10cc - Bloody Tourists (1978)

Deceptive bends is de eerste cd zonder Godley and Creme, de vijfde cd van 10cc.

Van alle Stewart/Gouldman cd's veruit de beste idd. Het zou mijn reserve keuze zijn.

Nee hoor, goed album. Vind het persoonlijk het leukste album van 10cc, maar de eerste albums zijn ook zeer te waarderen.

In sommige zaken heb ik het idee dat ik er alleen voor sta. Ik zal jullie twee voorbeelden geven:
1- While my guitar gently weeps - George Harrison;
2- Don't stand so close to me -Police.

Beide nummers blijken (volgens mijn gehoor) hartstikke vals te zijn.
Hoe verder de naald naar het middelpunt van de plaat ging, hoe velaser het nummer word/werd.
Niemand geeft hier een kik over.
Het is zelfs zo irritant dat ik de nummers gewoon niet meer beluister.
Ik heb vroeger altijd gedacht dat het aan mijn persing lag (conisch geperst). In het huidige digitale tijdperk is dit euvel nog steeds niet verholpen.

Bloody Tourist is ook een voorbeeld van een conische schijf welke niet door de productiemaatschappij is verholpen.
Het eerste nummer (Dreadlock Holiday) blijft nog overeind, alles wat daarop volgt is VALS. Zo vals dat het niet is aan te horen.
Ook hier heb ik altijd gedacht dat het aan mijn vinyl-versie lag, maar zelfs de digitale versie (dus de cd) is vals.

Anom.-alcoholic is een goed nummer, Reds in my bed (single geweest) evenals For you and I, maar haalt in z'n geheel niet het niveau van vorige 4 albums (zeker niet deceptive bends).

Wat een valse bloed-armoede.

Wil iemand binnen MM de moeite eens nemen om de digitale versie te beluisteren en hierover (valsheid) eens zijn menig geven?

Oja de sterren: gezien voorgaande euvels 1,5 ster.

Sorry 10cc, jullie kunnen en konden beter.

Heb sinds een half jaar 10cc ontdekt en heb op de eerste 2 albums na hun jaren 70 ouvre op CD gekocht.
Ben benieuwd naar hun eerste 2, vooral "Sheet Music" staat hoog aangeschreven.

Voor een uitgebreide bespreking is het nog te vroeg maar ik heb ze al wel voldoende gedraaid om een algemene mening te geven.

Zo vindt ik "How Dare You" een uitschieter naar boven, heb vrijwel geen zwak nummer daarop ontdekt en zit gewoon heel knap in elkaar.
"Deceptive Bends" en "the Original Soundtrack" zijn gewoon goed en ik vind het niet echt storend dat Godley & Creme eruit gingen want het blijft hoogstaande kwaliteitspopmuziek.

Ik snap ook de negatieve tendens niet wat betreft "Bloody Tourists" want ook deze vind ik prima.
Eigenlijk is het overbekende openingsnummer de enige storende factor, zoals "I'am not in Love" dat is op "the Original Soundtrack".

Die valsheid was me nog niet opgevallen, zal eens goed luisteren in wat voor mate het vals is.
Zou kunnen dat het met het overzetten van masten naar LP/CD ze een verkeerde snelheid gebruikt hebben (dat euvel heeft ook het debuutalbum van Billy Joel).
Bij "While my guitar gently weeps" - van George Harrison is de gitaarsolo (expres) vals terwijl de rest wel klopt volgens mij.

Het is wat mij betreft inderdaad zo bij één nummer op deze plaat waar het op het randje is maar toch ook weer net niet (moet even de titel achterhalen) en volgens mij is het gewoon een soort grap. Bij 10CC weet je maar nooit.

Een meesterwerk is dit niet, maar een gemiddelde royaal onder de drie vind ik toch te streng beoordeeld.


Anomynous Alcoholic moet dat zijn.

