Tangerine Dream - Tangram (1980)

Wat spoiler hierboven beschrijft heb ik precies zo. Wat hij als ongemakkelijk en beklemmend ervaart noem ik abstract en ijl en tijdloos (als in buiten-de-tijd), maar onze waardering voor die vroege periode is denk ik hetzelfde, en met het moderne geluid verliest Tangerine Dream ook een beetje zijn (hun) eigen aparte karakter. Eerdere gebruikers hier noemen al Pink Floyd, Jean-Michel Jarre, Vangelis, Mike Oldfield en zelfs de Who (jazeker, ook ik hoor de sequencer aan het begin van Baba O'Riley), en ook hoor ik echo's van John Carpenter, Barry DeVorzon (zijn soundtrack voor The warriors) en (de sfeer van) sommige stukken van Camel, maar het ironische is natuurlijk dat het andersom werkt: Tangerine Dream inspireerde vermoedelijk de meesten van hen, en nu klinkt wat de navolgers er van maakten misschien wel door in Tangram.
        Maar om op spoiler terug te komen, ook ik hoor "doorheen" die moderne instrumenten de mooie melodieën en overgangen en soundscapes en vooral de sferen die deze plaat oproept, vooral op Set 1 en wat minder op Set 2 (waarvan de eerste tien minuten noch qua melodie noch qua sound (instrumenten) mij erg kunnen boeien – het lijkt wel of de mannen "na de thee" moeite hadden met weer op gang te komen). Dat levert uiteindelijk toch een prachtige plaat op die ik nog veel zal draaien, zonder dat hij mij mee de diepte intrekt zoals het vroegere werk. Ik ga de platen hierna ook nog wel proberen, maar aan de hand van wat ik daar al van ken weet ik niet of ik daar ver mee doorga, ook al zou het niet eerlijk zijn om daardoor tientallen titels te negeren.