Damien Rice - O (2002)

ik heb hem live bezig gezien deze namiddag op tv en ik moet zeggen dat hij z'n nummers héél prachtig brengt.

live héél goed dus. nu over het album een lichte stijging van 3.5 naar 4

Ik ook kende hem niet....maar ik moet dit toch echt even "checken"!!

Tijdens Live At Abby Road?

ja dat kan

het was wel degelijk in een studio, dus. samen met lisa hannigan als ik me niet vergis. verder nog violist en drummer en rice speelde oa piano en gitaar

knap

Perfect album. Ik krijg telkens als ik het weer luister kippenvel.

Nu ik toch met het werk van Nick Drake bezig ben, dacht ik, ik kan ook wel even O van damien Rice tussendoor luisteren, en wat kan ik zeggen..

De man brengt zijn nummers met gevoel, een voor een prachtige songs die o zo breekbaar zijn. En dan met name Eskimo.

I look to my eskimo friend

Hoe hij het brengt. Met nog meer gevoel kun je het niet brengen.

Het wordt ook op geen enkel moment saai, afwisseling genoeg en de inbreng van Lisa veraste mij bij het horen van het eerste nummer. Damien weet je kippenvel te bezorgen en al is dit nog zo rustig en gevoelig, in slaap vallen doe je zeker niet.

Hoewel ik dit niet op elk tijdstip van de dag kan waarderen, kan ik/durf ik dit niet lager dan 4.5* te geven.

ik zou zeggen:
begin met het luisteren van leonard cohen (songs of love and hate/ songs of leonard cohen), tim buckley (happy sad/ lorca), van morrison (astral weeks)

Zal ik eens braaf gaan doen

haha, daar ben je vrij in natuurlijk.
Ik ben zelf ook ooit begonnen met damien rice en nick drake en inmiddels ben ik groot liefhebber van het genre.
en de door mij genoemde platen zijn zeker de moeite waard om eens te beluisteren

In een hartverscheurende klaagzang werpt Damien Rice zich op zijn microfoon en gitaar en zingt zijn hart uit.

Deze man heeft soul! Hij legt zoveel gevoel in zijn nummers, prachtig. Wel aangegeven dat hij niet het muzikale zonnetje in huis is, dus deze cd is niet ten aller tijden op te zetten.

Maar zo mooi! Dit album heeft me aardig overdonderd. 4,5 ster!!!

Elmo: keep the soul alive!

Daar gaat het niet om. Damien Rice zingt gewoon met zijn ziel. En zo zijn er dan toch nog eens wat users die wat anders proberen, buiten hun favoriete genre

een gemiddeld bandje uit een gemiddelde stad met een goede zanger zingt ook met hart en ziel ... Vind het iets te overtrokken allemaal. Best een mooi album maar hij komt bij niet boven de 3,5

Damien Rice - O (2003)

