J. Cole - Born Sinner (2013)
mijn stem
98 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Roc Nation
-
Villuminati (5:08)
-
Kerney Sermon (Skit) (0:46)
-
Land of the Snakes (4:15)
-
Power Trip (4:01)
met Miguel
-
Mo' Money (Interlude) (1:18)
-
Trouble (4:18)
-
Run Away (5:15)
-
She Knows (4:57)
met Amber Coffman
-
Rich Niggaz (4:36)
-
Where's Jermaine (Skit) (0:37)
-
Forbidden Fruit (4:29)
met Kendrick Lamar
-
Chaining Day (4:45)
-
Ain't That Some Shit (Interlude) (2:27)
-
Crooked Smile (4:39)
met TLC
-
Let Nas Down (4:37)
-
Born Sinner (3:29)
met James Fauntleroy
-
Miss America * (3:46)
-
New York Times * (4:32)
-
Is She Gon' Pop * (2:45)
-
Niggaz Know * (3:37)
-
Sparks Will Fly * (4:12)
met Jhené Aiko
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
59:37
(1:18:29)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 17 juni 2013, 23:54 uur
Ik kan hier echt niet veel om geven. J. Cole is absoluut een bekwame rapper maar wat hij zegt kan me gewoon echt niets boeien. Van dit album voel ik me zo ongeïnspireerd dat ik niet eens zin heb om helemaal uit te wijden. Punt is: saaie thematiek (kunnen rappers a.u.b. nu ophouden met de 'oh ik werd vroeger zo onderschat maar nu heb ik geld dus fuck iedereen maar oh ik ben nog steeds niet gelukkig' praat?) en over het algemeen een beetje saaie beats. Cole kan goed rappen en weet de aandacht ook wel te trekken maar vertelt niks interessant. Na Born Sinner bedacht ik me dat ik het vervelend vind als ik gelijk weet wat een rapper zegt. Ik wil altijd speuren naar woordjes die ik niet verstaan heb, (woord)grapjes die ik niet doorhad, de rode draad die ik misschien gemist heb. Zoiets heeft bij Cole geen enkele zin.
0
geplaatst: 9 juli 2013, 00:54 uur
Overambitieus
“It’s way darker this time” mompelt J. Cole aan het begin van dit album, als betrof het een wervend albumstickertje. Ondanks een vet contract bij Jay-Z's Roc Nation kon de 28-jarige MC niet overtuigen op debuutplaat ‘Cole world: the sideline story’, maar dat heeft z’n ambitie niet afgeremd. Cole vervroegde de releasedatum van ’Born sinner’, zodat die de concurrentie van Kanye West's ‘Yeezus’ volop kon aangaan. Aan zelfvertrouwen dus geen gebrek, maar ook met deze plaat zal de rapper/producer volgens ons weinig potten breken.
Dat ligt vooral aan het feit dat Cole eigenlijk weinig interessants te vertellen heeft. De rapper beweert onder meer racisme en homofobie aan de kaak te stellen, maar komt niet verder dan enkele wel erg debiel geformuleerde rhymes: “And I don’t mean no disrespect whenever I say faggot, okay faggot? / Don’t be so sensitive / If you want to get fucked in the ass, that’s between you and whoever’s dick it is / Pause, maybe that line was too far / Just a little joke to show how homophobic you are”. Huh?
Het is ons ook een raadsel waarom Cole, die op tracks als ‘Villuminati’ en het bombastische, naar Kanye’s ‘My Beautiful Dark Twisted Fantasy’-ruikende ‘Trouble’ wél bewijst over productietalent te beschikken, twee oudere beats volledig recycleert. Zo samplet ‘LAnd of the snakes’ Outkast’s ‘Da art of storytellin’ (part 1)’, maar komt de song door een zwakke hook en emotieloze delivery nog niet tot aan de enkels van het origineel. De Ronnie Foster-sample in ‘Forbidden fruit’ zou dan weer een hommage zijn aan A Tribe Called Quest, maar het banale songthema doet eerder aan een parodie denken. Dat Kendrick Lamar, de enige gastrapper op de plaat, ingedommeld leek toen hij het refrein van de song kwam leveren, helpt natuurlijk ook niet.
Op één track komt Cole wél volkomen origineel uit de hoek: in ‘Let Nas down’ vertelt hij over hoe één van zijn eerste succesvolle singles werd neergesabeld door jeugdheld Nas. Tegen de tijd dat die song langskomt, hebben wij ons echter al te hard geërgerd aan Cole’s pseudo-intellectualisme en holle teksten om nog echt van het nummer te kunnen genieten. Zonde.
(eerder verschenen op www.cuttingedge.be)
“It’s way darker this time” mompelt J. Cole aan het begin van dit album, als betrof het een wervend albumstickertje. Ondanks een vet contract bij Jay-Z's Roc Nation kon de 28-jarige MC niet overtuigen op debuutplaat ‘Cole world: the sideline story’, maar dat heeft z’n ambitie niet afgeremd. Cole vervroegde de releasedatum van ’Born sinner’, zodat die de concurrentie van Kanye West's ‘Yeezus’ volop kon aangaan. Aan zelfvertrouwen dus geen gebrek, maar ook met deze plaat zal de rapper/producer volgens ons weinig potten breken.
Dat ligt vooral aan het feit dat Cole eigenlijk weinig interessants te vertellen heeft. De rapper beweert onder meer racisme en homofobie aan de kaak te stellen, maar komt niet verder dan enkele wel erg debiel geformuleerde rhymes: “And I don’t mean no disrespect whenever I say faggot, okay faggot? / Don’t be so sensitive / If you want to get fucked in the ass, that’s between you and whoever’s dick it is / Pause, maybe that line was too far / Just a little joke to show how homophobic you are”. Huh?
Het is ons ook een raadsel waarom Cole, die op tracks als ‘Villuminati’ en het bombastische, naar Kanye’s ‘My Beautiful Dark Twisted Fantasy’-ruikende ‘Trouble’ wél bewijst over productietalent te beschikken, twee oudere beats volledig recycleert. Zo samplet ‘LAnd of the snakes’ Outkast’s ‘Da art of storytellin’ (part 1)’, maar komt de song door een zwakke hook en emotieloze delivery nog niet tot aan de enkels van het origineel. De Ronnie Foster-sample in ‘Forbidden fruit’ zou dan weer een hommage zijn aan A Tribe Called Quest, maar het banale songthema doet eerder aan een parodie denken. Dat Kendrick Lamar, de enige gastrapper op de plaat, ingedommeld leek toen hij het refrein van de song kwam leveren, helpt natuurlijk ook niet.
Op één track komt Cole wél volkomen origineel uit de hoek: in ‘Let Nas down’ vertelt hij over hoe één van zijn eerste succesvolle singles werd neergesabeld door jeugdheld Nas. Tegen de tijd dat die song langskomt, hebben wij ons echter al te hard geërgerd aan Cole’s pseudo-intellectualisme en holle teksten om nog echt van het nummer te kunnen genieten. Zonde.
(eerder verschenen op www.cuttingedge.be)
* denotes required fields.