Bloody Tourist bevat goed uitgewerkte songs . De humor is terug in Anomynous Alcoholic en ik vind eigenlijk geen 1 nummer echt overbodig .
Feit is wel dat deze in vergelijking met vroegere albums als Sheet Music , Original Soundtrack en How Dare You ( die ook op alle fronten sterker zijn ) gedateerder klinkt .
Je hoort van die soundjes terug die erg hot waren in 1978/ 79 .
Alleen al daarom is het geen tijdloze plaat , maar ik vind het nog prima te doen .
De volgende Look Her uit 1980 is een veel discutabelere plaat .
Daar zijn ze pas echt de weg kwijt .

Heb hem vandaag maar weer eens opgezet maar de 3,5 punten is hij dubbel en dwars waard. Dit is voor velen natuurlijk ook een beetje jeugdsentiment. Deze plaat was het destijds helemaal.

Ik ga 'm vanavond ook nog eens kritisch beluisteren (op valsheid en kwaliteit).

Mede ook door Dreadlock Holliday , wat een joekel van een hit werd .

Bloody Tourist trok daardoor een groter publiek aan .
En dit album is als geheel een stuk toegankelijker dan de albums met Godley en Creme nog in de gelederen .

Het was destijds een groot succes in de LP top zoveel .

Naast Dreadlock Holiday, ben ik fan van You And I, Reds In My Bed en Last Night. Erg vermakelijk album van 10cc, hoewel velen hier blijkbaar anders over denken. Als je van melodieuze poprock houdt, is dit wel een leuk album om te luisteren. Overigens geldt dat voor meer (ouder) werk van 10cc.

Ik heb de cd nogmaals gedraaid. Ik blijf erbij dat hij bij veel nummers gewoon vals klinkt. Los daarvan ervaar ik de cd beter dan mijn gegeven 1,5 ster. Het is gewoon een lekkere 10cc-plaat.

Ik heb de CD de laatste week meerdere keren gedraaid en ik hoor helemaal niet dat het vals is.

Het is wel zo dat de soms eigenzinnige arrangementen ervoor kunnen zorgen dat je het gevoel krijgt dat het niet helemaal klopt.
Zo zijn de spaarzame gitaarsolos redelijk gecompliceerd en hoor je noten die normaal niet in dat nummer zouden zitten (maar is dus niet vals).

Heb hem veel gedraaid de afgelopen week en geef er een half punt bij. Wat een heerlijke plaat is het toch. Altijd lekker meezingen op From Rochdale to Ocho Rios.

Leuk wat de MM allemaal doet, cd's opnieuw uit de kast voor een nieuwe draaibeurt. Ik zal mijn gehoor toch moeten aanpassen.
Ben het eens met R.O.E (by theway: heerlijk nummer "running on empry" van J. Browne)

Zeker een heerlijk nummer

Bloody Tourists wordt hier nog steeds grijsgedraaid, Echt weer een herontdekking na al die jaren.

Net eens de geremasterede versie uit 1997 beluisterd...
Voor mij nog steeds slechts 2 'gedenkwaardige' nummers: de nummertjes met jamaicaanse connectie: Dreadlock Holiday en From Rochdale To Ocho Rios.
De plaat klinkt bij momenten inderdaad érg vals maar vooral heel dof.
Ik had gehoopt op eerherstel (vond het in '78 ook al niks - in tegenstelling tot het fantastische trio Sheet Music-OST-How Dare You, die bij mijn favoriete platen uit de '70s behoren), maar vind Bloody Tourists nu waarschijnlijk nog flauwer dan toen..
Jammer..

Op amazon lees ik in verschillende kritieken dat dit probleem op de remaster die in '97 verscheen te horen is. Ik draai momenteel de lp en die klinkt gewoon goed. Het album duurt wel bijna een uur en da's uiteraard wat lang voor op één zwarte schijf.

De LP heb ik ook altijd wat dof gevonden, maar vals is me nooit opgevallen. Die verwijzing van Kronos kan er inderdaad mee te maken hebben.

Een reviewer heeft het over 'obvious tape speed fluctuations all over the place, most dramatically on "Last Night," "Old Mister Time," "From Rochdale To Ocho Rios," and "Everything You Wanted To Know About!!!" Perhaps the source tape used for the main album was bad, or the machine it was run on was improperly calibrated.

However, Mercury/Polygram should not have allowed this product to be distributed in the poor condition that it is in. Avoid this version at all costs, and hope that perhaps the Japanese release is a different master."

