Mogwai - Mr. Beast (2006)

Zo, dit is weer even andere koek dan we op de laatste paar albums van Mogwai gewend zijn. Op ongeveer de helft van de nummers staat een bak herrie die me terug doet denken aan 'Young Team' en ik moet zeggen dat ik dat eigenlijk wel weer erg leuk vind om te horen (nostalgie denk ik).

Wat ik er tot nu toe van gehoord heb, vond ik ook wel erg goed. Het schijnt dat ze het livegeluid willen benaderen, maar dat lijkt me vrij onmogelijk in het geval van Mogwai (ik denk dat ik dan mijn boxen allang opgeblazen heb).

Overigens vond ik de laatste Mogwai-plaat toch ook wel erg mooi. Alleen Rock Action was wat minder.

Ze zijn er trouwens wel weer in geslaagd een ontzettend lelijke album naam uit te kiezen...

Ik ben erg nieuwsgierig naar deze nieuwe Mogwai-plaat. Een wat ouder nummer als Like Herod heb ik altijd erg fijn gevonden, juist omdat ie vrij hard was, maar het gekraak en gescheur waarmee ze een nummer als My Father My King afsluiten doet me een stuk minder. Ik ben benieuwd welk geluid ze voor dit album gekozen hebben..



Ik vond Rock Action eigenlijk niet minder dan andere Mogwai-albums. Een aantal nummers, en dan met name You Don't Know Jesus, zou ik toch voor geen goud willen missen.

Er ontbreekt een release-datum. Bij mijn weten komt deze plaat pas 6 maart uit.

Dat is dan ook het enige nummer dat een beetje teruggrijpt naar het typerende Mogwai-geluid. Ik vind dat ook een mooi nummer (en Sine Wave en Dial: Revenge ook), maar als je het vergelijkt met CODY of Young Team... Dat is toch aan een ruk door genieten en bij Rock Action is het toch wel een beetje wachten op de hoogtepunten.

Het valt me trouwens op dat die plaat en deze allebei wel erg kort duren.

En dan ook nog die (bijna?!) valse zang in 'Take Me Somewhere Nice'...

maar dat is er juist zo lekker aan...

Ja joh?
Ik vind het tenekrommend slecht..

Als Mogwai zingt, is het altijd vals. Tenzij ze Gruff Rhys uitnodigen ofzo.

Tsja, daar kan ik je geen ongelijk in geven, hoewel ik de nummers op Young Team ook lang niet allemaal even goed vind. Het 'aan een ruk door genieten' geldt wat mij betreft dan ook alleen voor CODY, dat is dan ook meteen mijn favoriete Mogwai-plaat. Voor mij blijft Rock Action zo goed als gelijkwaardig aan Young Team, HSfHP en wellicht ook Mr. Beast, want ook daar worden (van wat ik tot nu toe gehoord heb) erg sterke nummers afgewisseld met wat zwakkere.

Eervolle vermelding alvast voor Glasgow Mega-Snake, met gemak een van de beste Mogwai-songs ooit, al had ie best wat langer mogen duren



Dit geldt overigens ook voor Happy Songs for Happy People (slechts 3 minuten langer), erg jammer vind ik. Blijkbaar vindt men 40 minuten meer dan zat om de fans mee te bekoren.

Voor mij blijft Rock Action zo goed als gelijkwaardig aan Young Team, HSfHP en wellicht ook Mr. Beast, want ook daar worden (van wat ik tot nu toe gehoord heb) erg sterke nummers afgewisseld met wat zwakkere.


Ik heb Sexy Beast nog niet zo goed beluisterd, maar bij mij wordt het met de Mogwai-plaatje ietsje minder, al was HSfHP wat mij betreft beter dan RA. Maar ik vind alle platen de moeite waard hoor. RA heb ik ook nog op 4* staan.

En het is inderdaad jammer van die korte platen. En ik ben benieuwd naar Glasgow Mega-Snake!

De laatste track "We're No Here" (sic) stond er nog niet bij. Welke prutser heeft dit album toegevoegd?

Erg hé

Hij begint toch wel iets tegen te vallen, de Mogwai-nummers waarin gezongen wordt heb ik het meestal al niet zo op, en dat gebeurt hier toch een aantal keer. Het begin van de plaat vind ik wel erg sterk, de eerste twee nummers is voor mij Mogwai zoals het hoort te zijn, lekker opbouwen en niet te ingetogen. Daarna zakt de plaat wat mij betreft door de nummers met zang, en wat kalm voortkabbelend geluid (niet positief bedoeld) tot het bij Folk Death 95 komt, wat ik weer wel een sterk nummer vind. Het nummer hierna is weer iets minder, maar wel redelijk goed nog en het laatste nummer is weer een mooie. Bij elkaar vind ik het jammer dat ze vaak zo rustig aan willen doen, hierdoor hebben ze een plaat gemaakt die bij mij met moeite de 3,5* haalt.

Ik kan het niet beter zeggen.

