Madness - The Heavy Heavy Hits (1998)

Een leuk verzamel album van Madness met alle zware hits...zoals de titel al zegt.
Ik vind het een redelijk album, niet alle Madness muziek trek ik, de nummers die wat minder "ska" zijn vind ik gewoon niet zo super, nummers als Nightboat to Cairo, Prince en Baggy Trousers zijn daarintegen onovertroffen...

3.5* ....of 4* ben er nog niet helemaal over uit.

Leuke verzamelaar van deze band. Typerend is hoe de gekke, aanstekelijke deuntjes van 1979 tot pakweg 1982 plaats moeten maken voor een wat serieuzere sound, dat in mijn visie ten koste gaat van de kwaliteit van hun muziek. Die sound beslaat hier helaas een derde van de cd. Maar het is niet huilen met de pet op, want er zitten toch wel een paar aanstekelijke deuntjes tussen.

3,5

Gave verzamelaar, in '99 voor mijn verjaardag gekregen en eindelijk alle hits op 1 schijfje.

Tienersentiment, had destijds de LP Complete Madness gekocht toen ik in de brugklas van de Mavo zat, altijd leuke band blijven vinden, maar nooit meer wat van gekocht.
Deze cd maakte veel goed.

Minstens 4 sterren!

Madness waren op zijn sterkst als ze uiterst opzwepende dansbare ska invloeden verwerkten in hun nummers, met die prettige gestoorde clips.
Ze beleefde hun topdagen van '79 tot '82. Daarin vond ik ze op zijn best. Daarna ging de jus er toch wat vanaf.
Desalniettemin, valt er ruimschoots te genieten op deze prima verzamelaar.
4*, niet alle 23 even goed, maar prima te hebben.

Daar sluit ik mij volledig bij aan.

Zeer subtiele, uitgekiende ska. Leuk gebracht door een band met humor, de clips waren haast allemaal sketches. En hoewel de lol en onderlinge gein van de band wellicht anders doet vermoeden, schuilt er wel degelijk een groot intelligent vermogen inzake het schrijven van goede popsongs.

Maar er werd teveel geëist: na de eerste twee leuke en succesvolle albums wilde de band de vleugels uitslaan. De fans wilden vooral meer van hetzelfde. Daar is Madness behoorlijk op afgerekend en wat Madjack ook schrijft: na 1982 kwamen voor Madness eerst nog de marginale hits voor hun probeersels. Daarna kwam de vergetelheid met dierbare herinneringen, dat wel.

Ik kan hier alleen maar in mee gaan . Madness had goed in de peiling dat een goede lollige act aansloeg . Maar ze hadden ook het vermogen om goede liedjes te schrijven . In de beginperiode duidelijk gebaseerd op ska , maar later meer een serieuzere popkant .
Die zijn over het algemeen beslist wel de moeite waard , maar wat minder gewaardeerd .
De ''o wat zijn wij toch lollig '' periode begon de groep dan ook een beetje tegen te werken en de populariteit werd minder .
Maar deze compilatie is beslist een feest der herkenning . Ik vermaak me in ieder geval prima hiermee en die paar kleine zwakke broeders nemen we maar voor lief nietwaar .

Eenmaal is The Heavy heavy hits terug te vinden in iemands top 10. Aangezien zijn laatste bezoek in november 2004 is geweest mag Madness zich met dit album in ieder geval verheugen in eeuwige roem op musicmeter

Altijd een nummertje van Madness op de playlist van een goed feest!

Ligt het aan mij of lijkt de zanger van Madness een beetje erg veel op Bob Fosco? (Da`s de zanger van De Raggende Manne)

Vind je?
Qua uiterlijk of stem?

Leuke verzamelaar, waarvan vooral het eerste deel me echt aanspreekt. Later verlegt Madness de koers van vrolijk klinkende skadeuntjes naar meer 'serieuze' pop. Hoewel dat in de vorm van Our House, The Sun and The Rain of Uncle Sam hier en daar best in goede nummers resulteert, ben ik blij dat er niet meer van dit soort nummers op staan. Wings of a Dove en Sweetest Girl vind ik de zwakke nummers op deze greatest hits/best of.

Vier sterren voor de eerste ~10 nummers, drie voor de rest van de cd.

3.5*

Ik kan er prima mee leven dat ik alleen de verzamel CD van Madness heb.
Verder een prima verzamelaar die in mijn jeugd best populair was.

Is dit niet gewoon dezelfde compilatie als Divine Madness uit 1992, aangevuld met één extra nummer, namelijk Waiting for the ghost train? Ook ik heb slechts één verzamel-CD van Madness in de kast staan, hoewel ik One step beyond, Absolutely en de Complete Madness-verzamelaar nog op LP heb, plus een handvol singles.

Dat ik hun reguliere albums nooit op CD heb aangeschaft, heeft een reden, denk ik: hoewel de composities sterker zijn dan hun lolbroek-imago doet vermoeden, gaat het - in elk geval de feestnummers - op een gegeven moment allemaal wel een beetje op elkaar lijken. De band zelf vond kennelijk ook dat doorgaan op de ingeslagen weg op een gegeven moment naar een doodlopende weg zou leiden, zodat er op latere albums een iets serieuzere toon werd aangeslagen. Ook dat ging ze goed af, getuige mooie liedjes als Michael Caine en Yesterday's men.

Toch ontkom ik niet aan de indruk dat het peil bij het beluisteren van deze verzamelaar geleidelijk daalt. Die feestnummers, waarin de ska de hoofdrol speelt, blijken uiteindelijk toch hun sterkste en meest onverwoestbare nummers. Deze verzamelaar selecteert eigenlijk alle hoogtepunten uit hun repertoire en is dus zeer volledig. Ik mis hooguit het nummer In the city, dat op single een dubbele A-kant vormde met Cardiac arrest. Maar die heb ik nog op 45 toeren, dus daar valt mee te leven.