Kennelijk hebben ze voor de remaster een slechte tape gebruikt, of liep die niet lekker door. Hoe dan ook, je zou toch verwachten dat ze enige kwaliteitscontrole toepassen voordat ze zo'n album uitbrengen. Kennelijk niet dus.

Ik heb zelf een vroege Japanse persing (een van de weinige in mijn collectie overigens). Ooit voor 19,95 gulden gekocht bij Van Leest, weet ik nog, ergens eind jaren tachtig. Gezien de kwaliteit van de remaster ben ik hier wel erg blij mee, moet ik zeggen. Ik zal hem vanavond nog eens opzetten en kijken hoe die klinkt.

Dat zou i.i.g. een verklaring kunnen zijn voor het wat "doffe" geluid..waar ik overigens in 1ste instantie me niet zo bewust van was. Destijds had je ook van die Arcade en K-tel verzamelaars met zo'n pakweg 20 nummers erop en ook een speelduur die ruim boven de 50 minuten kwam...dat was niet bevordelijk voor het geluid, een soort MP3 vorm zeg maar.

Wat dit album betreft; Dreadlock Holiday is in mijn geheugen gegrift door die videoclip. Daarnaast vind ik het gewoon nog steeds een heel tof nummer. For You and I doet het dan ook nog goed en herbergt wat van die jaren zeventig soundjes, die ik overigens graag mag horen. Dan duurt het weer eventjes tot aan het eind van kant A, voordat het wat meer mijn aandacht trekt. Kant B vind ik daarentegen een stuk beter. Het begint al goed met Reds in My Bed, Lifeline en Tokyo, ook daar word gretig gebruik gemaakt van het geluid van destijds, maar geen problemen ermee. From Rochdale tot Ocho Rios is naast Dreadlock het enige andere nummer dat ik al kende en kan waarderen en dan is Old Mister Time ook al voorbij gekomen, zoals gezegt een evenwichtiger geheel als Kant A.
Ik heb verder alleen The Original Soundtrack op cd en tuurlijk ken ik de bekende nummers van ze. Dus ben ik redelijk objectief t.a.v. de rest van hun oeuvre...waar ik eigenlijk best wel wat meer van in huis mag halen...m.i. horen ze thuis in het rijtje samen met Supertramp die eigenlijk met terugwerkende kracht wel eens wat meer waardering mogen krijgen voor hun vruchten. Misschien is het de algemene respect niet ten goede gekomen, om net als Supertramp, te blijven doorgaan, terwijl de muze allang diens biezen heeft gepakt.
Dit Bloody Tourist kan ik i.i.g. nog wel ruim waarderen.

Je noemt Supertramp en die hebben een soort van zelfde verloop gehad in hun bestaan .
Op het moment dat 10CC Windows In The Jungle (1983) uitbracht , had Supertramp afscheid genomen van Roger Hodgson . 10CC ging toen ook voor heel wat jaartjes op non aktief , om sukkelend terug te komen met 2 bar matige albums . Met Supertramp liep het na een veelbelovende plaat zonder Hodgson ( Brother Were You Bound 1985) ook niet veel beter af .

2 typische 70's bands met een aantal geweldige albums en een volkomen eigen geluid .

Voor een hoop liefhebbers was 10CC na Deceptive Bends niet meer echt aan de orde . Maar ik ben blij dat Bloody Tourist toch nog wel wordt gewaardeerd . Het album heeft een wel erg laag stemgemiddelde .

Nou, nummer 13 staat niet op mijn lp. Maakt dat de lp een 50 minuten duurde. Vrij lang voor een lp, maar toch niet helemaal ongebruikelijk.
Maar er waren vrij veel platen uit die tijd die nogal dof klonken. And Then There Where Three van Genesis klinkt nog veel beroerder. Zowel op lp als op alle (geremasterde cd's). Maar de laatste remaster uit de boxset is fantastisch (het kan dus wel).
Ik vind Bloody Tourists een stuk beter dan zijn voorganger trouwens.

Klopt, Nothing can move me was oorspronkelijk het non-album B-kantje van de single Dreadlock holiday en is later als bonustrack aan de heruitgave-CD toegevoegd, Je mist er niet veel aan trouwens.

