Tangerine Dream - Tangram (1980)

Jammer van de lage algemene waardering, want dit is eigenlijk de beste TD plaat uit de Schmoelling periode. Melodieus, bombastisch, en knap in elkaar gezet, verdeeld over twee plaatkanten.. Mooie uitwaaierende soundscapes, waarin je lekker weg kan dromen, maar met genoeg variatie om je ook wakker te houden en je aandacht bij het album te houden.Dit is een van mijn favoriete TD albums. Op vinyl en CD 4,5 sterren.

Ja, beste Rinus, ik snap onze medestemmers ook niet. Tangram laat goed horen naar welke Chinese puzzel hij vernoemd is. In de gevarieerde delen zie ik dan ook iedere keer een andre figuur ontstaan. Op dit album hebben de heren Froese, Franke en Schmoeling dit erg sfeervol gedaan. Het moet in de studio een hele puzzel zijn geweest om dit album in elkaar te zetten, maar het resultaat mag er wezen. Een album dat kinkt als een klok.

Dit vind ik het beste album van Tangerine Dream en vind het spijtig dat ze vandaag geen materiaal als dit meer maken, na het album Live Miles (1988) gaat het bergaf met de composities van Tangerine Dream, op een enkele uitzondering na dan (Quinoa 1992).

De boog kan niet altijd gespannen staan. Is alles wat J.S. Bach heeft gecomponeerd klasse? Nee de beste man zou ook wel een mindere dag hebben gehad. Wat ik in Tangerine Dream zo waardeer is dat ze van doorwerken houden wat leidt tot eerlijke producten. Dat daar wel eens wat mis gaat is alleen maar toe te juigen. Groepen of artiesten die jaren lang over een album doen zijn wat dat betreft mindere helden voor mij. Dus Edgar en co hierbij mijn petje af wat jullie geproduceerd hebben.

Sterk album maar om dit nou de beste uit de Schmoelling periode te noemen, ik weet het niet ik neig meer naar Le Parc. Overigens was het geen puzzel om dit album in elkaar te zetten, je trapt in de puzzel val als je dat denkt. Tangram!

De beste periode van een band of artiest aanwijzen is een lastige opgave waar ik me liever niet aan waag. Vooral als het een groep betreft die nog volop bezig is. In het geval van Tangerine Dream is het voorafgaande helemaal moeilijk te doen. De beginperiode van deze groep was nodig om dit album te maken. Tot het moment dat Schmoelling de band kwam versterken was er al het nodige gebeurd die van invloed was voor de verdere ontwikkeling van Tangerine Dream. De lp-kant vullende tracks werden met de komst van Schmoelling een stuk minder. Of dit erg bevonden moet worden is iets van eigen smaak. Wat mij betreft mag beiden. Naast indrukwekkende symponieën van Bruckner houd ik ook van het verstilde werk van Vivaldi. Er zijn maar weinig bands die beide stijlen beheersen en daarom troost ik mij met de gedachte dat er een band bestaat als Tangerine Dream die ondanks de vele bezettingen die er van zijn geweest hun zelf zijn gebleven. Het lijkt wel Tangram opzich.

Het was vooral de inbreng van Schmoelling, die Tangram zo verfrissend en melodieus liet klinken. Tangram is dan ook een album, waarmee TD als het ware aan een nieuwe ronde met nieuwe kansen begon, en overigens op een spetterende en spontane manier de jaren '80 inluidde. Het subtiliteits-en diversiteitsgehalte zou vanaf dit album ook meer op de voorgrond treden, overigens zonder afbreuk te doen aan de algehele TD-sound. En dat is uiteraard een prestatie op zich. Dat ze zich inderdaad minder gingen richten op lp-vullende tracks, bewijst gewoon hoe divers ze zijn.
Tangram is gewoon een goed album, met Set 1 als hoogtepunt.
Set 2 is ook goed, maar klinkt m.i. wat te geforceerd en niet alle delen in dit 2e nummer lopen zo sterk in elkaar over als in Set 1.
Maar verder geen gezeur over dit prima album, want ik draai 'm nog met enige regelmaat. Een 4.

Deze lag vandaag niet in de schappen, had hem graag willen hebben, maar dat komt nog wel. Dit schijnt 1 van de betere van TD te zijn.

Ja, dat is zeker waar, maar dat geldt eigenlijk voor praktisch elke release die TD afgeleverd heeft tussen 1974 en 1984, hun z.g. Virgin Years-periode, artistiek misschien wel de meest invloedrijke en beste periode van TD.
En dit album is daarvan een uitstekend voorbeeld.