Vandaag is de dag dat ik het album “O” van Damien Rice eens ga bespreken.
Na eerst het album “9” geprobeert te hebben en dat mij vervolgens goed beviel, ben ik toch eens aan dit album begonnen. Dit soort rustige muziek sprak mij een tijdje terug zeer veel aan. Artiesten en bands als Death Cab For Cutie, Snow Patrol, en Van Morrison kon ik goed verteren en uiteindelijk kwam dit album in het oog. Onder andere door de vrij hoge positie in de top-250 en het mooie stemgemiddelde werd ik aangespoord om dit mooie album eens te beluisteren.
Na eerst The Blowers Daughter eens aangehoord te hebben begon ik maar bij het begin; namelijk Delicate. Delicate is een vrij rustig nummer. Het rockt niet zoals je sommige nummers op 9 wel zou kunnen noemen maar blijft lekker kalm en de prachtige stem van meneer Rice treed zeer op de voorgrond. De kalmte en beheersing stralen er vanaf. Ondanks dit alles is dit een nummer wat me niet meteen naar de keel grijpt. Het blijft altijd kalm. Daar zit ook de kracht in.
Volcano volgt hierna met een dweperige viool en een slepende zang van Rice maar blijft een beetje saai in het begin. Tot het lijkt alsof er iets moois lijkt te komen. Dat valt dik tegen. Er komt een saai refrein met weinig variatie. De stem van Lisa Hannigan brengt daarna toch wel wat leven in het liedje en het wordt toch nog mooi. Lijkt het. En dan uiteindelijk!! EINDELIJK KOMT DAN HET MOOIE! Heerlijk. Prachtig. Maar de afbouw van het nummer is weer net zo saai als het begin. Bij dit nummer krijg ik zeer tweestrijdige gevoelens merken jullie wel, maar dat is ook knap volgens mij.
Gelukkig (of toch niet) is Volcano dan eindelijk afgelopen en krijg je de eerste echt volledig mooie song. The Blowers Daughter. De ingehouden climax, de zang, af en toe een beetje dissonant klinkend, de cello. De gitaar, zeer bescheiden voegt zich hierbij, Rice begint over koud water te zingen en dat hij zijn ogen niet van “The Blowers Daughter” af kan houden. Zeer mooi. Als je dan later denkt dat het mooiste is geweest komt die breekbare stem van Hannigan (volgens mij) weer terug en geeft het nummer nog een kleine boost waarna het weer net zo rustig afbouwt als dat het begon. Cannonball is dan weer zo’n lekker simpel gitaarliedje met een leuke verstaanbare tekst, simpel refreintje. Voor mij is dit een van de kenmerkende nummers van “O”. Niet te hard, gewoon lekker rustig. Niet zomers, niet winters, niet lente, niet herfst, je kunt er eigenlijk ieder seizoen van genieten.
Older Chest is weer net zo’n nummer als het voorgaande, rustig voortkabbelend, zeer mooi en vrij simpel. Toch heeft dit nummer toch iets meer de “X”- Factor voor mij… De cello’s laten het iets dieper klinken en Lisa Hannigan werkt hier ook aan mee, volgens mij (“Volgens mij” omdat Rice soms de stem van Hannigan lijkt te immiteren).
Dan, denk ik het mooiste nummer van deze CD. Amie. Ik kan er weinig over vertellen, dat is een nummer dat je zeker moet luisteren. Ik denk dat dit nummer wel kans maakt op een plekje in mijn top 10 favoriete nummers. Violen, akoestische gitaar, Rice. De beste combinatie die je op dat moment maar kan wensen.

Amie come sit on my wall and read me a story of all
tell it like you still believe that the end of the century
brings a change for you and me.

