Anthrax - Among the Living (1987)

Ik vind dit de beste plaat van Anthrax, de geniale zang van Belladonna, heerlijk gitaar werk en een wat meer punky benadering dan een band als bijvoorbeeld Slayer of Metallica.
Die achtergrond zang erbij vind ik juist een enorme toevoeging.

MOSH!

Het derde album van Anthrax laat zich ook niet kennen en is zoals zijn voorgangers weer knetter hard. Hoewel ik hem niet zozeer beter vond als de andere twee (wel dan het debuut maar de gene hiervoor vond ik net een tikkeltje beter), heb ik er wel weer van genoten. Geziene de scores het laatste 'goeie' werk van de heren die boven de 3.80* uit komt dus ik ben dan benieuwd wat de toekomst mij te brengen heeft.

De productie is niet veel beter, hoewel je de basgitaar nu wel wat er op uit kan merken klinkt het nog steeds wat goedkoper maar of me dit nou echt dwars zat, dan zeg ik nee. Het album is gewoon weer lekker grauw en ramt lekker door. Hoewel het album hiervoor mij wat meer kon bekoren (leukere nummers na mijn mening) was ook 'Among the Living' zeker niet slecht.

Voor de rest kende dit album ook een leuk aantal tracks met o.a. 'Caught In A Mosh', 'I Am The Law' en 'Indians' deden het erg leuk. De begin track is wennen en daar was ik niet zozeer een groot fan van. Toch wist geen nummer mij net zo goed te raken als 'Medusa' dat deed op het album hier voor, 'Indians' komt trouwens wel in de buurt. Voor de rest klonk het allemaal prima, leuke riffs en en solo's en wederom een perfecte zang. Een zanger die ik 'vroeger' nooit echt kan waarderen maar ik nu langer nu hun muziek luisteren hem wel steeds fijner begin te vinden.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Among the Living
03. Fistful of Metal

Album nummer drie alweer. De lol is wat meer naar achteren geschoven en Anthrax klinkt daardoor hier een stukje serieuzer. Ze lijken wat meer de toon van de andere drie te volgen door voor een wat zwaardere sfeer te gaan. Dat doen ze prima, ze knallen ook hier regelmatig weer lekker. Nadeel is dat de zang er niet lekker bij past. Er wordt hier ook meer geschreeuwd wat net niet helemaal lekker gaat. De zang klinkt beter bij de wat luchtigere nummers.

Tegelijkertijd lijkt het erop dat Anthrax de aansluiting met de andere drie bands kwijt is geraakt. Waar die muzikaal blijven groeien, of in het geval van Slayer vooral nieuwe grenzen in agressiviteit weten te vinden. Mist Anthrax voor mij dat soort groei. Dat wil trouwens niet zeggen dat ze geen lekkere muziek maken, want dat doen ze hier zeker wel. Maar als ik verder kijk met mijn bescheiden trash kennis, dan zie ik Death Angel of Testament de plek van Anthrax meer verdienen bij de 'Big Four' eigenlijk.

Maar goed, ze leveren hier wel weer fijn werk af. Het luistert prima weg en ze knallen soms ook wel heerlijk. Dus ik vermaak me hier prima mee.

Mijn kritiek op Belladonna is op het derde album bijna compleet verdwenen, het enige dat nu overblijft is dat ik hem gewoon niet heel spectaculair vind op dit materiaal. Het pas wel beter, hij lijkt zijn ritme gewoon gevonden te hebben. Dan komen we nu terecht op het feit dat ik geen enorme fan van zijn stem ben, maar daar kan ik nog enigszins mee leven. Spreading The Disease was een voorzichtige 4 sterren, Among The Living is een stevige 4 sterren die misschien ooit nog hoger kan worden. Op het moment mis ik nog wel die speciale x-factor waardoor ik het namelijk echt hoger kan waarderen.

Muzikaal is het prima en ook tekstueel valt er genoeg uit te halen. A Skeleton In The Closet en One World hebben zelfs wonderbaarlijk goede teksten. Caught In A Mosh is daarnaast ook heerlijk aanstekelijk. De cross-over/punk-invloeden zorgen er hier ook voor dat het album constant levendig en rebels klinkt. Wederom zijn de bas- en drumpartijen hier absolute hoogtepunten.

Maar toch... echt geniaal vind ik het nergens. Wel erg solide.

Tussenstand:
1. Among The Living
2. Spreading The Disease
3. Armed And Dangerous
4. Fistful Of Metal