Tangerine Dream - Tangram (1980)

Mooi verhaal ricardo, het beschrijft prima de historie van Tangerine Dream. Daarnaast herken ik er veel van mezelf in. Jaren met rock bezig geweest, en dan toch de stap naar de electronica. Een nieuwe wereld waar nog veel ontwikkeling in zit.

Zeker. er zit zeker een ontwikkeling in. ik ben ook blij dat ik deze muziekstijl ontdekt heb. tot voor kort had ik hier nog nooit van gehoord van deze band. ik kon alleen nog maar de muziek op dit gebied van J.M Jarre en Vangelis. maar dit klinkt veel beter vind ik, veel subtieler en verfijnder allemaal, dan Jarre en Vangelis. nu ook nog even wat meer beluisteren van Klaus Schulze, want dat is ook erg goed. is er nog meer muziek op dit gebied Gerards Dream waar ik op moet letten, en die je gauw over het hoofd ziet. mag je ook een pm over sturen als je wil.

Je kunt nog veel verder komen in TD's muziek want je hebt nog maar een heel klein deel te pakken, en daarachter beweegt zich nog veel meer. Er is nog meer van wat men de Berlijnse school noemt. Legio albums waar je best mee uit de voeten kunt.

Zeker, dat weet ik ook wel, ik vind het grote probleem dat je eigenlijk alleen maar albums in de winkel bij mij in de buurt kunt krijgen van de Virgin years en vanaf 1980 tot en met 1983, alles wat nieuwer is moet je alweer online bestellen in het buitenland vaak, en daar heb je een creditcard bij nodig en die heb ik niet en die komt er ook niet. Alle albums tot en met Hyperborea, en ook de live albums tot dan toe heb ik zien liggen, alles wat nieuwer is dan Hyperborea heb ik nog niet zien liggen. nergens, ja bij online winkels. en niet bij bol.com of large.nl.

En anders is er dit betrouwbare adres in Nederland : http://www.groove.nl

Ricardo, als je naar Groove gaat heb je geen credit card nodig die zitten gewoon in Nederland, en die hebben veel meer dan alleen de Virgin Years gebruik de link maar eens die Gerards Dream je geeft.

Bedoel je de muziek van Dario Argento's Profondo Rosso? Deed mij er in ieder geval wel aan denken.

Na een tijdje even geen muziek van Tangerine Dream te hebben beluistert, heb ik ze allemaal (die ik in bezit heb) nog even beluistert. Erg veel verschil zit er in de diverse albums wel vind ik. Deze spreekt mij toch het meeste aan, gevolgd door White Eagle, want daar staan de magistrale titeltrack en Mojave Plan op. Als geheel album draai ik deze toch het meest, en vind ik dit erg vrolijk en fris overkomen. Platen als Phaedra en Rubycon zijn geloof ik beter om in de winter te draaien. Vanwege hun donkere en duistere sfeer.

Bij mij was de vraag eigenlijk waarom ze destijds met die langere stukken Berlijnse School van 20 à 30 minuten zijn gestopt, vond dat een veel beter concept dan die korte New age-achtige nummers die hierdoor ook wat mager klinken. Weet dus iemand waarom ze destijds met die kortere nummers zijn begonnen? Graag een reactie gewenst...

Edgar en de rest kwamen met nieuwe apparatuur, en het is simpel de compositie structuur werd anders. Gewoon een keuze in de veranderde muzikale structuren van de band.

Wat ook meespeelde was dat de eerdere stukken ontstonden uit lange improvisaties die de band hield in de studio, waaruit het beste op een album verscheen. Door de jaren heen leerde ze hun instrumenten beter kennen, waardoor dat niet meer nodig was. Daarnaast worden de kortere stukken ook door de media toegescherven aan de vele soundtracks waarbij de band bij betrokken was. Ze moesten daardoor maatwerk afleveren en geen impovisaties dus. Verder is het zo dat Edgar Froese nooit heeft willen stil staan in een bepaald concept. Tangerine Dream dus als een golf die steeds een andere vorm aanneemt en steeds in beweging is. Vandaar de kortere tracks, maar als het moet maken ze zo weer langere tracks.

Zoals op dit album is te horen http://www.musicmeter.nl/al...

Tja Quinoa dat bestaat uit e gedeeltes aan elkaar gespeeld. Dat moet je niet vergelijken met stukken zoals deze. Tangram is ook uit diverse onderdelen samen gesteld. 7 om wel te zijn alleen aan elkaar gekoppeld door tussen stukken.

Schitterend album eigenlijk dit, van de 6 die ik heb van deze band heb ik deze verreweg het meeste afgespeeld. Misschien wel de meest toegankelijke plaat van Tangerine Dream, en voor mij de plaat die mij iig het beste bevalt.

Erg mooi album uit een tijd dat TD nog stukken maakte met de lengte van een LP-kant. Ook op platen als Quichotte, Pergamon en o.a. de OST Wavelength vnden we stukjes van Tangram terug. De laatste keer dat ze lange stukken deden is, meen ik, geweest met het live album "Poland - the Warsaw concert". Na die tijd is er, met hier en daar een een lichtpuntje, weinig goeds meer van TD gekomen.

Kijk ook is naar de Tangerine Tree reeks. Dit is een grote serie van live-recordings en zeldzame stukken die voor iedereen vrij toegankelijk is. Voorheen was er een speciale site voor. Tegenwoordig kan je het nog vinden op usenet. Voor meer info kijk op: http://www.voices-in-the-net.de/

Op een gegeven moment kwam er ook nog Livemiles uit, met 2 opvallend langere stukken. Klinkt wellicht melodieuzer nog dan Poland en Tangram, maar als je van langere stukken houd, is het wel een aanrader.