Vijftig minuten muziek over twee plaatkanten komt de geluidskwaliteit niet echt ten goede, maar echt ongebruikelijk was het ook niet. En in mijn herinnering klonk dit album op LP niet onaardig, als je het kenmerkende seventies-geluid in aanmerking neemt.
Veel platen uit die tijd hadden een wat doffe klank, wat te maken had met de productietechniek die destijds populair was. Iets met eierdozen die aan de wanden van de opnamestudio's geplakt werden en die overmatig schelle klanken absorbeerde, een werkwijze die in die jaren ooit door Eagles-producer Bill Szymczyk was geïntroduceerd. Jammer eigenlijk, want veel platen uit die tijd lijden er enigszins onder.

And then there were three is overigens een verhaal apart. Ik heb zelden een plaat gehoord die zó wollig klonk. Je kunt nauwelijks de afzondelijke instrumenten onderscheiden. Ik heb 'm op LP en CD, maar in beide gevallen komt deze opname niet echt tot leven. De laatste remaster schijnt een stuk beter te zijn, misschien moest ik die maar eens proberen.

Maar dat terzijde. Bloody tourists is geen hoogtepunt in het 10cc-repertoire, maar wat mij betreft nog zeer genietbaar. Hierna kwam het nooit meer goed, al heb ik nog wel een zwak voor 10 out of ten (1981) en Windows in the jungle (1983). Platen die trouwens wél fantastisch klinken.

Windows In The Jungle was een kleine opleving . Klinkt geinspireerder dan 10 Out Of Ten .
Maar dat is mijn mening .

Ik heb dit album deze week nog maar eens gedraaid. Mijn exemplaar op vinyl klinkt niet vals. De plaat is ook niet, zoals Raymond S. dat noemt, conisch geperst. Ik bezit overigens een Duitse persing. Wellicht dat andere persingen wel met dat euvel te kampen hebben.

Ik vind de lage waardering van deze plaat echt onbegrijpelijk. Misschien klinkt het ietsje gedateerd maar het was destijds toch een enorm goed ontvangen plaat en ik luister er nog steeds heel graag naar,

Nou ROE, waarschijnlijk vinden wel meer mensen dat .......

Wellicht ten overvloede , maar het niveau valt reuze mee .

Tuurlijk haalt het niet het niveau van voorgaande albums ( al vind ik het qua kwaliteit dicht bij Deceptive Bends liggen )

De eigenzinnigheid is overgegaan in liedjes die mainstreamer zijn . Eigenlijk de serieuzere kant van de groep . Dus nummers die Stewart en Gouldman zijn gaan schrijven als tegengewicht voor de meer theatrale en minder voor de hand liggende ideeen van Godley & Creme .

Ik vind het een redelijk constante plaat , met pakkende liedjes . Niet zo verassend meer inderdaad , maar in ieder geval nog fris .

Dit is wat mij betreft geen albumbeoordeling maar een ongenuanceerd lulverhaal. Dit kun je over elke CD schrijven die je niet aanstaat. Maar goed ieder zijn mening uiteraard al zie ik die liever iets meer gefundeerd.

Volledig terechte constatering. Mijn conclusie is alleen negatiever; Bloody tourists is niet alleen mainstream rock maar daarbij toch wel heel erg aan de softe kant, tegen het slaapverwekkende aan. Het doet de term rock eigenlijk onrecht aan, misschien is het toch meer pop.

"Reggae" a la Dreadlock holiday is natuurlijk een ware gruwel voor liefhebbers van The Original sountrack en Sheet music.

Dat gezegd hebbende, zal ik ook van Godley & Creme zeggen dat zij weliswaar goede muziek hebben gemaakt als duo, maar dat ook zij het niveau van de oude 10cc nog zelden hebben bereikt.

Waarbij de conclusie is gerechtvaardigd dat juist de pop/rock gecombineerd met het theatrale en experimentele ten tijde van 10cc in de periode 1972-1976 als ideale combinatie ongeëvenaard is te noemen. Dat maakt Bloody tourists in mijn cijfermatige beoordeling een stuk minder.