Tja een goede omslag in de muzikale periode van TD. OP dit album is de invloed van Schmoelling al goed te horen.

Dit album bestaat uit weliswaar twee lange tracks, maar hierin is al te horen dat het eigenlijk verschillende stukjes zijn die erg knap in elkaar overlopen. Waardoor het mij doet denken aan met de Chinese puzzel bezig te zijn en van de ene figuur naar het andere figuur te gaan. Dit alles op een sfeer vol bed van mooie electronisch klanken, die mij keer op keer een warm gevoel bezorgen. En dit gevoel blijf ik houden na vele luisterbeurten. Geen meesterwerk voor mij maar wel een heerlijk album.

Tja daar lijkt het op maar het verhaal is iets anders, kun je lezen in het booklet bij Tangram 2008.

Tangram uit 2008 heb ik niet, dus ik ga op mijn oren af. Daarnaast is een ieder vrij er in te horen wat hij/zij er in wil horen. Ik geef alleen aan wat je erin kan horen, meer niet.

Ik heb deze vandaag gekocht. Het valt me gelijk op dat de mistieke en duistere sfeer hierop wat weg is. Ze varen op dit abum duidelijk een andere koers dan op Phaedra en Rubycon. Ik kan iedereen zeggen dat dit album fantastisch is, je hoort er soms ook veel Pink Floyd keybord invloeden in. Er zaten op de terugweg in de auto erg veel kippenvel momenten in. Had niet gedacht dat deze plaat mij zo snel zou raken. Wat de verschillende geluidseffecten betreft vind ik deze eigenlijk nog beter dan Rubycon, alleen daar zat een lekker duistere sfeer in.

Dat klopt wat je schrijft. Tangerine Dream is namelijk een groep die om de zo veel jaar de oude instrumenten wegooit en vervangt voor nieuwe. Als fan of liefhebber is dit wel aardig van ze, want dit geeft je de mogelijkheid de muziek te plaatsen wanneer iets uitkwam. In het verleden heeft dit wel verschillende fans aangetrokken of afgestoten. Daarnaast laat dit gegeven goed horen welke ontwikkelingen binnen de electronische muziek zoal gaande is of was. Een band als Tangerine Dream geeft op deze wijze een aardige geschiedenisles moderne muziek.

Wat was de volgende plaat van TD waar ze weer een nieuwe koers gingen varen dan Gerards Dream? Oftewel, bij welk album hierna schaften ze weer nieuwe instrumenten aan en deden ze de ouden weg. Ja als die ricardo ergens enthousiast over is dan vraagt hij je de oren van het hoofd af .

Ik vind deze plaat wel een stuk toegankelijker dan Phaedra en Rubycon, en eigenlijk wel een betere instap in de wereld van TD dan Phaedra en Rubycon. Zeg daarmee niet dat deze dan ook beter is hoor. Dat moet de toekomst voor mij maar gaan uitwijzen vind ik.

Ik denk dat het pas écht pakkender en toegankelijker werd met een album als Le Parc, die bestaat uit korte en toegankelijke nummers. Hierop is ook al duidelijk een modernere sound te horen, oftewel nieuwe(re) instrumenten.
Als je dat album weer naast Tangram legt, hoor je ook duidelijk verschillen.

Ten, ten ten ten ten. ten, ten ten ten ten etc waar ken ik dat deuntje toch van, ik heb dat ergens ooit op tv gehoord, of als openingstune ergens van of zo. Ik weet niet meer wat of waar, maar heb het eerder gehoord op de tv.

Moeilijke vraag. Ik heb dit album nu drie keer achter elkaar gedraaid en weet precies welk gedeeltje je bedoeld. Er borrelen vele stukken muziek op maar op dit moment ontbreken daar nog de naamkaartjes bij. Daarom denk ik dat dit echt zo'n geval is wat me te binnen gaat schieten als ik de computer heb uitgezet, de deur op slot heb gedaan en in bed lig.

Oh ja daar heb je gelijk in als je luisterd naar dit album begin je vanzelf aan het spel, alleen hoe het ontstaan is geeft je als je weet waar het ide vandaan komt plotseling een andere beleving. Maar goed ik kan jouw gedachte zeer goed aanvoelen.

Volgens mij kan dit weleens de beste TD instap zijn, is echt overal te koop en heeft veel ritme wisselingen, en veel verschillende maatsoorten. Het klinkt ook zo lekker fris met een goede productie vind ik. Net of het gisteren op cd gezet is. Ook niets van gedateerdheid. Ricocet is overigens ook heel goed als eerste album vind ik.

