was dus, dat het Foley in 1979 was die met een prima opvolger kwam voor Bat out of hell, waar Meatloaf zelf plotseling zoekende was naar een geschikt vervolg. Dat zou ook nog wel enkele jaartjes duren.

Toch zou (in dit drama?) het doek voor Ellen Foley ook direkt weer vallen, na Night out. Het is mij nog steeds een raadsel wat er is gebeurd, maar Ellen Foley was bij haar opvolger, Spirit of St. Louis (1981) geen schim meer van zichzelf en haar roots. Althans, laten we zeggen dat ze een andere richting insloeg die haar niet in dank werd afgenomen, door het grote publiek.

Ze heeft ook daarna in de verste verte niet meer het niveau gehaald van Night out, is zelfs in de vergetelheid geraakt, ware het niet dat ze als actrice regelmatig nog op de tv is/was te bewonderen.

Door haar medewerking aan Bat out of hell is Ellen Foley dus nog net geen eendagsvlieg geworden, met Night out als haar enige succes. Dankzij de top 2000 worden we echter jaarlijks nog minimaal één keer aan haar herinnerd.

Deze lp gevist uit de kringloopbak. Ellen Foley, das toch dat meiske met die witte spandexpak langs die zwetende zanger met dat rode zakdoekje? Dat dacht ik toen, maar dat was Foley niet blijkbaar. Zou Sinterklaas nou ook niet bestaan?
Hoe dan ook, dit album heeft met We belong to the night, een dijk van een opener en meteen haar grootste hit. What's te matter baby, herken ik ook nog. Stupid Girl is ietwat niemendallerig. Maar Night out en idd. Thunder and Rain zijn dik in orde. Young Lust luisterd ook goed weg en over het geheel is het muzikaal dik in orde. Op zijn tijd houd ik wel van die bombast a la Springsteen op een Born to Run. Luister bijv. maar eens naar het intro van Hideaway...a la Max Weinberg.
Als je dit album meegekregen hebt ten tijde dat het uitkwam, kan ik mij indenken dat het sentiment van vervlogen tijden parten speelt. Helaas is dat bij mij niet het geval geweest en is het gebleven bij Paradise by the Dashboardlight, maar toch ruim voldoende om nu nog overeind te blijven.

Mooie hoes trouwens.

Heerlijk album!!!

Van alle nummer 1 hits die Nederland ooit heeft gehad, vind ik ‘We belong to the night’ een van de mooiste. Helaas heeft Ellen Foley dit prachtige nummer nooit weten te overtreffen. Dat betekent echter niet dat de overige nummers op dit album slecht of niet mooi zijn. Sterker nog: ik vind alle nummers erg lekker op-een-na. Het enige nummer op deze plaat dat mij niets doet en dat is ‘Stupid girl’. Een heerlijk rockalbum dat m.i. niet onderschat mag worden. Normaal is dit soort muziek niet helemaal mijn ding maar dit album vind ik erg sterk en is goed geproduceerd (ondanks de gedateerde klanken).

Goede krachtige passievolle stem die van We Belong terucht een grote hit maakte. What's a matter ook erg lekker. Veel andere nrs zijn wat standaard-fm-rock achtig, op Young Lust en Don't let Go na, die dan ook meteen het interessants zijn. Na de 2 hits dan he.

Geweldig album van deze dame, dat nog vrij regelmatig op de draaitafel ligt. De uitvoering van Graham Parker's Thunder and rain is super !!

Ja, dat vonden we wel een lekkertje vroeger , die Ellen Foley.
Deze LP kreeg 5 sterren in de Muziek Express.
Met een paar vrienden spraken we altijd af wie welke LP's zou kopen. De anderen namen hem dan natuurlijk over op een bandje.
Ik vond het helemaal niet erg om deze te kopen .

Album heeft inderdaad wat van de MeatLoaf/Steinman-sound, maar ook van Springsteen ten tijde van Born To Run.
Maar het is toch echt gedaan door Mick Ronson en Ian Hunter (ex Mott The Hoople, die echt wel een baasje was in die jaren). En niet te vergeten Bob Clearmountain, hier nog als engineer.
Plaat had met het lichtelijk bombastische We Belong To The Night een nummer-1 hit in huis. Maar die hebben we wel heel veel gehoord inmiddels.
Ook What's A Matter Baby werd een hit.
Prijsnummer van deze plaat vind ik echter Young Lust (van Philip Rambow), op de voet gevolgd door de Stones-cover Stupid Girl, die het origineel wat mij betreft doet verbleken en de cover van Thunder And Rain van Graham Parker, die natuurlijk sowieso niet kapot kan.
Ook het titelnummer is gewoon goed.
Feitelijk had alleen de afsluitende ballad Don't Let Go voor mij niet gehoeven.

Na deze plaat kreeg ze verkering met Mick Jones van The Clash, waardoor haar tweede plaat klinkt als The Clash ten tijde van Sandinista. Haar derde LP heb ik ook nog, maar die kan ik me helemaal niet meer herinneren, dus die komt ook naar onder binnenkort.
Ellen Foley is tegenwoordig zanglerares in New York dacht ik.

En 4 sterren voor dit nog steeds erg genietbare plaatje, waarvan veel nummers op verzamelbandjes terecht zijn gekomen.
Op vinyl.

Leuke recencie, Dibbel! En Young Lust is ook voor mij het prijsnummer.

Diezelfde Clearmountain die een grote hand had in oudere albums van Springsteen waaronder Born in the U.S.A.

Dat Bruce Springsteen gevoel snap ik wel.
Vroeger dacht ik dat Because The Night ook van Ellen Foley was.
Bruce Springsteen schreef dit voor Patti Smith.