Dat was een stukje waar ik het hele nummer naar uitkeek. Als dat voorbij komt heb je gelijk een van de mooiste stukken van de CD gehoord. Een van de, omdat een stuk al geweest is en het derde stuk nog moet komen(!).
Cheers Darling hierna is voor mij dan toch echt het minste nummer. Het lijk haast wel of Rice hier echt dronken was. Tegen dit gejank kan ik echt niet goed. De stem is dan nog wel goed, zoals altijd, maar de instrumentatie… Het klinkt vals en doet af en toe serieus pijn aan mijn oren. Voor andere mensen zal dit waarschijnlijk gewoon als “kunst” worden ervaren, maar daar ben ik het hierin totaal niet mee eens. De instrumentatie in dit nummer is ronduit bagger naar mijn mening. Het enige wat het nog een beetje omhoog helpt is het BEGINstukje van de cello’s. Na een tijdje wordt zelfs dat herrie. Hoe gevoelig die cello ook inzet, het wordt gewoon te schel.
Het begin van Cold Water, die piano, mooi. Het allereerste begin lijkt het net of Lisa Hannigan begint met zingen, maar in werkelijkheid is het toch echt Damien Rice zelf die begint te zingen. Dit wordt pas echt duidelijk als Lisa zelf inzet. Het enige stukje in dit nummer wat ik niet helemaal begrijp is het mannenkoor dat een beetje onbegrijpelijk begint te murmelen… Het is op zich wel mooi, maar het echte gevoel komt daarna pas weer terug.
Cold Water was de soundtrack van mijn vakantie. Niet omdat het heel erg koud was op mijn vakantie, maar de douches waren niet warm en het meer waar we op surften bestond uit smeltwater uit de Alpen. Tegelijkertijd heb ik dit nummer zeer vaak gedraaid. Mijn vakantie was weliswaar nog mooier dan dit nummer, maar het is toch een zeer schoon liedeke.
I Remember is dan weer zo’n nummer als Cannonball. Zeer kenmerkend voor het album, alleen dan voor een groter deel gezongen door Lisa Hannigan. Zeer beheerst, blijft rustig, heerlijk melodieus en niet te moeilijk. Lijkt het. Uiteindelijk wordt het het hardste nummer, de zang van Rice mond uit in een soortement melodieus schreeuwen en met
“I Remember December”
wordt het hardste stuk van de CD ingeluid. Weer een andere kant van Damien Rice gezien. Weer een geweldig mooi nummer. Het kan niet op!
Uiteindelijk belanden we toch bij Eskimo. Na al het geweld en de vrede van de voorgaande nummers lijkt dit toch weer een zeer simpel nummertje te zijn, maar zoals wel meer op deze CD zonder verrassingen, ook hier wordt het weer beeldschoon. Ik zei al eerder dat er nog een derde stuk moest komen bij Amie, nou, hier is ie dan! Het refrein van Eskimo. De rustige opbouw kijkend naar zijn Eskimovriend, mond uit in een vulkaan van geluid en een stem van een operazangeres die alles wat Damien zelf had gezongen nog eens lekker na begint te zingen. Jawel mensen, een stukje klassiek op deze geluidsdrager . Het past allemaal precies. De violen, de stem en natuurlijk de tweede stem! Hoe iemand zo’n simpele tekst zo interessant kan maken. Met een simpel hooglaagje in Friend weet ik dat het mooiste stuk van het nummer is gekomen. Zo mooi, zo hoog, zo schoon.

Net bekomen van de schrik van zo’n mooie CD, werp je een blik op je Cd-speler en zie je dat het nummer nu wel erg lang duurt. Jaja, er zijn nog 2 (!) extra tracks aan Eskimo toegevoegd! Hier weet ik echter de namen allebei niet van, en het is nou ook niet zo dat ik het nou geweldige nummers vind. Maar ’t is natuurlijk ook moeilijk om een paar van de voorgaande nummers te overtreffen.
Even alles op een rijtje:
Favoriete Tracks: 1. Amie 2. Eskimo 3. The Blowers Daughter 4. Elk nummer behalve Cheers Darling. 5. Cheers Darling.

Nu over mijn beoordeling: Dit album is wat mij betreft ongeveer gelijkwaardig aan “9” echter, er staan hier toch nummer op die me net iets meer doen dan bij dat album. Daarom heb ik beide albums een 4,5* waardering gegeven, maar komt deze op nummertje tien in mijn top 10!
Ik hoop dat Damien Rice ooit nog eens een dergelijk album uitbrengt dat nog meer in de smaak valt dan deze.

Mooi stukje hoor. Ben het niet overal mee eens, maar respect

Allereerst mijn complimenten voor je mooie uitgebreide recensie bij dit oh zo prachtige album

Echter 1 kleine opmerking.....



Damien wil graag dat Amie The Story of O voorleest...oftewel Histoire d'O van Pauline Réage...

Best wel ondeugend hoor, die Damien

Maar ik denk dus eigenlijk dat hij met de gekozen titel voor dit album: O.. zijn pijn wil onderstrepen die ook duidelijk voelbaar is via de muziek....

