Twee prachtige trippy klanktapijten, waarbij ik het moeilijk vind om te zeggen of deel 2 sterker is dan deel 1; in ieder geval weten ze allebei voor de volle 100% de aandacht vast te houden met bedwelmende melodieën die zowel in kleine wisselingen als bij grote contrasten effect sorteren. Het al genoemde bijna-stilvallen van de muziek op 10'20 van deel 2 is inderdaad een mooi moment, maar zelf ben ik ook altijd onder de indruk van de mellotron die (ook weer tijdens deel 2) op 14'00 als het ware in z'n eentje de eer hooghoudt. Prachtige hoes waarvan
tangmaster op 6-7-2010 vertelt dat "The photography on the front cover was taken by Monika Froese on the ocean shore near Bordeaux. (bron voices in the net)" Opgegroeid als ik ben met
Phaedra,
Rubycon en (later)
Zeit prefereer ik de dromerige en vloeibare opbouw daarvan boven de wat directere soundscape met slagwerk en gitaar van dit album en opvolger
Stratosfear, maar op zichzelf beschouwd is dit toch een fabuleuze plaat.