10cc - Bloody Tourists (1978)

Je had in die tijd, tot diep in de jaren '80 in Amsterdam ook van die buttons: "I'm not a tourist, I live here!". Gaat een beetje over zelfde thema.
Misschien zijn die buttons er nog wel.
3,0 sterren voor het album. (eigenlijk 3,25 maar ja wat kies je dan).

Welkom terug kerel.

Ook een heel aardige hoes die van Ten Out Of Ten idd.

Het reggae-huppeltje in Dreadlock Holiday leverde de band een dikke nummer 1-hit op. Op latere albums werd dat reggae-laatje nog wel eens open getrokken, maar met minder succes. Wisselvallig album met, naast dat single-succes, een paar aardige nummers, die door een vlakke productie onvoldoende uit de verf komen.

Ik vond die kerel in de clip op Barry Hay lijken

Toch wel een sterke plaat. Een heerlijke meezinger en goed ingespeeld door dit sextet.

Het duo Burgess/Tosh is toch wel erg lekker bezig op enkele songs.

Tja, de popreggae van 10CC doet velen dansen of knarsentanden. En het is ook wel sneu dat de bekendste door reggae geïnspireerde muziek (Police, 10CC, Eagles, etc.) van witte mannen afkomstig is. Maar een goede song is een goede song, en daar staat deze plaat vol mee.

Mogelijk heb je nog een originele vinyl-versie, Mssr Renard, maar het luistergenot wordt op de CD-versie (remaster 1997) voor een groot deel om zeep geholpen door een te traag lopende en kreukelige band. Hier en daar jankt het dramatisch en is het geluid niet fris. Veel songs zijn best goed maar missen de puntige productie van vroegere albums. Te routineus en vlak gemixt en dat is jammer.

De plaat (vinyl) die ik heb klinkt inderdaad lekker zuiver en fris.

Ik kocht of kreeg de plaat dacht ik rond de feestdagen van 1978. Maar helemaal zeker weet ik dat niet meer.
Begin jaren 90 op cd gekocht.
De productie valt in ieder geval in negatieve zin op.
Weinig dynamiek en vlak.
Aangezien Eric Stewart met name op produktievlak echt wel wat kan, is dat nogal teleurstellend.
Songmatig vind ik 'm niet veel minder dan voorganger Deceptive Bends, maar die heeft meer hoogtepunten.
Bloody Tourist herbergt veilige mainstream pop met wel aanstekelijke liedjes, maar afgezien van Dreadlock Holliday te weinig memorabel is gebleken.

Nice, Ik kreeg dit album ook op Sinterklaas in 1978,

En ik kocht dit album jaren later in de koopjes bak bij de V&D, en vond er toen al weinig aan, in niets te vergelijken met de enige andere plaat van 10CC, How dare you?, die ik een half jaar daarvoor uit die zelfde bak viste, met een hoekje eraf geknipt.

Ja helaas, de CD versie klinkt op momenten als een ongelijk lopende tape of zo met te veel wow en flutter.

Maar de LP versie ligt hier gelukkig ook (een stuk of 4 zelfs) en klinkt erg fijn. Deze plaat is voor mij puur jeugdsentiment, ik kan alle nummers meebrullen en daarom ook een vrij hoge score.

Overigens ligt deze plaat bij vrijwel elke 2e hands platenboer in de bakken en is daarmee altijd een fijne graadmeter voor het prijsniveau van de betreffende winkel.

Warm gemaakt door Dreadlock Holiday was het album echter een koude douche .....

Nee hoor. Heerlijk plaatje

Haha...is mooi voor je

Eerste echt onvoldoende album van 10 CC vanaf Soundtrack (ervoor ken ik de albums niet) vind ik , los van mijn smaak. Maar ieder is vrij om het goed ge vinden. Wat mij Betreft is de voorganger aan de goede kant , vanaf deze werd het van minder tot forgettable....

Terugkerend op de hoes-discussie; nee, ik vind dit niet hun mooiste. Grappig, dat wel, maar de uitvoering vind ik toch niet geweldig (erg druk en wat er gebeurt is daardoor moeilijk "leesbaar"). Deceptive Bends vind ik veel spannender (was beeldvullend nog mooier geweest) en Ten out of 10 is een stijlvolle hoes uitgeklapt.
Hun hoezen vind ik sterker dan de muziek.

Toch geen onaardig album , al mist er in de productie wel het een en ander. Geen dynamiek lees ik regelmatig en daar kon ik mij wel in vinden. De nummers zijn prima zonder echte uitschieters. Dreadlock Holiday heb ik te vaak gehoord om nog bijzonder te vinden , maar een goed song blijft een goede song. De humor is natuurlijk altijd een wapen geweest van 10cc en ook hier zetten ze dat weer te pas en te onpas is , zonder te verzanden in meligheid. Het album als geheel is alleen niet zo memorabel , maar ik vind het wel een goede verzameling tracks. 4 sterren kan ik er wel aan kwijt.