Ja, die Bob Clearmountain.
Van dat open en heldere geluid met die knallende drums (bv. ook bij Bryan Adams en Hall & Oates).
Love That Sound!

Verder ben ik nog in het gelukkige bezit van het singeltje Because The Night van Patti Smith .

Patti Smith heeft het samen met Springsteen geschreven, dat maakt het nog even wat boeiender.

Boeien.

Vreemd dat geweldige nummers als We Belong To The Night en What's A Matter Baby grote successen zijn in NL en Belgie terwijl het in het UK en USA volledig voorbij ging. De Stonescover Stupid Girl vind ik niets toevoegen aan het origineel. Verder zijn Night Out en Don't Let Go nog aardige nummers. Geen album om op te zetten maar wat een stem en wat een mooie hits.

Pas weer aangeschaft op CD voor 2 Euro, Had hem destijds op LP.
Leuk om weer terug te hebben hoor. Best wel een leuke plaat. Niet super maar gewoon goed. Mag ook wel als je leest wie er allemaal hebben meegewerkt. Toch vreemd dat iemand met zo'n mooie stem helemaal in de vergetelheid is weggezakt.

Ze probeert al een poosje uit de vergetelheid te komen, afgelopen jaar verscheen er een nieuwe cd, die nu vergezeld gaat door een nederlandse tour, oa, Hoorn, Leeuwarden en Stadskanaal worden de volgende maand aangedaan, Grappig, denk dat ik in Stadskanaal ff ga kijken ligt bij mij om de hoek.

Wie zou die sax spelen op Stupid Girl? (geen credits op de plaat) Clemons misschien? Het lijkt The E Street Band wel!

Ja die sax speler is een raadsel, overigens werd dit album gemaakt met het duo Hunter/Ronson en Mott the hoople en Hunter solo klonken ook wel als de E-street band (Mott the hoople stamt wel al uit de jaren '60 dus voor de E-street band ).
Op dit prima album van Ian Hunter (uit dezelfde tijd als Nightout) spelen leden van de E-Street band mee, geen Clarence wel 2 andere sax spelers en Ellen zingt ook een stukje mee.
Op de opvolger van Night out speelde deze jongen sax Davey Payne - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

We belong.... en What's a matter baby heb ik op single en zijn twee van mijn favoriete nummers ooit, en op zich waarschijnlijk al genoeg voor een 4 sterrenscore, maar eerlijk is eerlijk: de rest van de plaat ken ik niet, vandaar geen score.

Altijd al een vreemde titel gevonden, ze zingt duidelijk What's the matter baby en niet a matter.
Volgende maand staat ze in zoetermeer overigens.

Waarschijnlijk omdat het origineel van Timi Yuro ook zo heette. En zij zong toch echt What's a matter baby: Timi Yuro - What's A Matter Baby (Is It Hurting You) - 1962 45rpm - YouTube

Wow, treedt ze nog op dan? Benieuwd of ze nog goed bij stem is. Al zal ik er geen kaartje voor aanschaffen. Daarvoor is Ellen Foley mij toch iets te veel een 'one album wonder'. Want buiten deze heeft ze (afgezien van haar Meat Loaf-bijdrage) toch weinig opzienbarends geproduceerd.

Maar dit is er dan ook wel eentje om in te lijsten. Een jaar na 'Paradise' kwam Ellen Foley met een ronduit verpletterend solo-album onder productionele leiding van Ian Hunter en Mick Ronson. De laatste speelt ook een stevig potje gitaar op rockers als Young lust en Stupid girl, welke laatste het origineel van de Stones behoorlijk overtreft. Ik was als tiener ook behoorlijk geraakt door de twee ballads die beide plaatkanten afsluiten: Nightout en vooral Don't let go, een tekst waarmee ik me destijds behoorlijk kon identificeren.

Overigens heel gek dat deze plaat vooral (en bijna uitsluitend) in Nederland een succes werd. In het kielzog van het enorme succes van Meat Loaf natuurlijk, maar waar die plaat wereldwijd een succes werd, sloeg deze Nightout in Amerika en Engeland totaal niet aan. Vandaar dat de originele Epic/CBS CD-uitgave destijds maar kort leverbaar was. Jaren later bracht het piepkleine reissue-label Wounded Bird het album alsnog uit op CD. Die versie is wél vrij lang verkrijgbaar geweest.

Ooit dit album voor een goede vriend op cd aangeschaft, en eigenlijk gelijk al spijt dat ik deze toen niet zelf gekocht had.
En dan sta je jaren later te graaien in een bak met tweedehands albums, en leg je deze netjes apart.
Vervolgens pakt de persoon naast je de plaat er rekent deze af.
Geen poot om op te staan, en ik had dan ook geen zin om ruzie te maken.
Is Nightout dan zo’n geweldige plaat?
Nee, dat weer niet, maar er staan wel twee klassiekers op; We Belong to the Night en Whats a Matter Baby.
Ellen Foley zit hiermee ergens tussen Ramones, Meat Loaf, Patti Smith en Bruce Springsteen in.
Meat Loaf is doorgebroken dankzij haar bijdrage in Paradise by the Dashboard Light; en door haar relatie met The Clash gitarist Mick Jones, is de link met punk al snel te leggen.
Verder huppelt Nightout lekker weg, maar echt hoogstaand wordt het vervolgens nergens.
Haar volgende muzikale hoogtepunt komt als ze een aantal jaren later mee zingt op het album Body and Soul van Joe Jackson, en verder horen we niet veel meer van haar.
Net te succesvol voor een eendagsvlieg, maar ook weer niet sprake van een blijvertje in de popmuziek.