Dat ik nou verkikkerd en verliefd ben op deze plaat, nee, dat nog steeds niet echt helemaal. Maar ik vind hem wel reuze-interessant. Puur om de reden dat hij iets rauwer, directer en minder subtiel is dan we gewend zijn van Mogwai: je moet het gevoel en de schoonheid dus een kilometer dieper onder de oppervlakte gaan zoeken. Het mooie Mogwai dat de Botte Harry uithangt. (Of Mr. Beast, whatever.) Ik vind het wel boeiend, want de psyche van Mogwai kennende, weet ik dat de schoonheid, het verhaal en de subtiliteit ergens verborgen moet zitten. Leuke plaat om te doorgronden, bij elke luisterbeurt vind ik weer een stukje meer tijdens mijn speurtocht.

Schoonheid kent geen tijd... Oohjawel toch wel! Ik heb geen tijd om die schoonheid te ontdekken, want dan ben ik zelf al grijs! Het komt voor mij te laat...

Ik zie mezelf wel als een Mogwai-liefhebber, maar deze plaat doet het toch niet voor mij. Misschien komt het nog, maar het pakt me voor geen meter. Ongetwijfeld valt er een hoop te ontdekken, maar ik geloof niet dat ik daar nu heel erg veel zin in heb. Het laatste nummer heeft wel wat, maar al met al kom ik niet verder dan 3* voorlopig.

Dit is een beregoeie plaat! Niet elke plaat van Mogwai hoeft te klinken als 'Young Team' wat mij betreft. De jongens ontwikkelen zich gewoon en ik vind dat alleen maar aan te moedigen. Het gebruik van de piano bijvoorbeeld: heerlijk toch? De vorige 2 Mogwai platen vond ik persoonlijk een beetje tegenvallen, maar deze raakt bij mij weer de goede snaar.

Ik vind de zang eigenlijk alleen irritant in Travel is Dangerous. In Acid Food vind ik hem zelfs fantastisch. Dat is dan ook m'n favoriete nummer op dit album.
Team Handed is ook een mooi nummer. 3,5*

Mooie plaat! Komt zeker aan hetzelfde niveau als Young Team, vind ik. Prachtige melodieën en harde gitaren. Ik vind het geweldig.

Mijn eerste kennismaking met Mogwai. WOW!! Dit vind musicfriek erg lekker klinken!! Wordt vervolgd!!

Me too!!

Mogwai in luisterpaal van 3voor12! Mij boeid het niet, doe het voor jullie

Ik heb Mogwai nooit veel aangevonden. Daarvoor is hun muziek mij veel te bot en eentonig. Ook deze plaat weet mij weer niet te overtuigen. En dat terwijl ik toch echt wel van een goede post-rock plaat houd.

Ik was eigenlijk van plan om deze plaat 2 sterren te geven, maar vanwege de pedal steel in "Acid Food" doe ik er een halve bij.

2,5*

Heerlijk donkere muziek, dit album smaakt naar veeeel meer! Zal ook op zoek gaan naar de andere Mogwai albums. Welke zal ik eerst gaan proberen? Deze net verhoogd naar 4,5*. Geweldig!

Ik vond het al vreemd dat ik een van de enigen was die dit album geweldig vindt Na een luisterbeurt of vijf, hoor ik toch steeds meer en meer in dit fantastische plaatje. Nog iets te vroeg voor een stem, maar mijn conclusie en bespreking zullen er binnen een tijdje (of het moet al heel gek gaan) zo uitzien:

Denk ook dat het te maken heeft dat ik verder geen albums ken van Mogwai, dus heb geen vergelijkingsmateriaal. Mijn favoriete track is trouwens: Friend of the Night!

Misschien is dat net het positieve, dat je zonder Mogwai-achtergrond zit, en dus ook niets verwacht. Ik persoonlijk ken enkel Come On Die Young, maar die kabbelt maar voort en voort met hier en daar een beredeneerde uitspatting. Terwijl deze veel rijker is (onder andere door die piano), het is niet altijd de gitaar die op de voorgrond treedt. Mr. Beast raakt me ook veel meer dan CODY... dit is natuurlijk iets dat van persoon tot persoon afhangt, maar ik ben er toch vrij zeker van dat, moest dit een album zijn van het beginnende Mogwai, dat er veel minder kritiek op zou komen, net omdat er geen of niet veel vergelijkingsmateriaal zou zijn. Waar zijn al die mensen die zeggen dat ze graag hebben dat groepen zich vernieuwen ? Neen, grapje hoor, maar we zijn gewend geraakt en verwend geraakt door Mogwai A. Tijd om Mogwai B een plaatsje in ons hart te geven, en niet altijd te refereren naar grote broer Mogwai A, die al heel veel heeft bereikt.

Ik ben er nog niet helemaal over uit: ik herken wel wat in de opmerking van Bubbachups dat het ietwat bot en eentonig is. Gevoelsmatig zeg ik dat dit het ook is: ik zal niet veel spannende dingen meer gaan ontdekken. Maar ik zal het veel meer moeten gaan beluisteren om dat ook hard te maken.
Ook ik ben overigens niet echt bekend met het oudere werk, dus ik sta vrij blanco tegenover dit album.