Deze krijgt van mij net als Ricocet nu ook de volle mep van 5*. Als geheel album vind ik deze gewoon beter dan White Eagle, maar die heeft Mojave Plan erop staan, en zo'n goede track staat hier dan weer niet op.

Dat is altijd moeilijk de juiste balans trekken. In zo'n geval volg je hart.

Begin ook wel nieuwschierig te worden naar Stratosfear en Force Majeur nu, en evt cyclone. Maar die albums zullen wel voortborduren op voorgaand werk denk ik, of zijn die albums totaal anders van opzet?

De twee eerst genoemde albums zijn echte aanraders te noemen. Cyclone is een verhaal apart door de zang die erop te horen is. Dit is op dit moment het eerlijkste antwoord wat ik kan geven.

Stratosfear en Force Majeure zijn 2 albums die tot de TD bijbel behoren net als Tangram. Cyclone (een van mijn persoonlijke favs.) tja dat is even anders. Maar als je door de toch 2 strerke eerste tracks heen bent dan is het TD Rocks en hoe. O ja en als je wilt weten hoe Tangram ook anders kan klinken dan raad ikje Tangram 2008 aan, dat is anders maar o zo goed.

Wat een goede plaat eigenlijk dit, ben hem nu aan het draaien maar als ik van TD wat wil beluisteren is het steevast deze of het live album Ricocet, wat een magistraal goed live album is. ik vind deze ook welhaast 1 van de allerbeste instrumentale cd's die ik ooit in mijn leven heb gehoord. ik vind de 2 de generatie van TD vanaf deze plaat overigens ook beter bij mijn muzieksmaak aansluiten, dan de platen van voor deze Tangram, maar eerder werk is ook fantastisch hoor vergis je niet, maar deze en White Eagle spreken mij nu eenmaal meer aan.

In mijn opinie zou je Tangerine Dream kunnen zien als een groep die in het Stenentijdperk van start gegaan is met hun experimentele eerste platen. Nog zoekende en uitproberende wat er met nieuwe techniek kon. Maar daarna in een sneltreinvaart tot grote resultatien is gekomen. Qua geluid is het haast niet voor te stellen dat de groep ooit van start is gegaan met het experimentele Electronic Meditation tot het hier besproken Tangram. Het is wat dat betreft een pioniersband in hart en nieren geweest. Binnen tien jaar van oerklanken naar meer gestructureerde muziek. Een ontwikkeling waar je best even stil bij mag staan, maar niet te lang, want ook hier geldt het leven gaat door.

Ik geloof dat ik dit de periode vind van TD die mij het meeste aanspreekt.

Phaedra, Rubycon en Ricocet zijn erg goede platen, vooral de eerste 2 hebben zo'n lekker misterieuze en mistieke sfeer erin zitten.

Ricocet is een dijk van een live album, en het beste live album wat ze org op de markt gebracht hebben denk ik, voor mij wel iig.

Toen kreeg je de periode van Tangram en White Eagle, vooral Tangram, die heeft niet zo'n mistieke sfeer als Phaedra en Rubycon, maar het klinkt heel pakkend en lekker fris, gewoon een plaat om vaak even tussendoor ook af te spelen vind ik. ik vind Tangram ook de meest toegankelijke plaat van TD

White Eagle heeft 2 schitterende tracks in de vorm van Mojave Plan en de titeltrack zelf natuurlijk, ik denk dat het Mojave Plan 1 van de allerbeste tracks ooit is die ik ken van TD, beter nog zelfs dan het beste van Tangram, alleen die vind ik als geheel album gewoon beter.

Dan krijg je de periode van Underwater Sunlight, ik heb daar inmiddels wat nummers live van gehoord, het klinkt goed maar ook wat vlak en kaal en ik vind de vele herhalingen van de div tracks wat minder om naar te luisteren.

Verder heb ik ook van Mars Polaris de nodige nummers gehoord nu, dat klinkt erg goed, live waren ze erg goed toen in 1999, en de geluidsapparatuur hadden ze beter dan ooit voor elkaar zo te horen. Ik vind deze periode weer beter dan de Underwater Sunlight periode zo te horen.

Van wat ik nu beluisterd heb moet ik zeggen dat ik Tangram en White Eagle de meest toegankelijke albums vind van TD, vooral dit album is erg goed, met frisse en lekker in het gehoor liggende nummers.

Zo ver ben ik nu met TD, ik begin er eigenlijk nog maar net mee, maar heb van de div albums al veel beluisterd. ik heb nog veel te leren en te ontdekken dat wat TD aangaat, maar is leuk, mijn zoektocht in het verhaal gaat zeker verder.