Over de latere periode van TD en over de kwaliteit van de muziek kan je het eens zijn of niet. Persoonlijk vind ik dat ze ook in latere periodes en tegenwoordig nog juwelen van platen maken, maar daar zitten zo nu en dan echter ook faliekante missers tussen, terwijl ze in ieder geval tot aan het einde van de Virgin Years-periode eigenlijk continu goed bezig waren.
Tja, iedere artiest en/of band kent z'n ups en downs...

Deze plaat blijf je maar draaien, vooral erg geschikt om in de auto te draaien ook. Deze kun je altijd en overal afspelen, in huis, in de tuin, zomers, winters in de herfst, in de auto, in donker, bij daglicht. Dit vind ik daarom ook de beste plaat van TD van de albums die ik ken dan. Als je het ouvre ziet van deze band dan ken ik er persoonlijk niet zoveel.

Vandaag op vinyl te pakken gekregen. Mijn vierde album van Tangerine Dream. Na Encore , Richocet en Force Majeure. Ik moet zeggen een prachtig album, heel toegankelijk met schitterende wisselingen in de muziekstukken. Het houdt de aandacht constant vast en dat is een grote plus.5 sterren minder kan ik er niet voor geven. Toch wel verplicht aan deze giganten van de Electronic music. Overigens vindt ik Richocet onovertroffen door welk ander album van Tangerine Dream.Uiteraard persoonlijke smaak, maar wel een goeie smaak denk ik.

Zeker weten, een goede smaak.

Een heel mooi album van onze oosterburen, de Krautrockers.. nee zonder gekheid: echt goed!

Alleen waren ze hier al 10 jaar geen Krautrockers meer .

Topproduct die ik gemakkelijk kon pruimen. Een nummer per kant werelds

dat is waar...ik vond het alleen in de jaren 70 zo'n leuke term voor de muziek van o.a. Klaus Schulze.
Maar dit is een album met een geweldig geluid, en een puike sfeer. En toch geen ambient.

Zeer goed album, met mooie wegdromende passages. Komt in de buurt van hun live-lp 'Ricochet'.

Vind dit naast het meesterlijke White eagle (voor mij 4,5) toch wel een van hun betere albums die de jaren '80 inluidden en heel verfrissend klinken met Schmoelling die heel goed de plaats van Bauman heeft ingenomen. De twee lange nummers vervelen geen moment en duren naar mijn gevoel veels te kort waardoor deze CD bij mij al gauw in de repeat stand gaat om nog een keer deze muzikale rit uit te zitten.

Maar mij is wel een raadsel waarom er naast de rode ook een blauwe CD versie bestaat die in het zelfde jaar en op het zelfde label gereleased is. Ik heb zelf de CD met de rode cover die omstreeks 1985 is uitgebracht op Virgin UK. De CD met de blauwe afwijkende cover is buiten de andere kleur om precies het zelfde. Waarom is mij niet duidelijk. Immers de LP versies hebben allemaal gewoon dezelfde rode hoes. De latere definitieve remasters uit 1995 zijn net als de LP hoes rood.
Maargoed afgezien van dit akkefietje met de twee verschillende CD covers verdient dit album minstens een 4.

Heb zelf de originele CD uit 1984 met de paars/blauwe cover. Het is inderdaad niet duidelijk waarom er zowel een rode als paars/blauwe is. Gek genoeg vind ik de paars/blauwe cover mooier, ondanks dat deze niet de originele is. Ik ben 'm ook zo gewend. Heb de CD ook al inmiddels zo'n 23 jaar....kun je nagaan...

Mijn cd heeft dan weer een rode hoes. Heb even een ronde gemaakt via diverse sites om informatie te krijgen over het hoe en waarom van de kleurverschillen, maar zonder resultaat. Tangram is dan weliswaar het spel met de blokjes waarmee je diverse figuren kan maken, maar in het geval van Tangerine Dream denk ik dan ook dat het een kwesite is van de vele gedaanten die de band heeft gehad door de tijd heen. Een soort tangram in muzikaal verband dus. Een ander kleurtje hoort daar dan ook bij...

Klopt helemaal, Richocet blijft voor mij de absolute nummer 1. Dit album eveneens geweldig mooi.

Dit album komt qua niveau in de buurt van Ricochet, maar is muzikaal melodieuzer. Dit is mede te danken aan de inbreng van Johannes Schmoelling.

Wat een prachtige plaat, en wat een mooie collage van synthklanken. De opbouw is echt fenomenaal. Heerlijke soundtrack voor je eigen fantasiëen en dagdromen.

Ik mis de drums ook niet echt, die op de voorgaande platen de band een meer prog-rock geluid mee gaf.

De gitaarpartijen zijn ook prachtig. Hier en daar moet ik toch stiekem een beetje aan Mike Oldfield denken.

Een erg sterk album van Tangerine Dream. Lekker ritmisch! Hier en daar hoor ik nog wat dreigendere passages.Het eerdere werk van TD was iets onstuimiger, wat ik iets interessanter vind. De muziek op dit album wordt gelukkig nooit echt voorspelbaar en is eigenlijk de volle 40 minuten interessant. Al met al een bovengemiddelde plaat in de discografie van TD.