Ik verstond dit, en ik heb het nog even nagezocht op songteksten.nl, maar daar stond ditzelfde... Ik zal even kijken of ik het daar kan veranderen...

Die songteksten pagina's zijn niet altijd even betrouwbaar. Vaak kun je beter even op de site van de artiest zelf kijken, staan meestal ook de lyrics op.

Ik zal er de volgende keer aan denken als ik weer zo'n onmogelijk stuk schrijf

Je onmogelijk stuk is hartstikke leuk om te lezen, ik doe het je niet na.
Maar ik vond juist dat feit van Histoire d'O wel even zinnig om te vermelden...juist ook omdat daar de titel van het album vandaan komt.
Zie het niet als een aanmerking, maar meer als een aanvulling.

Ja zeg, kies de volgende keer eens een leuk album uit voor een review ( )

[Zo leuk, die sterretjes bij dit soort berichten nu ]

Zegt u het maar
Maar doe dat vooral in het daarvoor bestemde topic

Hmmm. Misschien ben ik hier nog niet helemaal klaar voor. The Blower's Daughter is briljant, het schoolvoorbeeld van hoe je schoonheid, gevoel en emotie in een liedje moet stoppen. Wat een nummer!

Maar de rest weet me niet zo te raken, niet in de hoogten die The Blower's Daughter haalt. 'O' staat vol met rustige, mooie liedjes die vast en zeker op het juiste moment van de dag effectief zijn, maar omdat die momenten bij mij erg schaars zijn weet het album me vrijwel nooit te verleiden om het op te zetten... Drie sterren.

Oh zoo prachtig, ontroerend album...
Damien weet zijn nummers met zoveel gevoel te brengen dat je hem wel Moet geloven.
Ik zag hem op Rock Werchter 2007 in de marquée wat een geweldig optreden, wat een overtuiging...
'Me my yoke and I' ( van 9 ) geweldig gebracht, ook mijn lievelings nummer van Damien, helemaal in extase. ( de eenvoud in dit nummer en toch is het zo AF )
Hij sluit het optreden af met het prachtige 'The Blowers Daughter' maar hoe GENIAAL maakt hij op het einde de overgang met Creep ( Radiohead), geen woorden voor, echte klasse.

4.5

Mijn enthousiasme is toch al weer iets getemperd. Mijn eerdere stem van 4,5 ster verlaag ik naar 4 sterren. Nog steeds niet mis natuurlijk, maar af en toe begint de plaat me te vervelen.

Mijn enthousiasme is nog immer stijgende. Ooit begonnen op 3,5* maar inmiddels al een tijdje op de volle mep *en* een top 3 notering in m'n top 10 (waarvan ik niet had gedacht die ooit nog te veranderen). Voornaamste verslaving tegenwoordig is Older Chests:

Older gents sit on the fence / With their cap in hand / Looking grand
They watch their city change
Children scream, or so it seems, louder than before
Out of doors, and into stores with bigger names
Mama tried to wash their faces
But these kids they lost their graces
And daddy lost at the races too many times

Tissues graag!

heel mooi

alleen doet het soms iets "te" mooi aan

Mijne enigste cd in mijn collectie waar ik elk nummer goed vind... Met als piek; Cheers Darlin' en I Remember...
Prague is ook schitterend, dat is de eerste hidden track en zoveel beter dan de meeste hidden tracks op cd's dit is gewoon een goed nummer op zich.
Een heel album over gebroken relaties en liefde, zeker niet aan te raden in de depressieve momenten in het leven... Of juist wel

Ik schreef laatst nog bij '9' dat ik dat album toch de betere van de twee vind. Na ze beiden nog een keer te hebben beluisterd moet ik toch concluderen dat dit album toch echt véél sterker is dan '9'. De nummers op dit album zijn gewoon allemaal erg sterk zonder echte uitschieters terwijl '9' juist enkele erg sterke uitschieters kent maar over het algemeen veel minder is. Ja, dit album krijgt van mij gewoon de volle mep!