Mogwai - Mr. Beast (2006)
mijn stem
253 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Matador
-
Auto Rock (4:18)
-
Glasgow Mega-Snake (3:34)
-
Acid Food (3:40)
-
Travel Is Dangerous (4:00)
-
Team Handed (3:58)
-
Friend of the Night (5:30)
-
Emergency Trap (3:31)
-
Folk Death 95 (3:34)
-
I Chose Horses (5:12)
-
We're No Here (5:35)
-
1% of Monster * (3:48)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
42:52
(46:40)
0
geplaatst: 14 maart 2006, 12:18 uur
Mogwai houdt het kort
De Schotse postrock-band Mogwai maakt doorgaans lang uitgesponnen, instrumentale nummers. Veel gitaar, trage opbouw en veel, dramatisch aandoende herhalingen. Op hun jongste plaat, Mr. Beast, houdt Mogwai zich in. Geen enkel nummer gaat over de zes minuten heen en sommige nummers zijn zelfs binnen de vier minuten afgerond. Nu hoeft de lengte van een nummer niets te zeggen, maar in dit geval doet het dat wel. Mogwai heeft de opbouw van veel nummers sterk bekort vergeleken bij hun vroegere werk. Dat is jammer, want de dramatiek en de zeggingskracht van de liedjes is daardoor minder.
Mr. Beast is wel degelijk een sterke plaat, maar na een paar draaibeurten heb je toch het gevoel dat er meer in had gezeten. Opener Auto rock heeft iets in zich van die dramatische opbouw als eerst een voorzichtige piano inzet. Later komen daar stevige gitaren bij, maar dan is het feestje na 4 minuut 18 weer over. Geen verrassende wendingen of lang aangehouden thema’s. In deze serie kortjes is Glasgow-mega snake nog wel het lekkerst, al was het maar vanwege het forse gitaarwerk. Een kort hoogtepunt, zal ik maar zeggen.
Op de plaat staan twee nummers met zang, Acid food en Travel is dangerous. Vooral Acid food is verrassend op deze plaat, omdat Mogwai in dat nummer ineens bescheiden electronica gebruikt. Maar uitpakken doen ze niet. Op I chose horses is ook een stem te horen, geen zang, maar een murmelende Japanner. Het is een van de mindere momenten op de plaat.
Het klinkt wat negatief, maar Mr. Beast is ondanks deze kritiek wel degelijk een goed plaat. Mogwai heeft weer heel wat in huis. De band kan als geen ander dramatische muziek maken en dat lukt zelfs in de geheel instrumentale nummers. Al verlang je zo nu en dan naar een vervreemdende stem zoals we die kennen uit de muziek van Sigur Rós. Als er dan gezongen wordt, is de zang ondergeschikt aan de instrumenten. Mogwai moet het dan ook niet hebben van de frivoliteiten of noviteiten, zeker niet op dit album. Het is recht-toe-recht-aan drama, maar dan wel interessanter en krachtiger dan bij menige ‘liedjes-band’.
De Schotse postrock-band Mogwai maakt doorgaans lang uitgesponnen, instrumentale nummers. Veel gitaar, trage opbouw en veel, dramatisch aandoende herhalingen. Op hun jongste plaat, Mr. Beast, houdt Mogwai zich in. Geen enkel nummer gaat over de zes minuten heen en sommige nummers zijn zelfs binnen de vier minuten afgerond. Nu hoeft de lengte van een nummer niets te zeggen, maar in dit geval doet het dat wel. Mogwai heeft de opbouw van veel nummers sterk bekort vergeleken bij hun vroegere werk. Dat is jammer, want de dramatiek en de zeggingskracht van de liedjes is daardoor minder.
Mr. Beast is wel degelijk een sterke plaat, maar na een paar draaibeurten heb je toch het gevoel dat er meer in had gezeten. Opener Auto rock heeft iets in zich van die dramatische opbouw als eerst een voorzichtige piano inzet. Later komen daar stevige gitaren bij, maar dan is het feestje na 4 minuut 18 weer over. Geen verrassende wendingen of lang aangehouden thema’s. In deze serie kortjes is Glasgow-mega snake nog wel het lekkerst, al was het maar vanwege het forse gitaarwerk. Een kort hoogtepunt, zal ik maar zeggen.
Op de plaat staan twee nummers met zang, Acid food en Travel is dangerous. Vooral Acid food is verrassend op deze plaat, omdat Mogwai in dat nummer ineens bescheiden electronica gebruikt. Maar uitpakken doen ze niet. Op I chose horses is ook een stem te horen, geen zang, maar een murmelende Japanner. Het is een van de mindere momenten op de plaat.
Het klinkt wat negatief, maar Mr. Beast is ondanks deze kritiek wel degelijk een goed plaat. Mogwai heeft weer heel wat in huis. De band kan als geen ander dramatische muziek maken en dat lukt zelfs in de geheel instrumentale nummers. Al verlang je zo nu en dan naar een vervreemdende stem zoals we die kennen uit de muziek van Sigur Rós. Als er dan gezongen wordt, is de zang ondergeschikt aan de instrumenten. Mogwai moet het dan ook niet hebben van de frivoliteiten of noviteiten, zeker niet op dit album. Het is recht-toe-recht-aan drama, maar dan wel interessanter en krachtiger dan bij menige ‘liedjes-band’.
* denotes required fields.